II SA/Go 650/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek ( spr.) Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej W.P. kwotę 300 (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. [...] września 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) przeprowadził – w związku pismem W.K., informującym o nielegalnym zrealizowaniu, na stanowiącej współwłasność, działce nr [...], przez W.P. i A.N. robót budowlanych polegających na postawieniu garażu blaszanego, budynków gospodarczych oraz zamurowaniu otworów okiennych na parterze budynku mieszkalnego - czynności kontrolne w trybie art. 81 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.. Udział w kontroli wzięli W.P. i W.K.. 2. W sporządzonym w toku kontroli protokole nr [...], wskazano, że na terenie działki nr [...] znajdują się "obiekty gospodarcze", których wygląd i lokalizację obrazują załączniki graficzne ( mapa i zdjęcia ) m.in. budynek garażowy stanowiący typowy "blaszak" o konstrukcji stalowej z dachem jednospadowym i wymiarach około 3,0m x około 5,0 m, posadowiony na posadzce betonowej. Zgodnie z oświadczeniem W.P. "blaszak" postawiony został przez nią około 2008 r. na podstawie pozwolenia na budowę, którego jednak w chwili obecnej nie może odnaleźć. Na szkicu sporządzonym, jako załącznik do protokołu, na podkładzie mapowym odległość garażu- blaszaka od granicy z działką nr [...] określono na około 0,9 m. 3. W odpowiedzi na pismo PINB z dnia [...] października 2015 r. o wskazanie czy przyjęte zostało zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych lub wydane zostało pozwolenie na budowę dla inwestycji obejmującej budowę ok. 2008 r. przez inwestora W.P. "obiektu garażowego lub gospodarczego ( blaszak ) zlokalizowanego na działce nr [...], Starostwo Powiatowe nadesłało kopię zgłoszenia W.P. z dnia [...] czerwca 2011r. ( data wpływu 16 maja 2011r.), dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "postawieniu blaszaka o pow. 18 m2 - budynku gospodarczego" na działce nr [...]z datą rozpoczęcia robót – [...] lipca 2011r. Jako załącznik zgłoszenia przedstawiono dwie fotografie "blaszaka" o wymiarach 3x6 m oraz naniesioną na podkładzie mapowym lokalizację obiektu z wymiarami 6,0x3,0 oraz odległością 3,0 m od granicy z sąsiednią działką nr [...]. 4. Po powiadomieniu stron postępowania, pismem z dnia [...] listopada 2015 r. o wszczęciu z urzędu, postępowania w sprawie obiektu garażowego (blaszak) na działce nr [...], postanowieniem wydanym tego samego dnia (nr [...]) PINB nałożył na W.P., jako inwestora, obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 29 lutego 2016 r. dokumentów w postaci : - zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Postanowienie doręczone zostało inwestorowi w dniu 19 listopada 2015 r. 5. Wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu, PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], powołując się na przepis art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, art. 52 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity: "Dz.U. z 2019 r., poz. 290" ) nakazał W.P. rozbiórkę budynku garażowego (blaszaka) zlokalizowanego na działce nr [...]. W uzasadnieniu, po przedstawieniu przebiegu postępowania, PINB wywiódł, że kontrolowany budynek garażowy powstał około 2008 r., natomiast inwestor posiada jedynie zgłoszenie budowy budynku gospodarczego z 2011 r., o innych wymiarach, lokalizacji oraz funkcji w porównaniu z istniejącym budynkiem, dokonane po jego wybudowaniu. Przyjąć w związku z tym należy, że przedmiotowy budynek garażowy wykonano z naruszeniem art. 28 ust. 1 Pr. bud., ponieważ przed rozpoczęciem robót nie uzyskano wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu I instancji, tego rodzaju obiekt budowlany wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ nie mieści się w katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku jego uzyskania na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 Pr. bud., wobec czego do jego legalizacji stosuje się przepisy art. 48 i 49 tej ustawy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Pr. bud. właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeśli jednak obiekt budowlany spełni warunki określone w art. 48 ust. 2 ustawy właściwy organ przeprowadza procedurę legalizacyjną zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3. W jej toku nałożony został na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 29 lutego 2016 r. określonych dokumentów. Skoro inwestor w wyznaczonym terminie nie wywiązał się z obowiązku ich dostarczenia, zgodnie z art. 48 ust. 4 Pr. bud. zaistniała podstawa do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 tej ustawy. 