II SA/Go 642/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J.J. na czynność Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłat za wydanie kart pojazdu postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...] lipca 2010r. J.J. zaskarżył czynność Starosty z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłat za wydanie 7 kart pojazdu w kwocie 2975,00 zł. W uzasadnieniu skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (U 6/04, OTK-A 2006/1/3), którym stwierdzono, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), jak i z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto w skardze J.J. zamieścił informację, iż dnia [...] lipca 2010r. jedzie "na statek" i wraca dopiero w grudniu oraz że prosi o rozpatrzenie sprawy bez jego udziału. W skardze tej skarżący wskazał adres: ul. [...], jako swój adres zamieszkania. Odpowiadając na skargę, pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., Starosta wniósł o jej oddalenie. Organ oświadczył, iż przedmiotowa opłata została pobrana na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Zdaniem organu pobrane opłaty nie podlegają zwrotowi o czym świadczy odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. (U 6/04, OTK-A 2006/1/3) terminu utraty mocy obowiązującej przepisu § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia do dnia 1 maja 2006 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 sierpnia 2010r. J.J. został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 200 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto Przewodniczący poinformował skarżącego o treści art. 35 § 1 i art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którymi strona ma prawo do ustanowienia swojego pełnomocnika lub osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym. Przesyłka z dnia 3 września 2010r. zawierająca powyższe wezwanie i pouczenie wróciła do Sądu jako nieodebrana w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazane elementy charakterystyczne dla tego rodzaju pisma. Przepis art. 46 zawiera ogólne warunki, jakim powinno odpowiadać każde pismo strony kierowane do sądu. Winno ono przede wszystkim zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz wymienienie załączników. Ponadto, w sytuacji gdy jest pierwszym pismem w sprawie skierowanym do sądu, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania strony, a w razie jego braku – adres do doręczeń (art. 46 § 2 p.p.s.a.). Brak któregokolwiek z powyższych elementów jest brakiem formalnym pisma, który powinien zostać usunięty przez wnoszącego w terminie 7 dni na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. We wniesionej przez siebie skardze, J.J. co prawda wspomniał, że do grudnia nie będzie przebywał pod adresem wskazanym jako jego adres zamieszkania (ul. [...]), nie podał jednak konkretnej daty, w której będzie ponownie pod tym adresem obecny. Nie wskazał również adresu do doręczeń, na który Sąd mógłby wysyłać wystosowaną do niego w niniejszej sprawie korespondencję. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, iż próba doręczenia korespondencji sądowej skarżącemu okazała się bezskuteczna. W zaistniałej sytuacji, z uwagi na brak właściwego adresu J.J., niemożliwe jest nadanie dalszego biegu wniesionej przez niego skardze. Jednocześnie należało uznać, że w okolicznościach konkretnej sprawy nie mógł znaleźć zastosowania art. 70 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 73 p.p.s.a. W konsekwencji, zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.