II SA/Go 64/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2010 r. sprawy ze skargi K.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009r. wydaną w oparciu o art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 oraz art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał K.O. rozebrać grill z pergolą, z wyłączeniem betonowej płyty gr. 15 cm i o powierzchni około 6,1 m x 6,25 m, wykonany na działce nr ewid. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przebieg postępowania poprzedzający wydanie wyżej wymienionej decyzji był następujący: W trakcie przeprowadzonej dnia [...] grudnia 2004r. kontroli PINB ustalił, iż na działce nr ewid. [...]e, w jej narożniku północno-wschodnim, został wybudowany grill, który składa się z kominka murowanego z cegły klinkierowej, przylegającej do kominka z obu stron ściany z cegły klinkierowej o wysokości około 2,44 m tworzącej w rzucie literę "C", trzech słupów murowanych z cegły klinkierowej, podciągów żelbetowych obłożonych płytkami klinkierowymi oraz utwardzenia o wymiarach około 6,1 m x 6,25 m z kostki brukowej wokół grilla. Prace przy wykonywaniu grilla wykonała K.O. w okresie od kwietnia do lipca 2004r., która uznała, że budowa nie wymagała ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia i nie zgłosił zamiaru wykonania robót ani też nie wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę. Dodatkowo organ ustalił, że do wykonania pozostało osadzenie drewnianych elementów pergoli, a utwardzenie o wymiarach około 6,1 m x 6,25 m powstało ze wzmocnienia istniejącej wcześniej, w miejscu grilla, posadzki betonowej drewnianego budynku gospodarczego, który został rozebrany przed wykonaniem grilla. Ze względu na wątpliwości co do jakości wykonanych robót (podciągów żelbetowych) postanowieniem wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia stosownej oceny technicznej w terminie do dnia [...] stycznia 2005r. Według oceny sporządzonej przez osobę uprawnioną grill wykonany został zgodnie z warunkami technicznymi, sztuką budowlaną i obiekt nadaje się do użytkowania. Wobec tego, uznając wykonany obiekt budowlany za obiekt małej architektury, decyzją z dnia [...] lutego 2005r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego grilla. Następnie decyzja ta uchylona została decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005r. Wskutek ponownie przeprowadzonego postępowania PINB wydał dnia [...] października 2005r. decyzję, w której nakazał K.O. rozbiórkę grilla z pergolą z wyłączeniem płyty betonowej. Również to orzeczenie zostało uchylone przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2006r. Orzeczenie WINB zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 6 marca 2008r. uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że sporny obiekt, z uwagi na jego gabaryty oraz masywny sposób wykonania, nie może zostać uznany za obiekt małej architektury. Jest natomiast budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 w zw. z pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, na wybudowanie której konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Sąd zwrócił też uwagę, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. akt P 37/06, dopuszczalne jest przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, w ramach którego konieczne jest przedłożenie przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym nie musi być ona ostateczna w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli. W postępowaniu przeprowadzonym po wyroku postanowieniem z dnia [...] maja 2008r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie grilla z pergolą i nałożył obowiązek przedstawienia we wskazanym terminie określonych dokumentów. Wobec tego, że inwestor nie wywiązał się z obowiązków, decyzją z dnia [...] października 2008r. organ nakazał rozbiórkę grilla z pergolą, z wyłączeniem betonowej płyty gr. 15 cm i o powierzchni około 6, 1 m x 6,25m. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K.O., uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. PINB wstrzymał prowadzenie robót i zobowiązał inwestora do przedłożenia, w terminie do dnia [...] lipca 2009r.: a) ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr ewid. [...], b) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tzn. