II SA/Go 649/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody na zarządzenie Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Samorządowych oddala skargę. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zarządzenie Wójta Gminy z dnia [...] maja 2015 roku w sprawie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół [...]. Mocą § 1 w/w aktu Wójt Gminy powołując się na art. 36 a w zw. z art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (tj. Dz.U. z 2004 r., nr 256 , poz. 2572 ze zm.), dalej w skrócie u.s.o. oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. z 2010 r. poz. 373) w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), dalej w skrócie u.s.g. postanowił zatwierdzić konkurs przeprowadzony w dniu [...] kwietnia 2015 roku na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół [...] przez komisję konkursową powołaną w oparciu o jego zarządzenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku w sprawie powołania komisji konkursowej do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół [...]. Powyższe zarządzenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Zarządzeniem z dnia [...] marca 2015 roku Wójt Gminy ogłosił konkurs na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół [...], podając wymagania, jakie powinna spełniać osoba przystępująca do konkursu, co powinny zawierać oferty osób przystępujących do konkursu oraz miejsce i termin składania ofert. Następnie zarządzeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku Wójt powołał komisję konkursową celem przeprowadzenia konkursu. Do konkursu przystąpiły dwie osoby: I.S. oraz B.S.. Na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2015 komisja konkursowa, po przeprowadzeniu analiz złożonych przez w/w osoby ofert, podjęła uchwałę o dopuszczeniu do udziału w konkursie B.S.. Jednocześnie komisja podjęła drugą uchwałę o odmowie dopuszczenia do udziału w konkursie I.S., uzasadniając podjęcie takiej uchwały nie spełnieniem przez w/w kandydatkę wymagań wskazanych w ogłoszeniu konkursu tj. brak podpisu kandydatki pod dokumentem zatytułowanym "Koncepcja funkcjonowania i rozwoju Zespołu Szkół [...] na lata 2015-2020". Przystępując do kolejnego etapu konkursu po otrzymaniu od B.S. informacji, iż faktycznie nie złożyła oświadczenia lustracyjnego Kuratorowi Oświaty w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów ( tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 1388), komisja stwierdziła, że również oferta złożona przez w/w osobę nie spełnia warunków formalnych i odstąpiła od przeprowadzania dalszego postępowania konkursowego. Protokół z posiedzenia komisji konkursowej przekazano Wójtowi Gminy, który w dniu [...] maja 2015 roku przeprowadził rozmowę z B.S.. W trakcie tej rozmowy został poinformowany, że I.S. również nie złożyła Kuratorowi Oświaty oświadczenia lustracyjnego w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów. Z rozmowy tej sporządzono notatkę. W dniu [...] maja 2015 roku Wójt Gminy wydał zarządzenie nr [...] zatwierdzające nierozstrzygnięty konkurs na dyrektora Zespołu Szkół [...] przeprowadzony w dniu [...] kwietnia 2015 roku. Powyższe zarządzenie nie zawiera uzasadnienia. Zostało ono doręczone organowi nadzorczemu – Wojewodzie w dniu 5 czerwca 2015 roku. W oparciu o art. 91 u.s.g. Wojewoda w zakreślonym terminie 30 dni nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w zarządzenia. Dnia 7 września 2015 roku Wojewoda powołując się na art. 93 ust. 1 u.s.g. wniósł skargę na zarządzenie Wójta Gminy w sprawie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół [...], wnosząc o stwierdzenie jego nieważności w całości. W złożonej skardze podniesiono zarzut istotnego naruszenia prawa tj. § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej. Zdaniem skarżącego organ nie powinien zatwierdzić konkursu, lecz unieważnić go z powodu nieuzasadnionego niedopuszczenia do dalszego