6. W odwołaniu od decyzji W.P. zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 9, 75, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa przez zaniechanie należytego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie i wszechstronnej jego analizy, w tym poprzez bezkrytyczne przyjęcie, iż budynek powstał w warunkach samowoli oraz naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 29 ust. 1 i 2 poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż tego rodzaju obiekt budowlany wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie na podstawie art. 142 Kpa zaskarżyła postanowienie PINB z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia wskazanej w nim dokumentacji, zarzucając mu błędne zastosowanie art. 48 ust. 3 Pr. bud., w sytuacji gdy nałożenie obowiązków wynika z art. 49 b ust. 2 Pr. bud. W uzasadnieniu powołując się na swój podeszły wiek i demencję wywodziła, iż nie przypomina sobie by była zawiadomiona o kontroli, czego być może organ zaniechał. Zarzucała, że w zaskarżonych: postanowieniu i decyzji, organ I instancji odwołuje się do dwóch różnych tekstów jednolitych ustawy, wobec czego trudno jest stwierdzić czy przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie ustawy sprzed czy po nowelizacji. Wywodziła, że stosownie do treści art. 29 ust. pkt 2 Pr. bud. pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W związku z powyższym w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy art. 49b ust. 1 i 2 ustawy. Zdaniem strony - abstrahując jednak od powyższych argumentów - należy zwrócić uwagę, iż okolicznością potwierdzającą dopełnienie obowiązku uzyskania niezbędnych pozwoleń na budowę garażu, jest posiadana przez nią dokumentacja, która na żadnym etapie postępowania nie została uwzględniona przez organ I instancji. Wywodziła, że podczas kontroli oświadczyła zgodnie z prawdą, że posiada zezwolenie na postawienie kontrolowanego obiektu, jednak nie mogła go znaleźć. Zważywszy na jej podeszły wiek, szczególnym obowiązkiem organu było należyte i wyczerpujące poinformowanie jej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, czego organ nie uczynił, naruszając tym samym art. 9 Kpa oraz wynikający z art. 75 Kpa obowiązek zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Do odwołania skarżąca dołączyła m.in. kopie: zawiadomienia Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2008 r. o wszczęciu z jej wniosku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działce nr [...] ([...]) oraz zawiadomienia z [...] września 2008r. o dotyczącego uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy, postanowienia Wojewody z [...] października 2008r. [...] w sprawie uzgodnienia planowanej inwestycji ( budowa garażu ) w zakresie ochrony przyrody. 7. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. ( znak [...]) PINB sprostował oczywistą omyłkę w decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. przez wpisanie w jej podstawie prawnej w miejsce słów: "Dz.U. z 2019 r. , poz. 290" słów: "Dz.U. z 2016 r. poz. 290". 8. Zaskarżona skargą decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem budowy budynku garażowego (blaszaka) zlokalizowanego na działce nr [...]. Wskazując na powołaną przez organ podstawę prawną w postaci przepisu art. 48 ust. 1 Pr. bud. WINB uznał, że koniecznym było w pierwszej kolejności dokonanie kwalifikacji prawnej opisanej inwestycji. Przytaczając regulacje art. 28 ust. 1 Pr. bud. oraz definicję pojęć robót budowlanych (art. 3 ust. 7 Pr. bud.) i budowy (art. 3 ust. 6 ) wskazał, iż każdorazowo przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor obowiązany jest uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę, chyba, że ustawodawca w art. 29-31 ustawy wyłączył ten wymóg w stosunku do wyraźnie wskazanych robót budowlanych. Stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki" ( przy czym przywołaną treść przepis ten uzyskał ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2015r. poz. 443). Jednocześnie w art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. postanowiono, że "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14-17, 19, 19a, 20b oraz 28". Jako bezsporną WINB uznał okoliczność, że W.P. na terenie działki nr [...] postawiła obiekt garażowy o wymiarach około 3,0m x 5,0m ( powierzchnia zabudowy 15 m2), posadowiony na posadzce betonowej, oddalony od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] o około 0,9 m. Wskazał, że niewątpliwie jest to inny obiekt niż opisany w przyjętym zgłoszeniu budowy budynku gospodarczego na terenie tej samej działki, dokonanym przez nią przez nią w dniu [...] maja 2011r., które dotyczyło budynku gospodarczego o wymiarach 6,0x3,0 (powierzchnia zabudowy 18m2) i oddalonego o 3,0 m od granicy z działką nr [...]