II SA/Go 633/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : kara za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz bez uiszczenia opłaty p o s t a n a w i a Odmówiono wstrzymania wykonania aktu W dniu 14 września 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga R.N., działającego przez pełnomocnika – radcę prawnego – na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [..] z dnia [...] nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz bez uiszczenia opłaty. W skardze tej pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając, że zapłacenie kwoty 14.000 zł, do której uiszczenia został zobligowany skarżący powyższą decyzją, doprowadzić może do niepowetowanej szkody. Podał również, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w niewielkim zakresie stąd też jego dochody uniemożliwiają zapłatę tak znacznej kwoty bez konieczności likwidacji prowadzonej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń bądź okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione, a staje się ono uzasadnione wtedy, gdy stronie grozi szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że uiszczenie należnej sumy pieniężnej doprowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Nie podał żadnych informacji co do aktualnej sytuacji rodzinnej, majątkowej i materialnej skarżącego, nie wykazał również stosownymi dokumentami, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia mu – jak wskazał – niepowetowanej szkody, ani też nie wyjaśnił, na czym szkoda ta miałaby polegać. W uzasadnieniu wniosku powołuje się jedynie na prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w niewielkim zakresie oraz na fakt, że osiągane przez niego dochody uniemożliwiają mu zapłatę tak znacznej kwoty bez konieczności zlikwidowania prowadzonej działalności. Twierdzeń tych jednak nie uprawdopodobnił. Z zaświadczenia Urzędu Miasta I. znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że R.N. zarejestrowany jest od dnia 01.09.1992r. jako przedsiębiorca Firma [...] R.N., prowadząca działalność gospodarczą w zakresie: konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych i transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi. Ponadto z akt sprawy wynika, że kwestionowana w skardze decyzja o nałożeniu kary w wysokości 14 000 zł ma związek z przejazdem wykonanym przez R.N. jako kierującego samochodem ciężarowym m-ki [...] (właściciel [...]) wraz z przyczepą – lawetą (właściciel R.N.), a przewożonym towarem z Niemiec do Polski był używany samochód osobowy. Niewątpliwie z samej istoty obowiązku uiszczenia określonej należności pieniężnej (kary) wynika, że powoduje on uszczerbek majątkowy u zobowiązanego, co jednak nie przesądza automatycznie o wystąpieniu przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżący nie uprawdopodobnił, że wskutek zapłaty kary grozi mu szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez ewentualny późniejszy zwrot świadczenia. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że postępowanie administracyjne wszczęte zostało we wrześniu 2004r. Od tego więc czasu skarżący musiał się liczyć z ewentualnym obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej i potrzebą zabezpieczenia na ten cel środków finansowych. W konsekwencji należało przyjąć, że w niniejszej sprawie brak było podstaw by uznać wniosek skarżącego za zasadny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać również trzeba, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., nawet wtedy, gdy następuje wstrzymanie wykonania aktu przez Sąd, to upada ono w razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Natomiast w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt podlega wykonaniu (art. 152 p.p.s.a.). Z kolei nieuwzględnienie skargi otwiera stronie skarżącej możliwość złożenia wniosku o wstrzymanie w ramach postępowania kasacyjnego. Mając na uwadze to, że instytucja ochrony tymczasowej nie może służyć tamowaniu biegu postępowania sądowego i opóźniać wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, w niniejszej sprawie wyznaczony został termin rozprawy na dzień 5 grudnia 2007r., według kolejności wpływu skarg. Z tych wszystkich względów należało uznać, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wyrokowania w sprawie przez Sąd Wojewódzki jako sąd pierwszej instancji.