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi oraz zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzającym wpis na listę członków osoby sporządzającej projekt aktualnym na dzień opracowania projektu, c) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył dokumentów niezbędnych do legalizacji grilla z pergolą, wobec czego organ I instancji orzekł jego rozbiórkę. Odwołanie od decyzji z [...] września 2009r. złożyła K.O., w którym zarzuciła, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa) oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 kpa). Ponadto podniosła, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów przewidzianych dyspozycją art. 107 § 3 kpa, nie zawiera wskazania okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako altany. Brak jest wykładni stosowanych przez organ przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązujących przepisów prawa. Dalej skarżąca zakwestionowała prawidłowość dokonanej przez organ kwalifikacji spornego obiektu i uznania go za altanę, podczas gdy faktyczna funkcja i przeznaczenie obiektu wskazują, że jest to obiekt architektury ogrodowej. Przedmiotowy obiekt jest związany z architekturą ogrodową i stanowi wraz z zielenią ogrodową pewną całość estetyczno - architektoniczną, jednocześnie służy on rekreacji codziennej, a art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane stanowią, że pozwolenia na budowę ani zgłoszenia nie wymaga budowa obiektów małej architektury, gdy są usytuowane na terenie prywatnym. Oznacza to, że budowa przedmiotowego obiektu nie wymagała uprzedniego zgłoszenia, jak również pozwolenia na budowę. W szczególności zakwestionowała ocenę Sądu aprobującą stanowisko WINB, który niesłusznie uznał grill za altanę o niekonwencjonalnym wykonaniu, pomimo, iż obiekt ten nigdy nie posiadał żadnej konstrukcji dachowej, na co wielokrotnie zwracała uwagę. Jednak ani PINB, ani WINB nie sprostowali tej omyłki i nie próbowali wyjaśnić tej kwestii w prowadzonym później postępowaniu administracyjnym. Poza tym zarzuciła, że w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu organy nie wyjaśniły pojęcia "altana". To, że ustawodawca nigdzie nie zdefiniował tego pojęcia nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego, może dowolnie kwalifikować obiekty budowlane jako altanę, bez spełnienia wymagań technicznych, jakie charakterystyczne są dla danego typu obiektów np. altany czy wiaty. Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] grudnia 2009r. wskazaną na wstępnie decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że za wykluczeniem spornego obiektu jako obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku z dnia 6 marca 2008r. Natomiast stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) organ właściwy do ponownego rozpatrzenia sprawy jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyżej wymienionym wyroku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy obiekt nie zawiera się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym samowolne wybudowanie tego obiektu stanowi przypadek, o jakim mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009r., którym nałożył na skarżącą O. obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych przepisem ust. 3 dokumentów. Niedotrzymanie terminu przedłożenia dokumentów stanowi przesłankę do wydania decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowej budowli, co wynika wprost z art. 48 ust. 4. W wyniku uchybienia wyznaczonego terminu strona utraciła przyznane prawo do legalizacji samowoli budowlanej i, w efekcie, sprawa została załatwiona w trybie zwykłym, to jest przez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Organ zaznaczył, że z ustaleń dodatkowo poczynionych przez organ odwoławczy wynika, że Burmistrz nie prowadził żadnego postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę grilla z pergolą na działce nr [...] przy czym dla terenu wyżej wymienionej nieruchomości gruntowej nie istnieje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższe okoliczności wskazał Burmistrz w piśmie z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...], skierowanym do WINB w związku z wystąpieniem z dnia [...] listopada 2009r. (pismo znak: [...]). Należało zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z powyższym orzeczeniem nie zgodziła się K.O. i złożyła nań obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której powtórzyła te same zarzuty co w odwołaniu, tj. zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1, 75 § 1, 80, 89 § 2 oraz 107 § 3 kpa, twierdząc, że organy nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, a także że uzasadnienie decyzji obu organów nie zawierają wskazania okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organy kierowały się przy orzekaniu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w decyzji WINB z [...] października 2006r. doszło do błędnego zakwalifikowania kominka grillowego wraz otoczeniem w postaci drewnianych, ażurowych trejaży jako altany, pomimo iż faktyczna funkcja i przeznaczenie obiektu wskazują, że jest to obiekt małej architektury ogrodowej. Organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, w szczególności tego, że przedmiotowy