postępowania konkursowego kandydatki I.S.. Złożony przez nią dokument dotyczący koncepcji funkcjonowania i rozwoju Zespołu Szkół [...] na lata 2015-2020 nie został przez nią podpisany. Jednak o tym, że jest ona autorem tego dokumentu świadczy strona tytułowa koncepcji, gdzie u dołu strony widnieje zapis "I.S.". Taki brak winien zostać uzupełniony poprzez wezwanie kandydatki do podpisania tego dokumentu. Nie jest to istotne uchybienie, które winno skutkować podjęciem uchwały w przedmiocie odmowy dopuszczenia danej osoby do konkursu na stanowisko dyrektora. Zarówno z przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej jak i z zarządzenia Wójta Gminy w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora nie wynika, aby wprowadzono wymóg podpisania przez kandydata dokumentu dotyczącego koncepcji funkcjonowania i rozwoju szkoły. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w sposób wyczerpujący podano stan faktyczny sprawy, zgodny z faktami przytaczanymi przez organ w skardze jak i wynikającymi z dokumentów zawartych w aktach sprawy administracyjnej. Potwierdzając fakt braku podpisu I.S. pod dokumentem zatytułowanym "Koncepcja funkcjonowania i rozwoju Zespołu Szkół [...] w latach 2015-2020", podniesiono nadto, że w/w nie złożyła również oświadczenia lustracyjnego do Kuratora Oświaty w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów. Jednocześnie dołączono do odpisu skargi pismo Kuratora Oświaty noszące datę [...] sierpnia 2015 roku stwierdzające, że I.S. do dnia sporządzenia niniejszego pisma nie złożyła oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z tym organami w okresie od 22 lipca 1944 roku do 31 lipca 1990 roku w trybie art. 7 w/w ustawy. Natomiast na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 roku organ przedłożył pismo informujące o braku złożenia takiego oświadczenia sporządzone przez Instytut Pamięci Narodowej, noszące datę [...] września 2015 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności aktu prawnego stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia aktu prawnego przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia aktu prawnego określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą jego podjęcia, naruszenia procedury jego uchwalania. Przesłanki te nie pokrywają się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 18 września 1990 roku, SA/Wr 849/90, ONSA 1990 r., nr 4 poz. 2). Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały lub innego zarządzenia organu gminy może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści przepisu. Doprecyzowanie przesłanek określających kognicję sądu administracyjnego w przypadku stosowania art. 147 p.p.s.a. ma miejsce w poszczególnych ustawach o samorządzie gminnym, samorządzie powiatowym i samorządzie województwa (Duże Komentarze Becka – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. 3 s. 147). W niniejszej sprawie doprecyzowanie przesłanek w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały ma miejsce w art. 91 u.s.g., z treści którego wynika, że stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy winno nastąpić w przypadku istotnego naruszenia prawa, do którego to pojęcia należy zastosować wyżej poczynione uwagi. Przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi wskazać należy, że środkiem sprawowania przez organ nadzoru kontroli nad działalnością organów samorządu terytorialnego jest m.in. uprawnienie do wydawania rozstrzygnięć nadzorczych, jak i do zaskarżania aktów tych organów do sądu administracyjnego. Oba te środki nie są względem siebie konkurencyjne, a ich zastosowanie jest uwarunkowane jedynie upływem terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. Wobec tego niezakwestionowanie postanowień przedmiotowego zarządzenia przez Wojewodę w trakcie dokonywania nadzoru i kontroli w zakresie zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia, nie może stanowić podstawy do wyprowadzenia wniosku, iż tym samym organ nadzoru uznał, że zarządzenie organu gminy jest zgodne z prawem. Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przedmiotowe zarządzenie w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. Przepis ten nie zawiera żadnych ograniczeń dotyczących zakresu przedmiotowego zaskarżenia uchwał i zarządzeń podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, tym samym organ nadzoru był uprawniony do złożenia przedmiotowej skargi, a sąd administracyjny jest zobligowany do jej rozpatrzenia. Przechodząc do analizy legalności zaskarżonego zarządzenia Wójta Gminy, w granicach jej zaskarżenia zauważyć należy, że nie posiada ono uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. W obowiązującym systemie prawnym nie ma przepisów ustawowych nakładających obowiązek uzasadnienia zarządzeń organów gminy, w tym wydanych przez wójta. Taki obowiązek nie wynika też ze szczególnych przepisów miejscowych czyli statutowych lub regulaminu organizacyjnego Urzędu Gminy. Nie oznacza to jednak zdaniem Sądu nieistnienia w systemie prawnym takiego obowiązku. Wynika on bowiem z konstytucyjnej zasady jawności postępowania organów administracji publicznej, będącej jednym z ważnych elementów demokratycznego państwa prawnego, którym w świetle art. 2 Konstytucji jest Rzeczpospolita Polska. Brak uzasadnienia przez organ administracji publicznej wydanych rozstrzygnięć może bowiem podważać zasadę zaufania obywatela do państwa prawa i może powodować, że rozstrzygnięcie takie w istocie uchyla się od sądowej kontroli jego legalności Naruszenie prawa wynikające z braku uzasadnienia samego zarządzenia Sąd uznał jednak za naruszenie prawa nie kwalifikujące się samodzielnie do stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia, gdyż w odpowiedzi na skargę organ uzasadnił swoje stanowisko. W efekcie Sąd dysponował argumentacją organu i mógł dokonać oceny jego legalności. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2009 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 421/09, a następnie zaaprobowanego w wyroku NSA z dnia 5 sierpnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt I OSK 41/10 w trakcie rozpatrywania skargi kasacyjnej (Lex nr 737502). Przechodząc do oceny zasadności zarzutu podniesionego w skardze wskazać należy, że zakładanie i prowadzenie publicznych szkół podstawowych należy do zadań własnych gmin. Publiczną szkołą kieruje nauczyciel (lub inna osoba), któremu stanowisko dyrektora powierza organ prowadzący szkołę, tj. wójt (burmistrz, prezydent miasta). Kandydata na stanowisko dyrektora szkoły wyłania się w drodze konkursu (art. 36 ust. 1 i ust. 2, art. 36a, art. 5 ust. 5 i art. 5c pkt 2 u.s.o.). Organ prowadzący szkołę ogłasza konkurs na stanowisko dyrektora szkoły, powołuje komisję konkursową w celu przeprowadzenia konkursu oraz sprawuje nadzór nad prawidłowością postępowania konkursowego. W ramach sprawowanego nadzoru organ zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie (art. 36a ust. 6 oraz § ust. 1 w/w ustawy i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej). Z powyższego wynika, że wszelkie czynności komisji konkursowej zmierzające do wyłonienia kandydata, są de facto czynnościami wójta. Uchwała komisji konkursowej o odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły podjęta na podstawie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc nie przysługuje na nią skarga (uchwała NSA z 13 kwietnia 2015 roku, I OPS 5/14). Podlega ona ocenie na etapie zatwierdzania konkursu albo unieważnienia konkursu i zarządzenia ponownego przez organ prowadzący publiczną szkołę. Dopiero zarządzenie w przedmiocie zatwierdzenia przebiegu konkursu lub jego unieważnienia podlega zaskarżeniu w drodze skargi do sądu administracyjnego. Zarówno przepisy u.s.o. jak i w/w rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej nie przewidują bowiem możliwości zaskarżenia przez kandydata uchwały komisji o odmowie dopuszczenia do postępowania konkursowego poprzez wniesienie skargi do sądu. Dopiero zaskarżenie zarządzenie organu prowadzącego szkołę w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na dyrektora szkoły lub jego unieważnienie wydanego przez organ prowadzący umożliwia przeprowadzenie kontroli zasadności uchwały w przedmiocie dopuszczenia do konkursu wydanej przez komisję konkursową. