II SA/Go 645/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi T.D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r., nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez T. D. (skarżący) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2025 r., nr [...] o odmowie uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] marca 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W podstawie prawej tej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 5 w związku z art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 906; dalej u.d.o.a.). Stan sprawy był następujący: decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Szef UDSKiOR odmówił skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych na gruncie ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Urzędu decyzją z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2017 r. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się prawomocna. Dnia [...] lipca 2024 r. do organu wpłynął kolejny wniosek skarżącego o przyznanie przedmiotowego statusu. Pismo to zostało zakwalifikowane, jako wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. Szef UDSKiOR odmówił wznowienia postępowania. Pismem z dnia [...] października 2024 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Organ oceniając, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia [...] października 2024 r. uchylił własne postanowienie i wznowił postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2025 r. Szef UDSKiOR odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Strona w ustawowym terminie wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. 2. Podając motywy tej decyzji organ przytoczył przepisy dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego. Dalej wskazał, że podstawą wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną w niniejszym postępowaniu było przedłożenie przez skarżącego oświadczania W. R. z dnia [...] października 2024 r., w którym świadek stwierdził, że oficjalna data zwolnienia wnioskodawcy to [...] czerwca 1982 r., jednakże w rzeczywistości miał on zostać zmuszony do dalszej służby przez kolejne 3 miesiące w czasie której nie było go na liście płac i nie otrzymywał uposażenia. Świadek dodał, że było to represją w związku z udziałem strony w wystąpieniu wolnościowym na rzecz respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, tj. otrzymał on rozkaz, aby przy użyciu kolumny czołgów, spacyfikować pracowników fabryki "D", którego wykonania odmówił. W konsekwencji skarżący miał zostać przeniesiony do prac budowlanych, a następnie zwolniony z zawodowej służby wojskowej i stracił możliwość wykonywania swojego zawodu. W późniejszym okresie prowadził własną działalność gospodarczą, której upadek spowodował Urząd Skarbowy na wniosek Urzędu Miejskiego. W toku postępowania organ wystąpił również do S.S. o złożenie oświadczenia w sprawie strony oraz zwrócił się do Archiwum Wojskowego w [...] o udostępnienie dokumentacji związanej ze służbą wojskową wnioskodawcy. Odnosząc się do poprzednich ustaleń przeprowadzonych w postępowaniu objętym wznowieniem organ uznał, że w sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki, o których mowa w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej, definiujących pojęcia działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. 2.1. Zdaniem organu z oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że skarżący nie prowadził działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 u.d.o.a., gdyż zebrany materiał dowodowy nie zawiera istotnych faktów lub okoliczności, które mogłyby wskazywać, że skarżący podlegał którejkolwiek z represji ujętych w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej, w szczególności, iż został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, co miało być konsekwencją odmowy wykonania rozkazu pacyfikacji fabryki "D". Organ wskazał, że w aktach dotyczących służby wojskowej skarżącego nie znajdują się jednak żadne dokumenty, które potwierdzałyby takie okoliczności. Z dokumentów tych wynika, że powodem zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej było otrzymanie dwóch kolejnych okresowych opinii stwierdzających niewywiązywanie się z obowiązków służbowych. Organ podał, że T.D. występował do różnych organów o zmianę tej decyzji, także po 1989 r., jednakże nie dopatrzyły się one politycznego podłoża zwolnienia go ze służby. Nadto ta sprawa była również rozpatrywana przez komisję resortową w Ministerstwie Obrony Narodowej, działającą na podstawie ustawy o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne i nie dopatrzała się ona politycznego podłoża zwolnienia skarżącego ze służby. W dokumentach nie natrafiono na negatywne sformułowania, a wręcz przeciwnie, używano określeń charakterystycznych w ówczesnym czasie dla zaangażowanej politycznie kadry. 2.2. Szef UDSKiOR wskazał także, że nie jest wiarygodne, aby skarżący faktycznie otrzymał rozkaz pacyfikacji fabryki "D", gdyż nie ma bowiem żadnego potwierdzenia tego w faktu w dowodach. Jak podano "decyzja o pacyfikacji musiała zapaść na wysokim szczeblu, tak jak w przypadku pacyfikacji Kopalni Wujek w 1981 r. czy Stoczni Gdańskiej w 1970 r. Mało prawdopodobne jest, aby wykonanie takiej decyzji mógł podjąć pojedynczy dowódca kompanii oraz by nie pozostał ślad po podjęciu takiej decyzji. Nie jest także wiarygodne, aby uważano za konieczne ukrywanie faktu o podjęciu takiej decyzji, podobnie jak w innych tego typu przypadkach. Gdyby faktycznie Wnioskodawca nie wykonał takiego rozkazu niezrozumiałe byłoby również to, dlaczego tak późno został z wojska usunięty". Także twierdzenia skarżącego, że w ramach represji politycznych doprowadzono do upadku jego działalność gospodarczą, nie zostały poparte dowodami, które by na to wskazywały. 