II SA/Go 65/10

Dnia 10 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant inspektor Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi A.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej A.A. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2006 r. A.A. zwróciła się do Szefa Służby Celnej o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] maja 2002 r. ([...]) w przedmiocie określenia z dniem [...] maja 2002 r. miejsce pełnienia służby w Izbie Celnej w wieloosobowym stanowisku ds. audytu i przeniesienia na stanowisko służbowe inspektora celnego. Stopień służbowy pozostawiono bez zmian. Podstawę wniosku stanowił zarzut, iż decyzja z [...] maja 2002 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem wnioskodawczyni decyzja wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 365 - zwanej dalej ustawaj, który to przepis stanowi m.in. że "w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy dyrektor izby celniej określi miejsce pełnienia służby lub pracy w izbie celnej lub urzędzie celnym. W zakresie dotyczącym stosunku służbowego lub pracy stosuje się dotychczasowe warunki, z wyłączeniem sytuacji, gdy w tworzonej izbie celnej lub urzędzie celnym nie ma wolnego stanowiska odpowiadającego dotychczas zajmowanemu". W ocenie wnioskodawczyni cytowany przepis jest przepisem szczególnym, mającym pierwszeństwo przed ogólnymi przepisami ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej ( Dz. U. z 1999 r. Nr 72, poz. 802, ze zm. - zwanej dalej "u.S.C" ). Powołanie zatem w podstawie prawnej decyzji z [...] maja 2002 r. przepisu art. 21 ust. 1 i 2 u.S.C stanowi rażące naruszenie prawa - przez błędne zastosowanie przepisu, który w sprawie nie miał zastosowania. Organ nie uzasadnił także z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., dlaczego i w jakim zakresie zastosował przepis art. 21 ust. 1 i 2 u.S.C. Skarżąca wskazała ponadto, że Dyrektor Izby Celnej dokonał niedozwolonej rozszerzającej wykładni przepisu o charakterze przepisu wyjątkowego, co jednoznacznie podkreśla się w utrwalonym orzecznictwie sądowym oraz w piśmiennictwie tj. przepisu szczególnego art. 33 ust. 1 ustawy, przez zastosowanie jego dyspozycji do stanu faktycznego tym przepisem nieobjętego. Pomimo wadliwego uzasadnienia decyzji wiadomo bowiem, że pretekstem do zmiany stanowiska służbowego wnioskodawczyni i obniżenia uposażenia stał się brak wykształcenia wyższego. Niezależnie od powyższego A.A. podkreśliła, że przepisy rozporządzeń Ministra Finansów określających wymagania w zakresie wykształcenia funkcjonariuszy celnych mają charakter dyspozytywny w stanach faktycznych objętych dyspozycją § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. z 2000r. Nr 25, poz. 301, ze zm.). Wnioskodawczyni wskazała, że w dacie mianowania jej do służby na stanowisko naczelnika działu przez Prezesa GUC ([...].06.2000r.) nie legitymowała się wykształceniem wyższym, mimo że odnośne przepisy ww. rozporządzeń były dokładnie takie same zarówno wówczas, jak i w dniu wydania decyzji z [...] maja 2002 r. Po rozpoznaniu wniosku decyzją z [...] października 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2002 r. Nr [...] wskazując, że w maju 2002r. w oparciu o ustawę z dnia 20 marca 2002 r. nastąpiła reorganizacja administracji celnej. Na mocy art. 6 ust. 1 ustawy dotychczasowe urzędy celne utworzone na podstawie art. 284 § 3 Kodeksu celnego stały się z mocy prawa izbami celnymi, urzędami obsługującymi organ administracji rządowej w sprawach celnych - dyrektora izby celnej. Pracownicy i funkcjonariusze celni, pełniący służbę w dotychczasowych urzędach utworzonych na podstawie art. 284 § 3 Kodeksu celnego, stali się odpowiednio pracownikami lub funkcjonariuszami służb celnych, z tym, że w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy dyrektor izby celnej miał określić miejsce pełnienia służby lub pracy w izbie celnej lub urzędzie celnym. Z dniem [...] maja 2002 r. w wyniku przekształceń w administracji celnej powstała Izba Celna z nową strukturą organizacyjną (przestał istnieć m.in. Dział Finansowy, a został utworzony Wydział Finansowo-Księgowy). Organ wyjaśnił jednocześnie, że na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 19 kwietnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. z 2002 r. Nr 43, poz. 394), określono stanowiska służbowe funkcjonariuszy celnych oraz kwalifikacje w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej, jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze celni na tych stanowiskach. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia dla stanowiska naczelnika wydziału przewidziano wymagane kwalifikacje: wykształcenie wyższe (tytuł magistra lub równorzędne) oraz 5 lat pracy lub służby. Organ podkreślił, że na dzień [...] maja 2002 r. A.A. nie spełniała kryterium wykształcenia, nie legitymowała się wyższym wykształceniem. Organ wskazał ponadto, że w myśl art. 21 u.S.C w razie reorganizacji urzędu, funkcjonariusza celnego można przenieść na inne równorzędne lub niższe stanowisko służbowe w tym urzędzie, odpowiadające jego kwalifikacjom, jeżeli nie jest możliwe dalsze pełnienie służby na dotychczasowym stanowisku. W ocenie organu w omawianym stanie faktycznym nastąpiło wypełnienie dyspozycji ww. przepisu. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej, iż w sprawie mógł mieć zastosowanie § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu funkcjonariusze celni, którzy w dniu wejścia w życie rozporządzenia nie spełniają wymogów określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, mogą otrzymać propozycje pełnienia służby na stanowisku służbowym odpowiadającym dotychczas zajmowanemu. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on złożenia propozycji pełnienia służby - co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Tak więc w ocenie organu decyzja z [...] maja 2002 r. nie naruszała obowiązujących przepisów prawa. Decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2006 r. Decyzja ta stałą się przedmiotem skargi A.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Go 1/08 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, oraz pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarzało przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym, tj. art. 10 § 1 art. 107 § 3 i art. 138 k.p.a., w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Marginalnie Sąd wskazał także, iż właściwość rzeczowa oraz miejscową Dyrektora Izby Celnej do rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2002r. potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 5 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa111/07. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej - po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] października 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2002r., powołując się na tożsame argumenty faktyczne i prawne jak w decyzji z dnia [...] października 2006 r. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że decyzja z dnia [...] maja 2002r., która regulowała kwestię: określenia miejsca pełnienia służby w Izbie Celnej - wieloosobowe stanowisko ds. Audytu na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 20.03.2002 r. o przekształceniach w administracji celnej (...) oraz przeniesienie na stanowisko służbowe inspektora celnego w trybie art.21 ust.1 i 2 ustawy o Służbie Celnej. Tym samym organ podzielił stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] października 2006 r., zgodnie z którym w sprawie nie mógł mieć zastosowania §11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz.301), bowiem dotyczył on wyłącznie propozycji pełnienia służby na podstawie art. 91 ust. 2 u.S.C. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 k.p.a., zgodnie z którą decyzje te nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko na zasadach w trybie określonym w k.p.a. Jedną z form wzruszenia decyzji administracyjnych jest stwierdzenie jej nieważności, jeżeli została ona dotknięta jedną zwad wyczerpująco określonych w art. 156 § 1 k.p.a. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Przy czym nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tym samym, badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Organ podkreślił, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych wart. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to nie może więc przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Z tych powodów organ zważył, że wniosek dowodowy z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie przeprowadzenie rozprawy w celu wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków oraz strony, a także przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków J.K. i H.W. "w szczególności na okoliczności określone we wniosku z [...].06.2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji przeprowadzenie dowodu z akt służbowych A.A., B.K. i B.A. na okoliczność jw., w szczególności w celu ustalenia przyczyn, dla których A.A. została potraktowana przez J.K. odmiennie w porównaniu do ww. osób w zakresie określenia miejsca służby, mimo że warunki odnoszące się do wykształcenia wszystkich ww. funkcjonariuszy celnych były porównywane", jako wykraczający poza granice sprawy nie mógł być uwzględniony. Przepis art. 78 § 1 k.p.a. ogranicza bowiem prawo strony do składania jedynie takich wniosków, które dotyczą dowodów na okoliczności mające znaczenie dla sprawy. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji z [...] maja 2002 r. został w pełni ustalony. Natomiast przeprowadzenie ww. dowodów prowadziłoby do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności. Organ wskazał, że podstawą wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności był art. 33 ust.1 ustawy o przekształceniach administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw, a także art.21 ust.1 i 2 ustawy o Służbie Celnej. Ustalony stan faktyczny sprawy oraz analiza prawna pozwalają stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie wyznaczenia miejsca pełnienia służby A.A. oraz przeniesienie ww. na niższe stanowisko służbowe z dniem [...].05.2002 r. przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. A.A., reprezentowana przez radcę prawnego W.L., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie: – art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz w związku z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. ponieważ Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z [...] maja 2002 r. bez uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, po bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych strony skarżącej, a także z pominięciem obowiązku pełnej analizy prawnej w kontekście wszystkich przesłanek skutkujących obowiązkiem stwierdzenia nieważności. Z tych powodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2006r., oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 53/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A.A.. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skoro w nowo utworzonej Izbie Celnej nie było przewidziane stanowisko naczelnika konkretnego działu lub przewidywana była mniejsza ilość tego typu stanowisk niż w urzędzie celnym, w którym skarżąca dotychczas pełniła służbę, to oczywistym jest, że nie wszystkie z osób zajmujących do tej pory stanowisko naczelnika działu, mogły nadal na tych stanowiskach pozostać. W tej sytuacji przeniesienia skarżącej na stanowisko inspektora celnego z zachowaniem dotychczasowego stopnia służbowego - starszego dyspozytora celnego oraz dotychczasowego uposażenia, nie można uznać za rażąco naruszającego prawa. W wyniku wniesionej przez A.A. skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt l OSK 754/09) uchylił zaskarżony wyrok, z uwagi na brak wnikliwego odniesienia do konkretnych okoliczności rozpoznawanej sprawy i obowiązujących w tym zakresie przepisów, oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270, ze zmianami ), dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, iż jest ona sprawowana przez sądy administracyjne pod względem legalności. Kontrola ta polega więc na badaniu czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydaniu organy naruszyły prawo materialne, bądź przepisy postępowania w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze okoliczność, iż Sąd orzekł w niniejszej sprawie w ramach ponownego rozpoznania, z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r., wskazać należy na treść art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przeprowadzona przez Sąd, przy uwzględnieniu uwag i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r., ponowna analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji prowadzi do wniosku, że naruszają one prawo, co oznacza, że skarga A.A. znajduje uzasadnienie. Zaznaczyć należy, iż kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest samodzielne postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Podstawę prawną objętej postępowaniem nadzorczym decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2002 r. stanowiły art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 41, poz. 365 ) oraz art. 21 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej ( Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641, ze zm.). W realiach rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że każda z powołanych powyżej norm reguluje odrębne instytucje prawne, odnoszące się do zupełnie innej sytuacji faktycznej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, w