II SA/Go 635/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a : ustanowić adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 3 listopada 2011r. uchylił zaskarżone przez A.B. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. 5 grudnia 2011 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku A.B. podał, że przebywa w Areszcie Śledczym. Skarżący oświadczył, że jest zatrudniony nieodpłatnie a posiadane oszczędności będzie mógł wykorzystać dopiero po opuszczeniu zakładu karnego. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). W niniejszej sprawie fakty przedstawione przez A.B. świadczą o jego trudnej sytuacji materialnej. Zważyć bowiem trzeba, że skarżący odbywa w Areszcie Śledczym karę pozbawienia wolności, gdzie jest zatrudniony nieodpłatnie przy pracach porządkowych. A.B. posiada oszczędności (3.700 zł), ale będzie mógł je wykorzystać dopiero po opuszczeniu zakładu karnego. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.