II SA/Go 638/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2009 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.M. i J.M. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: 1. zwolnić skarżących od ponoszenia kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata. Dnia 7 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek J.M. i J.M. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podali, że na ich dochody składa się świadczenie rentowe J.M. w wysokości 519,30 zł (brutto) oraz czynsz z tytułu wynajmowania sklepu w kwocie 500 zł (brutto). Skarżący przedstawili szereg rachunków dokumentujących ponoszone wydatki związane z eksploatacją nieruchomości, ubezpieczeniem majątkowym i osobowym. W uzupełnieniu złożonego wniosku J.M. i J.M. przedstawili zestawienie ponoszonych wydatków a także odpisy zeznań podatkowych. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Należy podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt II SA/Go 638/09 Zwraca się także trafnie uwagę w literaturze, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że wniosek J.M. i J.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy. Należy wskazać, że łączny miesięczny dochód skarżących jest niski, wynosi bowiem 1.019,30 zł (brutto). Oświadczenie skarżących w tym przedmiocie znajduje potwierdzenie w przedłożonych zeznaniach podatkowych. W świetle zasad doświadczenia życiowego uzasadniony jest wniosek, że uzyskiwane środki pozwalają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych skarżących. Nie można także pominąć, że J.M. z uwagi na stan zdrowia wymaga stałej opieki i rehabilitacji. Z tych względów uznano, że wniosek J.M. i J.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.