II SA/Go 64/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. H.-P. na decyzję Prezesa Zarządu [...] Spółki z o.o. w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2024 r. P.H-P. zwróciła się do Prezesa Ośrodka Sportu i Rekreacji Spółki z o.o. w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) wynagrodzenia i wszystkich dodatków, nagród itp. Prezesa Zarządu Ośrodka Sportu i Rekreacji Sp. z o.o. K.M., wypłaconych w okresie od tycznia 2024 r. do dnia złożenia wniosku – w rozbiciu na poszczególne miesiące; 2) wynagrodzenia i wszystkich dodatków, nagród itp. Dyrektora ds. Sportu i Rekreacji Ośrodka Sportu i Rekreacji Sp. z o.o. R.C. wypłaconych w okresie od stycznia 2024 r. do dnia złożenia wniosku – w rozbiciu na poszczególne miesiące; 3) wynagrodzenia i wszystkich dodatków, nagród itp. Managera ds. Sportu i Marketingu Ośrodka Sportu i Rekreacji Sp. z o.o. wypłaconych w okresie od stycznia 2024 r. do dnia złożenia wniosku – w rozbiciu na poszczególne miesiące; 4) wynagrodzenia i wszystkich dodatków, nagrody itp. wypłaconych członkom Rady Nadzorczej Ośrodka Sportu i Rekreacji Sp. z o.o. w [...] w okresie od stycznia 2024 r. do dnia złożenia wniosku w rozbiciu na poszczególne miesiące i członków z imienia i nazwiska; 5) wysokości nagród przyznanych pracownikom Ośrodka Sportu i Rekreacji Sp. z o.o. w [...] w okresie od stycznia 2024 r. do dnia złożenia wniosku. Dnia [...] grudnia 2024 r. adresat wniosku udostępnił wnioskodawczyni informację publiczną w zakresie odnoszącym się do Prezesa Zarządu, Dyrektora ds. Sportu i Rekreacji oraz członków Rady Nadzorczej, a także nagród wypłaconych pracownikom. Nadto decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. Prezes Ośrodka Sportu i Rekreacji Spółki z o.o. w [...] odmówił P.H-P. udostępnienia informacji publicznej w zakresie wynagrodzenia i wszystkich dodatków, nagród itp. managera ds. Sportu i Marketingu Ośrodka Sportu i Rekreacji Spółki z o.o. wypłaconych w okresie od stycznia 2024 r. do dnia złożenia wniosku – w rozbiciu na poszczególne miesiące, z uwagi na ograniczenie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w jego ocenie udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej stanowiłoby naruszenie prawa do prywatności Managera ds. sportu i marketingu P.Z. Wprawdzie żądana informacja stanowi informację o sprawach publicznych, a więc informacje publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.), jednakże fakt zakwalifikowania danej informacji do kręgu informacji publicznej nie oznacza automatycznie obowiązku jej udostępnienia. Żądanie w zakresie objętym decyzją nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji jest każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym bądź majątkiem Skarbu Państwa. W świetle powyższego sam fakt zatrudnienia w Spółce, której udziałowcem jest Gmina [...] nie powoduje, że każdy pracownik automatycznie staje się osobą pełniącą funkcję publiczną w przedstawionym wyżej rozumieniu. Ograniczenie prawa do prywatności nie dotyczy podmiotów mających jakikolwiek związek z pełnieniem funkcji publicznych, ale podmiotów realizujących bezpośrednio zadania przypisane pełniącym funkcje publiczne. Powyższych przesłanek realizowania funkcji publicznej nie spełniają żadne osoby poza Prezesem Spółki oraz Dyrektorem ds. Sportu i Rekreacji, którzy posiadają kompetencje władcze, co wynika z treści regulaminu organizacyjnego oraz umowy Spółki. Pozostali pracownicy wykonują zadania wynikające z ich zakresu czynności pod nadzorem oraz na podstawie upoważnień nadanych przez Prezesa. Nie posiadają oni swobody w podejmowaniu decyzji związanych z przedmiotem działalności Spółki. Wszelkie podejmowane przez nich czynności wymagają akceptacji Prezesa lub Dyrektora ds. sportu i rekreacji, a oni sami nie podejmują działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną czy faktyczną Spółki. Manager ds. sportu i marketingu nie posiada upoważnienia do występowania w imieniu Spółki wobec osób trzecich, jego praca ma charakter wyłącznie pomocniczy względem Zarządu Spółki. To Zarząd podejmuje decyzje w zakresie działań i czynności proponowanych przez managera ds. sportu i rekreacji. Manager ma więc prawo korzystać z prawa do prywatności poprzez nieujawnianie jego wynagrodzenia, dodatków do wynagrodzeń ( w szczególności dodatków stażowych) nagród tj. danych, pozwalających na identyfikację stanu majątkowego. Organ nie znalazł żadnego przepisu, w świetle którego za dopuszczalne uznać należało, że przez fakt zatrudnienia w podmiocie pełniącym funkcje publiczne (realizującym zadania własne gminy) ww. rezygnuje z prawa do prywatności w zakresie swojego stanu dochodów. Jednocześnie manager ds. sportu nie wyraził zgody na przetwarzanie wnioskowanych danych. Na powyższą decyzję P.H-P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznch oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji; 2) art. ust. 2 u.d.i.p, poprzez błędne zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna objęta ograniczeniem z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż wniosek dotyczył radnego gminy, która jest właścicielem tejże Spółki a ponadto radny zajmuje stanowisko Managera sportu i marketingu w tejże Spółce, a więc osoby bez wątpienia decyzyjnej, mającej wpływ na funkcjonowanie Spółki. Tym samym osoba ta jako biorąca udział w wykonywaniu tych zadań, jest osobą pełniącą funkcje publiczne i nie stosuje się do niej ograniczenie prawa do informacji wynikające z ochrony prywatności osoby fizycznej. Zastanawiający jest również fakt powołania radnego na w/w stanowisko w Spółce należącej do Gminy i czy powołanie to było zgodne z prawem biorąc pod uwagę art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że kolizja praw i zasad na poziomie konstytucyjnym nie może prowadzić w ostatecznym wyniku do pełnej eliminacji jednego z praw pozostających w konflikcie. Problemem wymagającym rozstrzygnięcia jest zawsze w takim wypadku znalezienie pewnego punktu równowagi, balansu dla wartości chronionych przez Konstytucję i wyznaczenie obszaru stosowania każdego z praw. Jeżeli prawo do informacji publicznej stanowi prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, by zagwarantować obywatelom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko. Na gruncie niniejszej sprawy organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał udostępnienie żądanej informacji za niemożliwe. Zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, bowiem stanowi o nadmiernym, niekoniecznym dla ochrony prywatności, ograniczeniu prawa do informacji. Organ naruszył przepisy u.d.i.p. oraz gwarancje praw człowieka wynikające z prawa międzynarodowego. W odpowiedzi na skargę Prezes Ośrodka Sportu i Rekreacji Spółki z o.o. w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w powyższym trybie złożyła skarżąca, natomiast organ w terminie 14 dni od daty zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w myśl którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z kolei z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, do której z mocy art. 16 ust. 2 stosuje się przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego, z tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p., co wynika z treści art. 1 ust. 1 tej ustawy. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.). Informacją publiczną jest m.in. informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych. Art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1530) określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi wskazując, iż wydatkowanie środków publicznych jest jawne, co potwierdza, że wynagrodzenie osób pełniących funkcje publiczne podlega ujawnieniu, a ponieważ ustawa o finansach publicznych nie określa w tym zakresie odrębnego trybu – właściwa procedura ujawnienia tego rodzaju danych odbywa się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2019 r., I OSK 1783/18). Wydatkowanie środków publicznych, m.in. na wynagrodzenia pracowników podmiotów publicznych, jest zatem sprawą publiczną, przy czym ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im wynagrodzenia powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten zawiera normę mającą na celu ochronę prywatności osób zatrudnionych w podmiotach wykonujących zadania publiczne, lecz niepełniących funkcji publicznych i niemających związku z pełnieniem tych funkcji. Podstawową przesłanką umożliwiającą zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest ocena czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna, jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Z przepisu tego wynika, że jeśli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, wówczas dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej nie może odmówić udostępnienia jej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej, umożliwia wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W omawianej ustawie pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji nie zostało zdefiniowane. Funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyroki NSA z 10 kwietnia 2015 r. I OSK 1108/14; z 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11; postanowienie SN z 25 czerwca 2004 r., V KK 74/04). Pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną nie należy ograniczać tylko do funkcjonariuszy publicznych. Obejmuje ono każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną, nie jest więc tożsame z pojęciem funkcjonariusza publicznego zdefiniowanego w kodeksie karnym czy też w ustawie o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r. I OSK 1871/15). W orzecznictwie sądowym jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Osobą taką będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej – jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest tu posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć) w tej materii. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Orzecznictwo sądów administracyjnych skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje także każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Stanowisko to koresponduje z poglądem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK-A 2006/3/30), w którym stwierdzono, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Osobą pełniąca funkcję publiczną w rozumieniu cytowanego przepisu jest nie tylko osoba działająca w sferze imperium, ale również osoba, które wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoba pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Z katalogu osób pełniących funkcje publiczne Trybunał wykluczył zaś te osoby, które zajmują stanowiska o charakterze usługowym i technicznym. Analogiczne stanowisko w tej kwestii zajmowały sądy administracyjne (por. m.in. wyroki WSA w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r., II SA/Gd 5/14; WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r., II SA/Kr 663/14; wyroki NSA z 15 listopada 2013 r., I OSK 1044/13; z 23 marca 2017 r., I OSK 3074/15 oraz z 9 czerwca 2017 r., I OSK 2130/15). W świetle powyższego za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników podmiotów publicznych, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tzn. mają wpływ na sferę publiczną (wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14). Nie należą do nich natomiast pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze. Zatem osoby zajmujące inne stanowiska, które nie spełniają powyższych warunków aby uznać je za związane z pełnieniem funkcji publicznych, mogą zostać objęte ograniczeniem dostępu do ich wynagrodzenia i dodatków do niego, wynikającym z ich prawa do prywatności. Jednakże dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu. Dopiero ocena tego, czy pracownik zatrudniony na danym stanowisku podejmuje decyzje w sprawach wydatkowania środków publicznych, czy też jest odpowiedzialny za kierunek realizacji zadań publicznych Spółki, pozwoli odpowiedzieć na pytanie, czy jest osobą sprawującą funkcję publiczną, czy też związaną z pełnieniem takiej funkcji. W rozpatrywanej sprawie, z zakresu czynności pracownika P.Z., zatrudnionego na stanowisku Menedżera ds. Sportu i Marketingu wynika, iż z zatrudnieniem tym nie wiąże się kompetencja do dysponowania majątkiem Spółki, dokonywania czynności skutkujących nabywaniem przez Spółkę praw i zaciąganiem zobowiązań, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem jej zadań publicznych oraz podejmowania decyzji w tym zakresie, czy też wywierania wpływu na procesy decyzyjne w Spółce, a także podejmowanie jakichkolwiek rozstrzygnięć czy działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych podmiotów. Przeciwnie, analiza regulaminu organizacyjnego Ośrodka Sportu i Rekreacji Spółki z o.o. wskazuje, iż tego rodzaju kompetencje przysługują Zarządowi, który m.in. kieruje działalnością Spółki, jest organem wykonawczym realizującym funkcje zarządzająco-reprezentacyjne Spółki (§ 4 ust. 5). Prezes Zarządu m.in. zarządza i kieruje działalnością Spółki, zarządza majątkiem Spółki, zaciąga zobowiązania w imieniu Spółki, reprezentuje Spółkę na zewnątrz oraz dokonuje czynności prawnych w imieniu Spółki, zgodnie z aktem założycielskim Spółki, kontroluje realizację zadań będących przedmiotem działalności Spółki, dokonuje doboru kadry kierowniczej i pozostałych pracowników, wydaje wewnętrzne akty normatywne, regulaminy i instrukcje regulujące stosunki pracy stosownie do obowiązujących przepisów, przyjmuje interesantów w sprawach skarg i wniosków (§ 8). Wobec powyższego nie ma podstaw do zaliczenia osoby zatrudnionej na stanowisku Menedżera ds. Sportu i Marketingu do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, dlatego za zasadne należy uznać stanowisko organu, iż wobec osoby tej zastosowanie znajduje ograniczenie dostępu do informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej, wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zatem ma ona prawo do korzystania z prawa do prywatności poprzez nieujawnianie jego wynagrodzenia oraz dodatków do tego wynagrodzenia. Wobec braku rezygnacji tej osoby z tego prawa, a także dochowania przez organ wymogów wynikających z art. 16 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., zaskarżoną decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej należy uznać za zgodną z prawem. Odnosząc się do podniesionej w skardze argumentacji dotyczącej jednoczesnego pełnienia przez osobę zatrudnioną na omawianym stanowisku funkcji radnego rady gminy wskazać należy, iż ograniczenie dostępu do informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności dotyczy wyłącznie sfery zatrudnienia w/w osoby fizycznej w OSiR. Ponadto poza zakresem niniejszej sprawy leży kwestia oceny jednoczesnego zatrudnienia tej osoby w spółce gminnej oraz pełnienia funkcji radnego, względem treści art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.