obiekt nie był nigdy zadaszony. Dalej skarżąca odniosła się do oceny organów zawartej w kolejnych decyzjach, kwestionując kwalifikację obiektu jako altany. Według strony podstawą wyroku WSA z 6 marca 2008r. było przedstawienie przez WINB stanu faktycznego, według którego przedmiotowy kominek grillowy i trejaże posiadają od góry konstrukcję dachową i dlatego mieszczą się w kategorii "altana". To błędne ustalenie nie zostało zweryfikowane również w dalszym postępowaniu. Organy w wydanych decyzjach nie uzasadniły dlaczego przedmiotowy kominek grillowy i trejaże są altaną, na budowę której wymagane jest pozwolenie, a ograniczyło się tylko do wskazania, że według wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedmiotowy obiekt mieści się w kategorii altany i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym skarżąca nie podjęła działań związanych z legalizacją kominka grillowego i trejaży. Skarżąca przedstawiła obszerne uwagi co do poszczególnych elementów obiektu oraz własną ocenę co do jego kwalifikacji w świetle Prawa budowlanego. Podsumowując stwierdziła, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie kominka grillowego wraz z drewnianymi, ażurowymi trejażami wskazuje, że należy sporny obiekt zaliczyć do małej architektury ogrodowej. Niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem należało uznać, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa warunkującego uchylenie zaskarżonego orzeczenia, bądź stwierdzenie nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że bardzo istotnym aspektem rozpatrywanej sprawy jest to, że zarówno organy nadzoru wydając zaskarżone decyzje, jak i Sąd orzekając w niniejszym postępowaniu, związani byli na mocy art. 153 ppsa oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wymienianym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008r. Wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zakwestionowana przez skarżącą decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu określonego jako "grill z pergolą" oparta została zasadniczo na przepisach art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Istotnymi warunkami zastosowania powyższej sankcji było stwierdzenie: - po pierwsze, że przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę, a - po drugie, że nie zostały spełnione przesłanki konieczne do legalizacji obiektu. Zagadnieniem spornym w sprawie, a zarazem objętym zarzutami skargi, było zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu, jako budowli wymagającej pozwolenia na budowę. Dlatego w tym miejscu przypomnienia wymagają ustalenia faktyczne dotyczące opisu i charakterystyki obiektu wzniesionego przez skarżącą, przyjęte w decyzji WINB z [...] października 2006r. i zaakceptowane następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2008r. Zgodnie z uzasadnieniem tego wyroku powierzchnia utwardzonego podłoża wyniosła c.a. 38 m2, powierzchnia zabudowy samego grilla z pergolami stanowi według szkicu c.a. 26 m2 i według oceny technicznej c.a. 28 m2. Trzy słupy i ściana przy której wybudowany jest grill mają wysokość 2,45 m, a komin przekracza tę wysokość. Elementami obiektu są również podciągi żelbetonowe obłożone płytami klinkierowymi. Sąd wskazując na całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentacji zdjęciowej, stwierdził (strona 5 uzasadnienia) że przedmiotowy obiekt służyć może realizacji różnych funkcji, przy czym funkcja rekreacji codziennej zbliża go do tej jaką spełnia altana, przy czym w konkluzji Sąd ocenił: "Jednakże gabaryty wybudowanego obiektu w powiązaniu z masywnym sposobem jego wykonania i elementami go tworzącymi nie pozwalają na jego kwalifikację jako obiektu małej architektury". Z uwagi na treść skargi, której obszerna argumentacja nakierowana jest na wykazanie, że sporny obiekt stanowi obiekt małej architektury, konieczne jest dalsze odniesienie się do cytowanego wyroku, a zarazem przypomnienie treści stosownego przepisu Prawa budowlanego. Mianowicie według art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego pod pojęciem obiektu budowlanego rozumieć należy: budynek, budowlę i obiekt małej architektury. Z kolei definicją legalną "obiektu małej architektury" zawiera pkt 4 art. 3, który określając jedną wspólną cechę tej kategorii obiektów używa pojęcia "niewielkie obiekty", a dalej wylicza przykładowo obiekty małej architektury. Natomiast przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym wyroku przesądził (strona 6 uzasadnienia), że wybudowany przez skarżącą obiekt nie może być uznany za obiekt małej architektury w rozumieniu Prawa budowlanego, wobec tego prawidłowo organy nadzoru zakwalifikowały go jako budowlę tj. obiekt budowlany z art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z pkt 