3. W skardze wniesionej, z zachowaniem terminu, przeciwko opisanej wyżej decyzji pełnomocnik T.D. zarzuciła organowi: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że zgłoszone we wniosku okoliczności nie stanowią "nowych okoliczności", a zawnioskowane dowody z dokumentów oraz zeznań świadków nie stanowią "nowych dowodów" i w żaden sposób nie wpływają bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia, a tym samym nie są istotne dla sprawy, co skutkowało ich nieuwzględnieniem, odmowa uchylenia decyzji a w konsekwencji niepotwierdzeniem skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. art. 145§ 1 pkt 5) k.p.a. i art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji własnej i odmówienie uchylenia decyzji dotychczasowej wskutek błędnego stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia, a to wobec nieprawidłowego przyjęcia, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wzruszenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym w sytuacji: - przeprowadzenia oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego - bez jego wszechstronnego rozważania z pominięciem dowodów płynących z publikacji, które powołał skarżący oraz faktów powszechnie znanych, - niewzięcia pod uwagę wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności podczas gdy powołane we wniosku i kolejnych pismach składanych w toku sprawy przez skarżącego (wnioskodawcę) okoliczności i dowody stanowią istotne dla sprawy nowe okoliczności oraz dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania, a ich wszechstronna ocena prowadzi do wniosku, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki, o których mowa w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej, definiujących pojęcie działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych; wskutek czego zaskarżona decyzja zawiera niepełne lub błędne ustalenia faktyczne skutkujące nieprawidłowym rozstrzygnięciem; 3) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 8, art. 9, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez uzasadnienie kwestionowanej decyzji w sposób wadliwy, niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji własnej, w szczególności z uwagi na powierzchowne i zbyt ogólnikowe stwierdzenia skupiające się wokół zasadności utrzymania w mocy decyzji własnej zamiast meritum sprawy i okoliczności powołanych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4, art. 2 i art. 3 u.d.o.a przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w efekcie nieprawidłowego przyjęcia, że skarżący działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych lub nie był z powodów politycznych w rozumieniu powołanej ustawy, choć spełnienie przesłanek warunkujących taki status potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy, w tym złożone przez skarżącego oraz zawnioskowane, których organ nie przeprowadził, co skutkowało niezastosowaniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a, wobec wadliwego niestwierdzenia istnienia podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., mimo ziszczenia się tych podstaw, oraz utrzymaniem w mocy decyzji własnej oraz zastosowaniem art. 138§ 1 pkt 1) w zw. art. 127 § 3 k.p.a. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2025 r., rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania W skardze wniesiono także o: przeprowadzenie dowodu z: a) dokumentu w postaci publikacji wspomnień E.M. zatytułowanych Ocalić od Zapomnienia Wspomnienia oficera artylerii 13 pz 1972-1188, pod red. E.M., wyd P.P.H. "R" M.S. - jako uzupełniającego, istotnego w sprawie, na okoliczności powoływane przez skarżącego, uzasadniając złożenie niniejszej o wniosku na obecnym etapie postępowania faktem wydania publikacji w sierpniu br. oraz powzięcie o niej wiedzy przez skarżącego już po zakończeniu postępowania zakończonego zaskarżoną decyzji z dnia [...] sierpnia 2025 r. - kserokopia fragmentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jest przedkładana w załączeniu do skargi, b) przesłuchania skarżącego względnie umożliwienia mu złożenia wyjaśnień na okoliczności powoływane prze: skarżącego we wniosku o wznowienie oraz dalszych pismach składanych w toku postępowania administracyjnego, i jako że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, wobec tego że organ nie przeprowadził wszystkich zawnioskowanych w sprawie dowodów i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b lub c p.p.s.a.). 6. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.o.a. działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia [...] sierpnia 1980 r. do dnia [...] grudnia 1981 r. (ust. 2). Na podstawie art. 3 przywołanej ustawy, osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu o stanie wojennym za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa"), poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. 