. Nadto jak wynika z oświadczenia W.P. do protokołu kontroli z dnia [...] września 2015 r. garaż (blaszak) postawiła w 2008 r., natomiast zgłoszenie z dnia [...] czerwca 2011r. zostało dokonane w Starostwie Powiatowym, już po wybudowaniu przedmiotowego obiektu. W ocenie organu odwoławczego strona nie dopełniła wynikającego z art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 Pr. bud. obowiązku dokonania właściwemu organowi zgłoszenia, które powinno nastąpić przed terminem zamierzonego rozpoczęcia budowy. W sprawie istotne pozostawało, że roboty budowlane wykonane zostały w sposób samowolny, to jest bez wymaganego zgłoszenia. Jego brak spowodował konieczność podjęcia postępowania naprawczego w oparciu o art. 49b Pr. bud. W ocenie WINB, w konsekwencji powyższych ustaleń, obowiązkiem PINB winno być podjęcie działań przewidzianych w trybie art. 49b , a nie art. 48 ust. 1. Niemniej jednak błędna kwalifikacja przez organ I instancji omawianych robót budowlanych, nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia, to jest dokonanie rozbiórki spornego obiektu budowlanego, ponieważ brak jest możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej, określonej zarówno w art. 48 ust. 2 jak i w art. 49b ust. 2 Pr. bud. Wskazując na uregulowane w Pr. bud. dwie alternatywne procedury legalizacji samowoli budowlanej - uregulowaną w art. 48 ust. 2, art. 49 i art. 49a tej (dotyczącą sytuacji, w których naruszono wymóg uzyskania pozwolenia na budowę) i w art. 49b (obejmującą efekty budowy prowadzonej bez wymaganego zgłoszenia lub mimo sprzeciwu właściwego organu) stwierdził, iż ratio legis i kształt obydwu tych procedur pozostają bardzo podobne. W konstrukcji obu postępowań rozbiórkowych zasadą jest legalizacja samowoli budowlanej, a wydanie nakazu rozbiórki stanowi wyjątek. WINB zastrzegł jednocześnie, iż dokonując oceny zaskarżonej decyzji, czyni to w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej wydawania. Zobligowany był zatem zastosować przepisy nowelizujące ustawę Prawo budowlane tj. wprowadzone ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, i obowiązujące od 28 czerwca 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 tej nowelizacji, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie zastosowanie mają przepisy dotychczasowe. Organ II instancji wskazał, że sankcję za postępowanie inwestora wbrew dyspozycjom przywołanego art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud, ustawodawca zawarł w przepisie art. 49b ust. 1, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W myśl ust. 2 tego artykułu możliwe jest odstąpienie od powyższego nakazu i legalizowanie wniesionego obiektu między innymi tylko wówczas, o ile nie narusza on przepisów w tym techniczno-budowlanych, po spełnieniu jeszcze dodatkowych warunków wynikających z dalszej treści przepisu art. 49b ust. 2 ( jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Za wadliwe w okolicznościach sprawy WINB uznał stanowisko PINB co do możliwości legalizacji omawianego budynku. Z ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2015 r. wynika bowiem, że najmniejsza odległość obiektu od granicy z sąsiednią działką budowlaną wynosi około 0,9m. Przytaczając regulacje § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz, 1422), dotyczące obowiązujących odległości sytuowania budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną oraz wyjątków od niego (§12 ust. 2 ) wskazał, że odstępstwa od zasady lokalizacji budynku w odległości od granicy z działką sąsiednią, określonej w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia należy stosować ściśle, bowiem wykładnia rozszerzająca wyjątkowych sytuacji jest wykluczona. Przepis § 12 ust. 4 cyt. rozporządzenia, w żadnym wypadku nie dopuszcza sytuowania budynku garażowego w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wynoszącej mniej niż 1,5 m, o ile obiekt nie jest usytuowany w granicy. Przepisy techniczno- budowlane nie przewidują bowiem żadnych odległości pośrednich 0 - 1,50 m. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości 90 cm od strony działki nr [...]