II SA/Go 64/11

Dnia 14 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. D.B. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z prośbą o zajęcie stanowiska w trybie pilnym oraz bezzwłoczne załatwienie spraw według załączników załączonych do podania. Wniosła o pomoc materialną oraz o dyspozycję Kolegium aby zobligowało Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej do przyznania renty inwalidzkiej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Wskazała na brak zainteresowania MOPS oraz Prezydenta jej sprawami oraz zarzuciła tym organom nielegalne i bezprawne działanie. Podała, że żadna ze spraw kierowanych do Urzędu Miejskiego nie została dotychczas pozytywnie załatwiona, zaś Prezydent nie odpowiedział na żadne ze skierowanych do niego żądań. Wniosła aby Kolegium zobowiązało Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Prezydenta do zapoznania się z dostarczoną korespondencją. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), przekazało pismo D.B. z dnia [...] listopada 2010 r. do rozpatrzenia Radzie Miasta. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, iż pismo wnioskodawczyni należy traktować jako wniosek o udzielenie pomocy w zakresie zobowiązania poszczególnych organów (głównie Prezydenta Miasta oraz Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej) do załatwienia wszystkich spraw, toteż właściwym rzeczowo do rozpatrzenia wniesionego podania jest Rada Miasta. W uzasadnieniu zawarto również obszerne wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia oraz pouczenie, że strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując jego zasadność, zarzucając sztampowy sposób rozpatrywania jej spraw, nadmierną biurokrację oraz przesadne trzymanie się litery prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, iż skarga została wniesiona bez zachowania wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. wyczerpania środków zaskarżenia, w tym przypadku bez złożenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. zasadą jest, iż jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. o przekazaniu pisma skarżącej do rozpatrzenia Radzie Miasta zostało jednak wydane w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W takiej sytuacji, stosownie do treści art. 127 § 3 k.p.a. w związku żart. 144 k.p.a., stronie nie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który składa się do organu, który wydał postanowienie, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia oraz terminie i sposobie wniesienia tego środka. Analiza akt sprawy wskazuje, iż skarżąca w dniu 20 grudnia 2010 r. złożyła od powyższego postanowienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak nie czekając na jego rozpatrzenie (co nastąpiło postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]) równocześnie wniosła w tym samym dniu, tj. [...] grudnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2010 r. Oznacza to, że skarżąca, wnosząc w niniejszej sprawie skargę bez oczekiwania na powtórne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uczyniła to bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. Niezłożenie przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy należy bowiem uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. To zaś stanowi jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158). Na marginesie należy dodać tylko, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługiwała skarżącej od wydanego w wyniku powtórnego rozpatrzenia sprawy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Kolegium z [...] listopada 2010 r., która powinna być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącej postanowienia z dnia v stycznia 2011 r. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.