razie reorganizacji urzędu, funkcjonariusza celnego można przenieść na inne stanowisko równorzędne lub niższe stanowisko w tym urzędzie, odpowiadające jego kwalifikacjom, jeżeli nie jest możliwe dalsze pełnienie służby na dotychczasowym stanowisku. Wobec tego stwierdzić przyjdzie, że norma przepisu art. 21 ust. 1 tyczy się przypadków reorganizacji urzędu. Z kolei definicję "urzędu" zawiera art. 1 pkt 7 ustawy o Służbie Celnej, w myśl którego "urzędem" jest izba celna wraz z podległymi jednostkami. Wobec tego, art. 21 ust. 1 odnosi się do przypadków, w których w istniejącej już izbie następują określone zmiany organizacyjne (reorganizacja konkretnej izby celnej), a nie sytuacji, w których dochodzi do przekształceń odnoszących się do całej Służby Celnej. Zmiany dotyczące Służby Celnej zostały uregulowane w odrębnej ustawie, tj. ustawie z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365). Jest to istotne, bowiem z dniem [...] maja 2002 r. przekształcono dotychczas istniejące 17 urzędów celnych w izby celne, obsługujące organ celny - dyrektora izby celnej, a także utworzono podległe izbom nowe urzędy celne, które obsługują nowo utworzony organ celny - naczelnika urzędu celnego. Utworzenie urzędów celnych nastąpiło na bazie wybranych, dotychczas istniejących oddziałów celnych. Mając na uwadze powyższe, odnosząc rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż nie miała miejsca reorganizacja nowo utworzonej Izby Celnej . Analizując drugi z powołanych powyżej przepisów, stanowiący zasadniczą podstawę decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2002 r., tj. art. 33 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy z dnia 20 marca 2002 r., należy podkreślić, iż jest on przepisem szczególnym, regulującym kwestie obsady stanowisk w okresie przejściowym związanym z przekształceniami w administracji celnej. W myśl tego przepisu pracownicy i funkcjonariusze celni, pełniący służbę w dotychczasowych urzędach utworzonych na podstawie art. 284 § 3 Kodeksu celnego, stają się odpowiednio pracownikami lub funkcjonariuszami izb celnych, z tym, że w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy dyrektor izby celnej określi miejsce pełnienia służby lub pracy w izbie celnej lub urzędzie celnym. W zakresie dotyczącym stosunku służbowego lub pracy stosuje się dotychczasowe warunki, z wyłączeniem sytuacji, gdy w tworzonej izbie celnej lub urzędzie celnym nie ma wolnego stanowiska odpowiadającego dotychczas zajmowanemu. W związku z tym, iż wymieniony przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. reguluje kwestie obsady stanowisk w okresie przejściowym związanym z przekształceniami w administracji celnej, to nie można przyjmować, iż stanowił on podstawę do swoistej weryfikacji funkcjonariuszy celnych, a przenosząc się na kanwę rozpatrywanej sprawy nie mógł on stanowić podstawy do określenia skarżącej innego miejsca pełnienia służby, bez zachowania wszystkich dotychczasowych warunków. Oczywiście teoretycznie dopuszcza się ww. sytuację, ale wyłącznie wówczas, gdyby w tworzonej Izbie Celnej nie było wolnego stanowiska odpowiadającego stanowisku dotychczas zajmowanemu przez A.A.. Z załączonych do sprawy akt administracyjnych nie wynika, aby organ administracyjny w jakikolwiek sposób wykazał, by w sprawie przedstawiona powyżej przesłanka została spełniona, a nawet na taką okoliczność organ nie powołał się w decyzji z dnia [...] maja 2002 r., co jedynie może dowodzić, że rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem art. 33 ust. 1 cyt. ustawy. Przepis ten, jak wykazano powyżej, w przypadkach przewidzianych w nim przekształceń administracji celnej nakazuje zachowanie funkcjonariuszowi wszystkich dotychczasowych warunków, a odstępstwo od tej zasady dopuszcza wyłącznie w razie braków odpowiednich wolnych stanowisk. Z akt sprawy nie wynika, aby organ poczynił ustalenia czy w dniu [...] maja 2002 r. istniała możliwość określenia skarżącej stanowiska odpowiadającego dotychczas przez nią zajmowanemu. Wobec powyższego uznać należy, iż organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozpoznawanej sprawy okoliczności i tym samym naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). W konsekwencji naruszenia przepisów, które w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji, przy jednoczesnym uwzględnieniu wniosku skarżącej w przedmiocie przyznania należnych kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł w oparciu o art. 200 cytowanej ustawy.