II SA/Go 649/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Referendarz sądowy Jarosław Piątek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 03 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : Zasiłek okresowy p o s t a n a w i a Ustanowiono pełnomocnika W złożonej skardze A.P. zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika (radcy prawnego). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pobiera z pomocy społecznej zasiłek okresowy w wysokości 250 zł, nie posiada innych dochodów ani oszczędności. Wniosek jest uzasadniony. Na wstępie należy zauważyć, iż A.P. z mocy ustawy jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. W literaturze również zwrócono uwagę, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36,39). W świetle faktów podanych przez A. P. nie może budzić wątpliwości fakt, że znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej. Skarżący jest osobą bezrobotną (bez prawa do zasiłku), którego jedynym źródłem dochodu są zasiłki z pomocy społecznej. Nadto nie posiada on oszczędności ani majątku. Uprawniony jest zatem wniosek, że A.P. nie w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.