. Okoliczność ta powoduje, że zbędne było uruchomienie przez PINB procedury legalizacyjnej w odniesieniu do przedmiotowego budynku garażowego. Stosownie bowiem do art. 49b ust. 2 organ wydaje postanowienie zmierzające do legalizacji wyłącznie w przypadku, gdy budowa, o której mowa w ust. 1 art. 49b jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. W przypadku niespełnienia tych przesłanek organ orzekający jest obowiązany - bez potrzeby wydawania postanowienia, o którym mowa w art. 49b ust. 2 - wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Zdaniem WINB lokalizacja przedmiotowego garażu narusza obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, co uniemożliwiało rozpoczęcie procedury legalizacji. Reasumując WINB, mając na uwadze prawidłowo ustalony przez organ I instancji stan faktyczny sprawy, uznał że jego decyzja, jakkolwiek wydana została w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, to jednak pozostaje prawidłowa gdy chodzi o je merytoryczne rozstrzygnięcie w postaci nakazu rozbiórki obiektu garażowego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony, dotyczących naruszenia przepisów postępowania WINB uznał, że poczynione przez organ I instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Organ powiatowy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a podjęte rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. WINB stwierdził, że spoczywający na organie zgodnie z art. 9 Kpa obowiązek udzielania stronie należytej i wyczerpującej informacji o okolicznościach faktycznych prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, nie może mieć postaci doradztwa prawnego w konkretnej sprawie i być utożsamiony zastępowaniem aktywności strony poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania w sprawie . WINB wytknął organu I instancji, że w świetle wymagań procesowych prawidłową formą czynności dowodowej, mającej na celu dokonanie ustaleń faktów będących przedmiotem postępowania, są oględziny, o których mowa w art. 85 Kpa, a nie kontrola obiektu budowlanego przeprowadzona na podstawie art. 81a Pr. bud. jaką przeprowadził PINB, mająca szczególny cel i charakter. Organy nadzoru budowlanego na mocy przepisów prawa budowlanego, tj. przepisów szczególnych wobec Kpa, zostały wyposażone w szczególne uprawnienia umożliwiające przeprowadzenie kontroli bez uprzedzenia podmiotu kontrolowanego. Natomiast w przypadku, gdy organ prowadzi stosowne postępowanie administracyjne jego obowiązkiem jest zawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin stron postępowania, jak też zapewnienie tym stronom możliwości udziału w czynności oględzin (art. 79 § 1 i 2 Kpa). Niemniej w okolicznościach sprawy nie można uznać, że PINB naruszył wymagania procesowe w sposób dyskwalifikujący dokonane w trakcie przeprowadzonych kontroli ustalenia, skoro skarżąca czynnie w niej uczestniczyła PINB sporządził pisemny protokół z przeprowadzonej kontroli, dokonując w nim zapisów odnośnie podjętych ustaleń, co wypełnia normy z art. 67 i 68 Kpa. 10. W skardze na decyzję organu odwoławczego W.P. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła jej naruszenie: art. 77 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewystarczający, mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, art. 80 Kpa poprzez wydanie decyzji z pominięciem istotnego materiału dowodowego, art. 138 § 2 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego a także art. 3 Pr. bud. poprzez nieuwzględnienie indywidualnych cech obiektu budowlanego. W motywach skargi nie zgodziła się z kwalifikacją prawną garażu, dokonaną przez organ odwoławczy. Wywodziła, że pozbawiony jest on fundamentów, nie stanowi części składowej gruntu, można go w każdej chwili od gruntu odłączyć i bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przenieść w inne miejsce. Odnosząc się do definicji z art. 3 ust. 2 Pr. bud., która określa budynek jako obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach wywodziła iż obiekt będący przedmiotem postępowania jej wymogów nie spełnia. Powołała się też na legalną definicję "garażu" zawartą w § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. zarzucając, że organy obu instancji nie ustaliły czy przedmiot niniejszego postępowania ją wyczerpuje. W szczególności zaś z uzasadnień decyzji organów obu instancji w ogóle nie wynika, iż służy on do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, co kwalifikować należy, jako istotne naruszenie prawa, gdyż to właśnie od ustalenia cech przedmiotu, zależy zastosowanie właściwej kwalifikacji robót budowlanych. Zdaniem skarżącej, obiekt objęty postępowaniem, o konstrukcji wykonanej z kątowników stalowych, którego ściany oraz dach wykonane są z blachy, niezwiązany trwale z gruntem, o powierzchni 15 m2., nie jest budynkiem, w związku z czym do jego lokalizacji nie będą miały zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Podnosiła też, że w demokratycznym państwie prawa nie ma miejsca na przenoszenie odpowiedzialności za niekompetencje urzędnika - na obywatela. Wywodziła, że w zakreślonym