7. Skarżący w postępowaniu objętym wznowieniem swoje uprawnienie wywodził z tego, że w czasie stanu wojennego pełniąc jako żołnierz zawodowy funkcję dowódcy kompanii czołgów odmówił wykonania rozkazu użycia tej jednostki do spacyfikowania pracowników fabryki "D". W konsekwencji skarżący miał być zwolniony z zawodowej służby wojskowej i stracił możliwość wykonywania swojego zawodu. Z tych też przyczyn, gdy w późniejszym okresie prowadził własną działalność gospodarczą, był represjonowany w ten sposób, że Urząd Skarbowy "spowodował upadek tej działalności". Przesłanki te, objęte zakresem normowania art. 3 pkt 3 lit. c i d u.d.o.a., organ uznał za niewykazane i niespełnione, co rozstrzygnięto w ostatecznej decyzji objętej niniejszym postępowaniem (decyzja Szefa UDSKiOR z dnia [...] stycznia 2017, utrzymana w mocy decyzją tego organu z dnia [...] marca 2017 r., k. 46 i k. 55 akt administracyjnych). W odniesieniu do decyzji z dnia [...] marca 2017 r. niniejsze postępowanie zostało zainicjowane w oparciu o przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. na podstawie wniosku pełnomocnika skrzącego z dnia [...] lipca 2024 r. zawierającego (nowe) wnioski dowodowe zmierzające do wykazania, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej, utrata możliwość wykonywania swojego zawodu, także możliwości prowadzenia działalności gospodarczej była konsekwencją odmowy wykonania rozkazu, o której mowa była wyżej (k. 80 akt administracyjnych). 8. Kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w oparciu o art. 145 i następne k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – regulującego przesłankę wskazaną przez pełnomocnika Skarżącego jako podstawa wniosku – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jednocześnie sam fakt przedstawienia nowej okoliczności nie musi być wystarczającą podstawą do zmiany decyzji ostatecznej. Aby ten skutek nastąpił, przedstawione okoliczności muszą być "istotne dla sprawy", a zatem potencjalnie wpłynąć na stanowisko organu rozpoznającego sprawę w sposób prowadzący do wydania innego rozstrzygnięcia. Taką jest tylko okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Postępowanie wznowieniowe prowadzone w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skupia się zatem na przeprowadzeniu kontroli postępowania administracyjnego w kontekście przedstawionej we wniosku przesłanki tj. czy pojawienie się jej w toku rozpoznawania sprawy miałoby wpływ na jej wynik. Organ administracyjny w takim w postępowaniu wznowieniowym proceduje w granicach wyznaczonych treścią wniosku. 9. Zdaniem sądu, który w pełni podziela ocenę prawną organu zawartą w zaskarżonej decyzji, dowody przedstawione przez pełnomocnika skarżącego w postępowaniu wznowieniowym nie wykazują takich okoliczności. Oświadczenie świadka S.S., przedstawione jako nowy dowód (k. 104 akt administracyjnych) organ uznał za niewiarygodne w świetle pozostałego materiału dowodowego. Świadek w tym zeznaniu – odnosząc się do przyczyn zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, nie powołuje się zresztą na jakieś inne dające się zweryfikować źródła, lecz wyłącznie na rozmowę ze skarżącym. Inne wskazane w tym zeznaniu działania skarżącego nie dotyczą już wniosku o wznowienie i wskazanych tam podstaw. Także dwa dokumenty załączone do wniosku o wznowienie (zaświadczenie o uposażeniu i wyciąg z listy płac) nie zawierają faktów potwierdzających tezę zawartą we wniosku o wznowienie. Z kolei świadek W.R. i jego zeznanie było już przedmiotem oceny w postępowaniom objętym wznowieniem (k. 10 akt administracyjnych). Pomijając ich wiarygodność i brak korelacji z pozostałym materiale dowodowym nie są one więc "nowe" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. 10. Organ, prawidłowo procedując sprawę w zakresie podstaw wznowienia, odnosząc się do całego zgromadzonego w sprawie materiału trafnie zwrócił uwagę na to, że nie ma w nim żadnych dokumentów lub innych wiarygodnych dowodów, które potwierdzałyby okoliczności podnoszone wyłącznie przez skarżącego. Z dokumentów tych wynika, że powodem zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej było otrzymanie dwóch kolejnych okresowych opinii stwierdzających niewywiązywanie się z obowiązków służbowych. Organ zwrócił też uwagę na to, że postępowania prowadzone przez inne organy nie zawierają materiałów potwierdzających wersję wydarzeń skarżącego. Odniósł się też do tego, że odmowa wykonania rozkazu przez dowódcę kompanii w warunkach stanu wojennego musiałaby prowadzić do zdecydowanie dalej idących konsekwencji niż te, które wynikają z dokumentów. Nietrafne są zatem zarzuty zawarte w skardze, gdyż organ nie miał merytorycznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, a w postępowaniu nie wystąpiły zarzucane uchybienia, jak i nie było innych, które musiałby prowadzić do uwzględnienia skargi, tak z przyczyn materialnoprawnych, jak i proceduralnych. 11. Jeśli chodzi o wnioski dowodowe zawarte w skardze – przeprowadzenie ich przed sądem jest wyjątkiem ograniczonym tylko do dowodu z dokumentów (art. 105 § 3 p.p.s.a.). Z tej przyczyny wniosek, o którym mowa w pkt III lit. b skargi nie mógł być uwzględniony. Skarżący był zaś na rozprawie i przedstawił swoje stanowisko, co umożliwiono mu mimo spóźnienia (spowodowanego warunkami atmosferycznymi). Uwzględnienie wniosku, o którym mowa w pkt III. lit. a skargi było zbędne, gdyż nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy nie podważały zasady oraz terminu wniosku o wznowienie tylko uznały, że przedstawione w nim nowe okoliczności (dowody) nie zmieniają trafności oceny zawartej w decyzji objętej wznowieniem. W materiale, który powołano we wniosku dowodowym skargi nie ma zaś nic dotyczącego tych okoliczności – przyczyn zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej lub zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddalił uznając ją za bezzasadną.