II SA/Go 64/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Asesor WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi L spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany do projektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta udzielił P S.A. pozwolenia na budowę dwóch budynków usługowo-handlowych o łącznej powierzchni sprzedaży 1717,87 m2 (1169,94 m2 i 547,93 m2) wraz z parkingami oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...]. W dniu 14 sierpnia 2019 r. P S.A. wystąpiła z wnioskiem o zmianę powyższej decyzji. Do wniosku został dołączony projekt budowlany zamienny opracowany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności, wpisane na listę właściwego samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że zmiany w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją nr [...] polegają na wykonaniu murów oporowych na terenie inwestycji i nieznacznej zmianie usytuowania pylonu reklamowego. Zmiany dotyczą również budynku usługowo- handlowego [...] w zakresie powierzchni lokalu nr 5, wydzielenia nowego lokalu nr 6 wraz z zapleczem socjalnym co spowodowało zmiany elewacji budynku, a także w zakresie lokalizacji hydrantów wewnętrznych i przeciwpożarowego wyłącznika prądu. Po dokonaniu powyższych zmian powierzchnia użytkowa budynku [...] wynosi 1096,43 m2, w tym powierzchnia sprzedaży 768,28 m2. Łączna powierzchnia sprzedaży obydwu budynków usługowo-handlowych [...] wynosi 1967,67 m2. Decyzją z [...] października 2019 r., znak [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 163 k.p.a. oraz art. 36a ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej u.p.b.), zmienił decyzję własną z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w ten sposób, że: 1. zatwierdził zmiany do projektu budowlanego dwóch budynków usługowo- handlowych wraz z parkingami oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] opracowane przez mgr inż. arch. K.K. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności architektonicznej, wpisanego na listę WOIA pod numerem ewidencyjnym [...]; 2. udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, 3. pozostałe warunki decyzji pozostawił bez zmian. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwestor P S.A., wykonując postanowienie z dnia [...] września 2019 r. wskazał prawidłowy tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w złożonym oświadczeniu o prawie do dysponowania gruntem. Ponadto uzupełnił projekt budowlany o wskazane elementy, w tym decyzje Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] i z dnia [...] września 2019 r., nr [...], udzielające pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem w otoczeniu zabytku, jakim jest miasto [...], wpisane do rejestru zabytków pod numerem [...]. Dalej organ wyjaśnił, że określił obszar oddziaływania inwestycji - działki będące współwłasnością inwestora, na których przewidziana jest inwestycja nr [...] oraz działki nr [...]. Dokumenty złożone w sprawie spełniają warunki określone w ustawie Prawo budowlane oraz w przepisach szczegółowych. Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę do spraw higieniczno- sanitarnych. Inwestycja jest zgodna z wydaną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. ustalającą warunki zabudowy na działkach nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków usługowo-handlowych wraz z parkingami, murami oporowymi, drogami wewnętrznymi i infrastrukturą techniczną oraz wydanym na wniosek inwestora postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. w sprawie interpretacji zapisu ww. decyzji dotyczącego odległości nieprzekraczalnej linii zabudowy od granicy z działką nr [...]. Odwołanie od decyzji wniósł L Sp. z o.o., zarzucając decyzji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie i nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy tego, czy planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym czy nie narusza uzasadnionych interesów skarżącego. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Prezydent Miasta wywiązał się z obowiązku przeanalizowania sprawy, w tym oddziaływanie inwestycji i zawrzeć tę analizę oraz jej wyniki w uzasadnieniu decyzji. W szczególności organ I instancji określił obszar oddziaływania inwestycji wskazując nieruchomości znajdujące się w tym obszarze. Zaznaczył również, że zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazał wprost, że dokumenty złożone w sprawie spełniają warunki określone w ustawie Prawo budowlane oraz w przepisach szczegółowych, czyli wypełnił obowiązek wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Wojewoda podkreślił, że jednym z przepisów, o których spełnieniu traktuje uzasadnienie organu I instancji, jest wskazany w odwołaniu art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy zauważył, że strona odwołująca nie wskazała jakiegokolwiek naruszenia jej uzasadnionych interesów. Pismem z dnia [...] września 2019 r. i [...] października 2019 r. strony zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu administracyjnym i możliwości zapoznania się z dokumentami w sprawie. Pełnomocnik strony skarżącej zapoznał się z aktami sprawy. Do czasu wydania zaskarżonej decyzji strony nie wniosły uwag, w tym podniesionych w odwołaniu uwag dotyczących braku zapewnienia poszanowania ich uzasadnionych interesów. We wniesionym odwołaniu brak jest również jakichkolwiek zarzutów co do przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego Wojewoda uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie i niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy tego, czy planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym czy nie narusza uzasadnionych interesów skarżącego. Z treści uzasadnienia organu I instancji, pomimo jego lakoniczności, wynika w sposób jednoznaczny, że organ I instancji dokonał stosownych sprawdzeń, które wynikają z treści art. 35 ust. 1 u.p.b. Przeprowadzona analiza, której przebieg został w sposób szczegółowy opisany w uzasadnieniu, doprowadziła Prezydenta Miasta do wniosku, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 35 ust. 4 u.p.b., z uwagi na spełnienie wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższej decyzji L Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie: 1. art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie skarżącej o zakończeniu postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czym ograniczono skarżącej czynny udział w sprawie i uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, pomimo braku zaistnienia przyczyn do pominięcia tego obowiązku organu, bowiem odstąpienie od tego obowiązku nie było uzasadnione niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną; 2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 u.p.b. przez uznanie za prawidłową i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2019 r. nr [...] oraz uznanie przez Wojewodę za wystarczające jedynie wskazania przez Prezydenta przepisów na jakich oprzeć miał decyzję I instancji, bez przeprowadzenia należytej analizy prawnej w uzasadnieniu tej decyzji, a w rezultacie nieprzeprowadzenie i nie zawarcie w uzasadnieniu także zaskarżonej decyzji analizy tego, czy planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym czy nie narusza uzasadnionych interesów skarżącej. Zarzucając powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie był zasadny zarzut skargi naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie skarżącej o zakończeniu postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Nie każde zatem naruszenie tego przepisu prowadzi do wyeliminowania wydanej w takim postępowaniu decyzji, a tylko takie, które wywarło wpływ na treść decyzji. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. np. wyroki NSA z 16 stycznia 2019 r., II OSK 326/17, z 24 stycznia 2019 r. I OSK 1691/18, z 12 marca 2019 r. II OSK 1022/17). Skarżąca spółka nie podjęła w skardze nawet próby wykazania, że niezawiadomienie jej o zakończeniu postępowania wyjaśniającego przed wydaniem skarżonej decyzji mogło mieć wpływ na wynik sprawy i wydanie w postępowaniu odwoławczym decyzji o innej treści. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia innych przepisów postępowania (art. 7,77 § 1, 107 § 3 k.p.a.), to został on w skardze powiązany z przepisami z art. 5 ust. 1 pkt 9 zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i sprowadzał się do zarzutu braku należytej analizy tego, czy planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym czy nie narusza uzasadnionych interesów skarżącej. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z przytoczonego przepisu, właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu może domagać się poszanowania jego interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to "uzasadnione". Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które wiążą się z naruszeniem konkretnych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego, jak też uregulowań prawa konstytucyjnego (Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis 2012, s. 68-69 i powołane tam orzecznictwo). W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przepisów prawa prawidłowo uwzględnionych przez organy administracji, brak było podstaw do zakwestionowania oceny wyrażonej w uzasadnieniach decyzji, zgodnie z którą projekt przedmiotowej inwestycji wykonany został z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym interesów skarżącej. Zauważyć należy, że interes prawny skarżącej spółki nie został wyartykułowany w taki sposób, by organ musiał go szczegółowo analizować i wziąć pod uwagę, a ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie może dotyczyć hipotetycznych stanów faktycznych, których wystąpienie w przyszłości, w sposób dowolny, zakładałby organ wydający decyzję. Również w skardze nie wskazano na jakikolwiek konkretny interes skarżącej spółki, który miałby być naruszony w wyniku zmiany pozwolenia na budowę. Poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie mogło być w rozpatrywanej sprawie rozumiane tak, aby niweczyło możliwość planów inwestora, mimo że nie wskazano na jakiekolwiek uciążliwości, które mogłyby zakłócać korzystanie z nieruchomości skarżącej. W ocenie Sądu, organy wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przy czym oceniając nietrafność zarzutu skargi naruszenia powyższych przepisów, należy mieć na względzie poczynione wyżej uwagi odnośnie braku wskazania przez skarżącą spółkę okoliczności mogących świadczyć o naruszeniu zmianą pozwolenia na budowę jej uzasadnionych interesów. Ponadto stwierdzić trzeba, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wystarczający wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Organy orzekające w niniejszej sprawie podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcia, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Konkludując należy stwierdzić, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie organy przyjęły, że brak jest podstaw do wydania decyzji o odmowie wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako bezzasadną. ----------------------- W ramach prowadzonych działań promujących ekologię, Lubuski Urząd Wojewódzki korzysta z papieru z recyklingu. Dbaj o naturę. Używaj papieru z odzysku, 1