w postanowieniu terminie - tj. [...] lutego 2016r. dokumentację (w postaci załączników do nowego zgłoszenia) niezbędną do legalizacji "obiektu" złożył jednakże – z uwagi na wiek i nieobeznanie z procedurami administracyjnymi - do organu niewłaściwego tj. do Starosty, który posiadając wiedzę o toczącym się postępowaniu powinien był, stosownie do treści art. 65 § 1 Kpa, niezwłoczne przekazać dokumenty do organu właściwego, z jednoczesnym zawiadomieniem skarżącej. W skardze zawarła informację, iż załączniki do zgłoszenia pozostają do wzglądu w Starostwie Powiatowym. Zaś do skargi dołączyła kopię zgłoszenia z dnia [...] lutego 2016 r. zamiaru wykonania budowy – postawienia garażu blaszanego. 11. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : 12. Sądowa kontrola legalności działań administracji publicznej, sprawowana przez sąd administracyjny w oparciu o kryterium legalności ( zgodności z prawem) i w zakresie wynikającym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity: Dz.U z 2016 r., poz. 718 ) tj. w graniach sprawy administracyjnej niezależnie od zarzutów skargi, wykazała, że skarga podlegała uwzględnieniu aczkolwiek także z przyczyn innych niż wskazane w jej zarzutach, a uwzględnionych przez Sąd orzekający z urzędu. 13. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja PINB, wydane zostały w postępowaniu którego przedmiotem była kwestia legalności zrealizowania obiektu budowlanego poddanego kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2015 r. i opisanego w protokole nr [...]. Organ I instancji, kwalifikując zrealizowany przez skarżącą obiekt budowlany jako budynek nie zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wdrożył procedurę legalizacji z art. 48 Pr. bud., a rozstrzygnięcie o rozbiórce, podjęte na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Pr. bud. było wynikiem niezrealizowania przez skarżącą obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. Organ II Instancji podjęte rozstrzygnięcie o rozbiórce uznał za zgodne z prawem z odmiennym jednakże uzasadnieniem i odmienną podstawą prawną. WINB wskazując, iż zrealizowany obiekt, będąc budynkiem, nie wymagał pozwolenia na budowę ze względu przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2015 r. poz. 443, mający zastosowanie w oparciu o przepis art. 6 ustawy nowelizującej), który zwalnia z tego obowiązku budowę wolno stojących budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, wymagając w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. zgłoszenia właściwemu organowi. Uznał, że obiekt wzniesiony bez wymaganego zgłoszenia podlega procedurze legalizacji z art. 49b ust. 2 Pr. bud. Procedura ta nie jest jednak wdrażana gdy wzniesiony obiekt narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane. Uznając stan faktyczny ustalony przez organ I instancji za prawidłowy, WINB wskazał, że pozwalał on jednoznacznie przyjąć, że budowa budynku garażowego (blaszaka) jest sprzeczna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dopuszczalnych odległości sytuowania budynków od granicy z działką sąsiednią. W konsekwencji – jego zdaniem - została spełniona przesłanka do wydania decyzji w oparciu o art. 49 ust. 1, a nie jak przyjął PINB w oparciu o art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Pr. bud. 14. Zdaniem Sądu, stanowisko organu II instancji pozostaje wadliwe – w pierwszej kolejności z tego względu, iż nie można przyjąć, że stan faktyczny sprawy, w odniesieniu do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, został ustalony w sposób niewadliwy. W postępowaniu administracyjnym którego przedmiotem pozostaje legalność zrealizowanego obiektu budowlanego podstawowym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest ustalenie kiedy obiekt został wybudowany, jaka jest jego funkcja użytkowa i jakie są podstawowe parametry (np. powierzchnia zabudowy, wysokość, ilość kondygnacji, sposób związania z gruntem, posiadanie fundamentów) oraz usytuowanie względem granic działek sąsiednich. Parametry obiektu, funkcja jaką pełni i sposób jego związania z gruntem jak też posiadanie fundamentów są przesądzające dla oceny jakie roboty budowlane (jaki obiekt budowlany) zostały wykonane z punktu widzenia ich kwalifikacji prawnej. Data realizacji obiektu budowlanego jest miarodajna dla oceny czy jego wykonanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę czy, z uwagi na zwolnienie z tego obowiązku, podlegało uprzedniemu zgłoszeniu ewentualnie jego realizacja nie była prawnie reglamentowana. Natomiast dopuszczalność legalizacji obiektu budowlanego ( czyli doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem ) wzniesionego bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, podlega ocenie organów nadzoru budowlanego wg aktualnego stanu prawnego istniejącego w dacie orzekania przez nie w tym przedmiocie. Za wadliwe zatem uznać należało stanowisko WINB, że oceny czy zrealizowany przez skarżącą obiekt budowlany wymagał pozwolenia na budowę, czy uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi powinno być dokonane w oparciu o stan prawny ukształtowany nowelizacją Prawa budowlanego, wprowadzoną ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2015 r., poz. 443 ) i obowiązującą od 28 czerwca 2015 r. Regulacja powołanego przez organ art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej, stanowiącego, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ( tj. 28 czerwca 2015 r. ) zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, skutkuje wyłącznie tym, iż oceny możliwości legalizacji obiektu wzniesionego bez pozwolenia lub zgłoszenia w postępowaniu wszczętym – jak w niniejszej sprawie – po 28 czerwca 2015 r. organ powinien w oparciu o stan prawny ukształtowany tą ustawą. Tak więc ocena WINB, iż obiekt budowlany nie wymagał pozwolenia na budowę a zgłoszenia, podjęta na podstawie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2015 r. poz. 443 – była nieprawidłowo bo powinna odnosić się do stanu prawnego z daty realizacji obiektu. 15. Kwestia daty realizacji obiektu pozostaje zaś w związku z wadliwym stanowiskiem organu odwoławczego w zakresie uznania, iż stan faktyczny sprawy w odniesieniu do okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo. Ustalenia te – dotyczące czasu zrealizowania przez skarżącą obiektu budowlanego, jego parametrów ( wymiarów ), sposobu posadowienia na gruncie i usytuowania względem granic z działkami sąsiednimi, poczynione zostały w oparciu o wynik czynności kontrolnych ( art. 81 ), utrwalony w protokole nr [...]. Przepis art. 81 ust. 1 Pr. bud. nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązek sprawowania nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego. W ramach przysługujących organom kompetencji mogą one przeprowadzać z urzędu tzw. czynności kontrolne zmierzające do ustalenia, czy w konkretnych sytuacjach doszło do naruszenia Prawa budowlanego. Trzeba jednak pamiętać, że przeprowadzenie tego rodzaju czynności nie może stanowić surogatu postępowania dowodowego prowadzonego w oparciu o przepisy Kpa. Uprawnienie do kontroli, o której mowa w art. 81 Prawa budowlanego jest wyrazem przyznania organom nadzoru budowlanego kompetencji o charakterze policji budowlanej. W przypadku stwierdzenia naruszeń prawa organ nadzoru budowlanego, który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego. Dopiero wówczas dokumentacja z postępowania kontrolnego winna współtworzyć materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym i być podstawą rozstrzygnięcia (art. 81 ust. 4 Pr. bud.). Aktywność organu nadzoru budowlanego, podejmowana w ramach przyznanych mu kompetencji nie może być traktowana jako konkurencyjny, względem procesowego postępowania dowodowego, tryb weryfikacji okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. We wszczętym – na sutek wyników postępowania kontrolnego – postępowaniu administracyjnym organ poprzestać może na ustaleniach poczynionych w toku kontroli o ile rzeczywiście pozostają one bezsporne i poczynione zostały w sposób nie budzący wątpliwości. W przeciwnym wypadku organ powinien podjąć działania procesowe pozwalające na poczynienie ustaleń faktycznych nie budzących żadnych wątpliwości co do ich prawidłowości i konkretności dokonując oględzin w trybie określonym w art. 85 w zw. z art. 79 Kpa, przesłuchania świadków czy ostatecznie stron postępowania ( art. 86 ). 16. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy po pierwsze wskazać należy, iż w toku czynności kontrolnych [...] września 2015 r. skarżąca podała, iż kontrolowany obiekt budowlany zrealizowała "około 2008 r.", przy czym kontrolujący z ramienia PINB nie uzyskał w tym zakresie oświadczenia od obecnego w toku kontroli współwłaściciela działki nr [...], zatem nieuzasadnione jest stanowisko WINB, iż skarżąca miała stwierdzić, że realizacja nastąpiła w 2008 r. Nadto z protokołu nr [...] oraz załącznika do niego w postaci szkicu wynika, iż wymiary obiektu jak i jego odległość od granicy z działką nr [...] nie zostały ustalone w sposób jednoznaczny. Wszystkie wyniki pomiarów podane zostały bowiem jedynie w przybliżeniu przez użycie znaku graficznego oznaczającego wartość "około". Kwestie te w okolicznościach kontrolowanego postępowania nabierają istotnego znaczenia. Skarżąca bowiem konsekwentnie podnosiła, iż inwestycję