II SA/Go 626/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miastu [...] pozwolenia na budowę dwupoziomowego parkingu z klatką schodową, murów oporowych, odcinków sieci kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznej linii oświetlenia terenu, instalacji monitoringu, elementów zagospodarowania terenu – chodników, schodów terenowych, przebudowę istniejącej infrastruktury kolidującej z inwestycją oraz rozbiórkę 9 obiektów budowlanych i 4 murów ceglanych – na terenie działek o nr ewid. gr.: [...] w rejonie ulic: [...] oraz działki nr [...] – ul. [...]. Tą samą decyzją organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2019 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów zawartych w § 19 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Skargę na decyzję Kolegium złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. H.W., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podniosła, że hałas i spaliny od wjeżdżających całodobowo samochodów na parking pod oknami jej mieszkania, usytuowanymi na niskim parterze, całkowicie odbierze dostęp do świeżego powietrza, nie wspominając o możliwości odpoczynku. Przyczyni się również do powstania dodatkowego stresu, jeżeli taka ilość aut stale będzie przejeżdżać centymetry od parapetów. Odbierze to skarżącej możliwość normalnego funkcjonowania w nieruchomości przez nią zajmowanej. Zarządzeniem z dnia 18 października 2019 r. skarżąca została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności w nim wskazane. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 28 października 2019 r. i pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd siedmiodniowego terminu, pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Innymi słowy, trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 341/18, baza orzeczeń CBOSA). Analizując złożony przez H.W. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zastosowanie ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy, zaś okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny. Wykonywanie robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, zdaniem Sądu, nie powoduje niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, Sąd nie ocenia zgodności z prawem tej decyzji, a wyłącznie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom strony skarżącej. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. A takich okoliczności we wniosku nie wykazano. Dodatkowo zauważyć należy, że ryzyko prowadzenia robot budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę ponosi inwestor i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 299/18; postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1368/08, baza orzeczeń CBOSA). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.