3, który jako niewymieniony w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego – wymagał pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze należało w niniejszej sprawie uznać, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły za podstawę swego orzekania taką kwalifikację przedmiotowego obiektu, jaka wynikała z wyroku sądowego. Podkreślić przy tym trzeba, że stan faktyczny determinujący prawną kwalifikację obiektu budowlanego nie uległ zmianie. Skarżąca na rozprawie w dniu 31 marca 2010r. potwierdziła, że na zdjęciach zawartych w aktach administracyjnych przedstawiany jest sporny obiekt. Dodała też, że w trzech wolnych ścianach obiektu są zamontowane trejaże, obiekt nie posiada konstrukcji dachowej, nie ma dachu ani pergoli (k. 45). W tym miejscu zaznaczyć należy, że o zaliczeniu spornego obiektu do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego zdecydowały jego gabaryty i masywne wykonanie elementów tego obiektu w postaci ściany, słupów oraz podciągów żelbetonowych. Bez znaczenia natomiast było to, czy lekkie ogrodowe konstrukcje drewniane (ażurowe trejaże, pergole) były umieszczone jako ściany boczne, czy jako zadaszenie, gdyż ich wykorzystanie może być zmienne w czasie. Istotny jest bowiem fakt, że obiekt w swej zasadniczej budowlanej postaci daje możliwość zamontowania dodatkowych konstrukcji drewnianych mogących spełniać różne funkcje ogrodowe. Nie powinno natomiast budzić wątpliwości, że nakaz rozbiórki dotyczy głównie budowli określonej jako "grill", jednakże likwidacja elementów murowanych tj. ściany, kominka grillowego, słupów i podciągów spowoduje konieczność usunięcia zamontowanych dodatkowo konstrukcji drewnianych. Skoro stan podstawowy budowli nie uległ zmianie, to aktualne pozostały ustalenia faktyczne i prawne zawarte w wyroku wiążącym organy administracji i Sąd przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Dodać ponadto trzeba, że twierdzenia zawarte w skardze nie mogły odnieść skutku w niniejszej sprawie gdyż w zasadniczej mierze podważały te ustalenia faktyczne, które były podstawą orzekania przez Sąd w wyroku z 6 marca 2008r. Jeżeli skarżąca nie zgadzała się z oceną przyjętą przez Sąd Wojewódzki w poprzednim wyroku, to mogła złożyć skargę kasacyjną, Nie czyniąc tego pozbawiła się możliwości kwestionowania ustaleń faktycznych zawartych w omawianym wyroku, a w szczególności tego co zostało przesądzone w zakresie prawnej kwalifikacji spornego obiektu budowlanego. W rezultacie wszelkie zarzuty skargi tego dotyczące okazały się niezasadne w niniejszej sprawie. Nie ma też racji skarżąca podnosząc, że organy nadzoru orzekając w przedmiocie rozbiórki nie uzasadniły należycie podjętej decyzji. Jak trafnie stwierdził organ odwoławczy, za wykluczeniem spornego obiektu z kategorii "obiektu małej architektury" wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku. Zgodnie z art. 153 ppsa wiążącą była również ocena Sądu co do tego, że wybudowanie przedmiotowej budowli bez wymaganego pozwolenia stanowiło przypadek samowoli budowlanej przewidzianej w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że jedyną przyczyną uchylenia przez Sąd decyzji w przedmiocie rozbiórki była konieczność zbadania możliwości legalizacji tego obiektu w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Warto jednak dodać, że takie stanowisko Sądu miało związek ze zmianą stanu prawnego powstałą wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. (sygn. P 37/06) orzekającego o niekonstytucyjności przepisu art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w oznaczonej części. Stosując się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z 6 marca 2008r., postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. PINB wstrzymał prowadzone roboty budowlane przy budowie grilla i po raz drugi zobowiązał K.O. do przedłożenia w terminie do [...] lipca 2009r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...], oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, tzn. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi oraz zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzającym wpis na listę członków osoby sporządzającej projekt aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie legalizacyjne odpowiadało wymogom proceduralnym oraz wynikającym z przepisów materialnych warunkom, służącym doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Niewykonanie nałożonych na skarżącą obowiązków skutkować musiało zastosowaniem przez właściwy organ nadzoru przepisu 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, a w konsekwencji orzeczeniem rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu. Z tych wszystkich względów skarga, jako bezzasadna, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.