zrealizowała legalnie powołując się na posiadanie "pozwolenia na budowę", którego do dnia kontroli "nie udało się jej odnaleźć". W wyniku działań własnych PINB uzyskał od organu administracji architektoniczno-budowlanej kopię zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "postawieniu blaszaka o pow. 18 m2 - budynku gospodarczego" na działce nr [...], którego dokonała skarżąca [...] maja 2011 r. Wymiary obiektu objętego zgłoszeniem 3x6 m nie odbiegają istotnie od ustalonych jedynie w "przybliżeniu" wymiarów obiektu kontrolowanego w dniu [...] września. Porównanie zdjęć obiektu zgłoszonego, do zdjęć wykonanych w toku kontroli prowadzi do wniosku, iż obiekty te są wizualnie identyczne. Istotna różnica dotyczy natomiast usytuowania obiektu zgłoszonego w stosunku do granicy z działką sąsiednią nr [...] ( 3 metry ). Zważywszy na te okoliczności organy orzekające w sprawie przedwcześnie wykluczyły, iż zgłoszenie dotyczyło innego obiektu budowlanego niż obiekt zrealizowany. Nie da się bowiem na tym etapie wykluczyć – bo organ nie wezwał inwestorski do udzielenia wyjaśnień – że zgłoszenie dotyczyło faktycznie obiektu kontrolowanego w dniu [...] września 2015 r. a skarżąca ( powołująca się już w postępowaniu administracyjnym, a także w skardze na swój zawansowany wiek i demencję ) pomyliła się podając w toku kontroli, datę jego realizacji na "około 2008 r." Za taką możliwością ( tj. późniejszej realizacji obiektu ) świadczyć może też zignorowana przez WINB kwestia załączników do odwołania z których wynika że W.P. w 2008r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej garaż na działce nr [...] i postępowanie w tym przedmiocie się toczyło. Tak więc przedwczesne, na etapie ustaleń przyjętych za podstawę orzekania było wykluczenie przez organy, iż zgłoszenie dotyczyło innego obiektu budowlanego jak też nastąpiło po wybudowaniu obiektu kontrolowanego w dniu [...] września 2015 r. Istotne bowiem jest, że w sytuacji gdyby jednak zostało ustalone, że zgłoszenie miało charakter uprzedni i dotyczyło kontrolowanego obiektu, wybudowanego po jego dokonaniu, to kwestią wymagającą rozważenia pozostawałby tryb legalizacji obiektu budowlanego zrealizowanego z odstępstwem od dokonanego zgłoszenia w zakresie usytuowania obiektu. W orzecznictwie wskazuje się, w takiej sytuacji właściwym trybem legalizacji jest tryb określony w przepisach art. 50 i 51 Pr. budowlanego i to także w sytuacji stwierdzenia, że roboty budowlane zostały wykonane bez zachowania prawem wymaganych odległości od granicy z działką sąsiednią, a sposobem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem może być nakazanie przesunięcia jego lokalizacji w przypadku obiektu nie pozostającego trwale związanym z gruntem ( vide: wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017 r. II OSK 1176/15 ). 17. W kontekście rozważań dotyczących błędnego uznania przez organ odwoławczy prawidłowego ustalenia przez PINB stanu faktycznego sprawy wskazać też należy,że organ I instancji określając kontrolowany obiekt jako budynek gospodarczy (blaszak) uznał, że jest on budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, co WINB zakceptował. Zgodnie z niezmienioną, mimo licznych nowelizacji , definicją budynku ( art. 3 pkt 2 Pr. bud.) ilekroć w ustawie mowa jest o budynku należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z ustaleń poczynionych przez organy nie wynikają okoliczności pozwalające przyjąć, iż kontrolowany obiekt stanowi budynek. Brak jest ustaleń i oceny organów co do tego czy obiekt posiada fundamenty i jest trwale związany z gruntem. W protokole wskazano jedynie iż obiekt "posadowiony jest na posadzce betonowej". W skardze strona podnosi, iż wykonany obiekt nie stanowi budynku, nie jest trwale z gruntem związany, jak też nie ma fundamentów, wobec czego istnieje możliwość przeniesienia go w inne miejsce. Zasadnie też podnosi się w niej, że bark jest jakichkolwiek ustaleń organów w zakresie funkcji jaką pełni kontrolowany obiekt , bo w tym zakresie organ nawet nie uzyskał oświadczenia inwestora. 18. Co do kwalifikacji obiektów budowlanych w postaci garażu blaszanego w orzecznictwie ukształtował się pogląd o ich przynależności do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 Pr. bud., a które należy zaliczyć do obiektów w postaci budowli. Taką też definicję garaży blaszanych, którą podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, przyjęto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1443/06 oraz w wyroku NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r. II OSK 576/10 (vide: baza orzeczeń nsa.gov.pl). Realizacja tego typu garażu nie będzie wymagała pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy spełniać on będzie warunki wynikające z treści art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego i może zostać objęty hipotezami przepisów art. 29 ust. 1 pkt 12, pkt 24 i pkt 25 Pr. bud., odnoszącymi się do budowy tymczasowych obiektów budowlanych. 