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej, powołana komisja na podstawie złożonej oferty, podejmuje uchwałę o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, wraz z podaniem przyczyn niedopuszczenia. Uchwała zapada zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym. Przesłanki podjęcia uchwały o odmowie dopuszczenia kandydata do udziału w konkursie określa ustęp 2 wskazanego paragrafu, zgodnie z którym komisja podejmuje uchwałę o odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, jeżeli: 1) oferta została złożona po terminie; 2) oferta nie zawiera wszystkich dokumentów wskazanych w ogłoszeniu o konkursie; 3) z oferty wynika, że kandydat nie spełnia wymagań wskazanych w ogłoszeniu o konkursie. W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że kandydatka I.S. złożyła wymaganą w konkursie na dyrektora Zespołu Szkół [...] koncepcję funkcjonowania i rozwoju szkoły, z tym że dokument ten nie został przez nią własnoręcznie podpisany. Należy podkreślić, że cytowany przepis § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 kwietnia 2010 r. wskazuje na przesłankę kompletności oferty - ma ona zawierać wszystkie dokumenty wskazane w ogłoszeniu o konkursie. Jednocześnie § 1 ww. rozporządzenia określający w ustępie 2 pkt 4, jakich dokumentów winno wymagać ogłoszenie o konkursie nie przewiduje obowiązku przedstawienia wszystkich dokumentów w oryginale. Wynika to z treści § 1 ust. 3 rozporządzenia, który wskazuje na możliwość żądania przez komisję oryginałów tylko części dokumentów wymienionych w § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Wśród tych dokumentów, które na żądanie komisji kandydat ma obowiązek przedstawić w oryginale, podpisanych przez kandydata, prawodawca nie wymienił wskazanego w § 1 ust. 2 pkt 4 lit. a "koncepcji funkcjonowania i rozwoju szkoły". Trzeba mieć także na uwadze, że § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, określający przesłanki unieważnienia konkursu, jako przyczynę unieważnienia wymienia nie tylko "nieuzasadnione niedopuszczenie kandydata do postępowania konkursowego" (pkt 1), ale także "inne nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu" (pkt 4). Wskazuje to na różnicowanie przez prawodawcę przyczyn, które decydują o ocenie odnośnie zgodnego lub niezgodnego z prawem przeprowadzenia konkursu. Powyższe zdaniem Sądu prowadzi do wniosku, że w toku postępowania konkursowego mogą zaistnieć tego rodzaju uchybienia, które są nieistotne i jako takie mogą podlegać ewentualnemu uzupełnieniu (wyroki NSA z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 910/14; z dnia 4 marca 2014r., sygn. akt I OSK 2819/13, LEX 1494727). Do takich nieistotnych uchybień należy zaliczyć brak podpisu kandydata pod "koncepcją funkcjonowania i rozwoju szkoły" – w sytuacji kiedy z okoliczności (umieszczenia tego dokumentu w wraz z innymi dokumentami oferty w zamkniętej kopercie oraz podanie na pierwsze stronie osoby, która go składa) wynika, że pochodzi on niewątpliwie od danego kandydata. Tego rodzaju brak może co najwyższej podlegać uzupełnieniu. W przedmiotowej sprawie takie uzupełnienie nie nastręczało problemów, gdyż jak wynika z protokołu posiedzenia komisji konkursowej z dnia [...] kwietnia 2015 roku, zgłaszająca przystąpienie do konkursu I.S. stawiła się osobiście na to posiedzenie. W ocenie Sądu, czynność odmawiająca dopuszczenia w/w do udziału w konkursie – w drodze uchwały komisji konkursowej, w powyższej sytuacji tj. tylko z powodu braku podpisu pod złożonym przez kandydata koncepcją funkcjonowania i rozwoju szkoły zostałaby dokonana z istotnym uchybieniem § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. Tym samym nie mogła ona zostać uznana z tej przyczyny przez organ prowadzący za zgodną z prawem. Jednak jak już wyżej wskazano, organ prowadzący szkołę przed wydaniem zarządzenia w przedmiocie zatwierdzenia lub unieważnienia przebiegu konkursu winien uprzednio dokonać oceny pod względem zgodności z prawe wszystkich czynności dokonanych przez komisję konkursową, w a szczególności czy złożone przez kandydatów oferty odpowiadają warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku oraz w regulaminie konkursu na stanowisko dyrektora wydanego przez organ prowadzący. Z akt sprawy oraz przedłożonych przez organ pisma Kuratora Oświaty i pisma Instytutu Pamięci Narodowej jednoznacznie wynika, że I.S. nie złożyła oświadczenia lustracyjnego w oparciu o art. 7 ust. 1 i ust. 3a ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów. Złożyła jedynie oświadczenie o dopełnieniu tego obowiązku, zgodnie z wymogiem § 1 ust. 4j rozporządzenia z dnia 8 kwietnia 2010 roku i § 2 pkt j regulaminu konkursu. Oświadczenie to jednak nie jest zgodnie z rzeczywistością, albowiem oświadczenia lustracyjnego do Kuratora Oświaty faktycznie nie złożyła. Tym samym wobec nie złożenia oświadczenia lustracyjnego na ręce Kuratora Oświaty należy przyjąć, że nie spełniła ona wszystkich warunków niezbędnych do podjęcia uchwały przez komisję konkursową o dopuszczeniu jej do udziału w konkursie. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku komisja podejmuje uchwałę o odmowie dopuszczenia do postępowania konkursowego w trzech sytuacjach: oferta została złożona po terminie, oferta nie zawiera wszystkich dokumentów wskazanych w ogłoszeniu o konkursie oraz z oferty wynika, że kandydat nie spełnia wymagań wskazanych w ogłoszeniu do konkursu. Nie złożenie oświadczenia lustracyjnego w oparciu o obowiązek wynikający z art. 7 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnieniu informacji (...) należy zakwalifikować jako sytuację opisaną w § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. Jednym z warunków jakim musi odpowiadać kandydat na dyrektora publicznej szkoły jest uprzednie złożenie oświadczenia lustracyjnego o czym informuje komisję konkursową poprzez złożenie oświadczenia o wykonaniu tego obowiązku. Złożenie takiego oświadczenia nie odpowiadającego prawdzie, tj. mimo faktycznego nie złożenia oświadczenia lustracyjnego na ręce właściwego organu, należy uznać za podstawę podjęcia uchwały o odmowie dopuszczenia do postępowania konkursowego. Mimo więc, że komisja konkursowa w uzasadnieniu uchwały o odmowie dopuszczenia do postępowania konkursowego I.S. podała w uzasadnieniu tylko jedna okoliczność tj. brak podpisu pod koncepcją funkcjonowania i rozwoju szkoły czynność tą z uwagi na niezłożenie przez w/w kandydatkę oświadczenia lustracyjnego należy uznać za zgodną z przepisami prawa. Zasadnie komisja odstąpiła od przeprowadzenia dalszych czynności związanych z przeprowadzeniem postępowania konkursowego z chwilą złożenia stwierdzenia przez drugą kandydatkę tj. B.S., że ona również nie złożyła oświadczenia lustracyjnego, co nastąpiło już po podjęciu uchwały w przedmiocie dopuszczenia jej do udziału w konkursie. Dokonując analizy dokumentów zawartych aktach sprawy związanej z przeprowadzeniem konkursu na dyrektora Zespołu Szkół [...] Sąd nie dopatrzył się innych okoliczności uzasadniających wydanie przez Wójta Gminy zarządzenia unieważniającego konkurs. Tym samym uznając, że zaskarżone zarządzenie Wójta Gminy odpowiada prawu, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi co skutkuje w oparciu o art. 151 p.p.s.a. jej oddaleniem. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżone zarządzenie narusza prawo w sposób istotny.