19. Odnosząc się natomiast do kluczowej dla nałożenia nakazu rozbiórki oceny WINB, co do tego, że w odniesieniu do przedmiotowego obiektu nie może zostać wdrożona procedura legalizacyjna, ponieważ wykonane roboty budowlane naruszają przepisy techniczne, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem ze względu na niezgodność lokalizacji obiektu budowlanego zrealizowanego przez skarżącą z przepisami § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz, 1422), dotyczącymi obowiązujących odległości sytuowania budynku na działce budowlanej od granicy z działką sąsiednią, przywołać należy poglądy orzecznictwa sądowodministracyjnego. Wskazuje się w nim, że kwestia odległości obiektu od granicy z działką sąsiednią, pomimo, że mowa jest o niej w rozporządzeniu, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego jako prawa cywilnego. Kwestia odległości obiektu od granicy działki sąsiedniej, uwarunkowana jest warunkami technicznymi w zakresie o jakim mowa w art. 5 i art. 6 Pr. bud., a nie tylko samym wymogiem posadowienia budynku w określonej odległości od granicy działki sąsiedniej. Dlatego też, jeżeli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym, np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia, to wadliwym byłoby uznanie na gruncie publiczno-prawnym, wynikającym z przepisów Prawa budowlanego, o takim naruszeniu przepisów techniczno-budowlanych, które definitywnie uniemożliwiałoby doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem ( vide: wyrok NSA z 12 stycznia 2011 r., II OSK 5/10; wyrok NSA z 27 marca 2012 r., II OSK 1518/10; wyrok NSA z 25 czerwca 2015 r., II OSK 2824/13; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017 r. II OSK 1176/15 – baza orzeczeń nsa.gov.pl ). 20. WINB w kontrolowanej sprawie oprócz ustalenia, że garaż poprzez swe usytuowanie względem działki sąsiedniej narusza § 12 rozporządzenia, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, które wykazałoby dodatkowe istotne naruszenia przepisów techniczno-budowlanych (np. przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej). Powołany przepis § 12 mógłby być uznany za normę techniczno-budowlaną, dopiero wówczas, gdyby kwestia usytuowania obiektu budowlanego miałaby wpływ na naruszenie prawnych wymogów bezpieczeństwa obiektów budowlanych, zapobiegania zagrożeniom dla życia, zdrowia lub mienia ( vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 4 grudnia 2014 r. II SA/Wr 654/14, baza orzeczeń nsa gov.pl ). 21. W kontekście poczynionych wywodów zarzuty skargi co do braków postępowania wyjaśniającego okazały się zasadne, podobnie jak zarzut naruszenia art. 3 Pr. bud. Odnośnie zarzutu skargi, iż przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczą tylko budynków, a do takich nie zalicza się obiekt zrealizowany przez skarżącą wskazać należy, iż jego § 2 stanowi, że rozporządzenie stosuje się do budynków, ale też do budowli nadziemnych spełniających funkcji użytkowe budynków. Zatem dokonując prawidłowej kwalifikacji spornego obiektu (co w sprawie nie miało miejsca) organ powinien jednoznaczne wskazać czy stanowi on budynek i dlaczego, czy też obiekt budowlany o innym charakterze (np. budowlę) jak też w oparciu o jaką podstawę prawną stosuje do niego wymogi techniczne, wynikające z rozporządzenia. Akcentowa skargą kwestia złożenia przez skarżącą dokumentów wymaganych postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. do innego organu, po pierwsze nie została wykazana a poza tym nie może obciążać organów nadzoru budowlanego pozostając bez wpływu na wynik sprawy. 22. W okolicznościach sprawy wytknąć jednakże należy organowi odwoławczemu, iż nie zrealizował w pełni ciążących na nim obowiązków tj. nie odniósł się w uzasadnieniu do kwestii zaskarżenia w odwołaniu postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. ani do dowodów przestawionych w załączeniu do niego. 23. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c Ppsa. W oparciu o przepis art. 135 Ppsa uchylone zostało też postanowienie PINB z dnia [...] listopada 2015 r. 24. O kosztach postępowania (obejmujących uiszczony wpis od skargi w wysokości ustalonej postanowieniem o przyznaniu prawa pomocy) orzeczono mając na uwadze wynik sprawy i wniosek strony (art. 200 Ppsa ). 25. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ nadzoru budowlanego przeprowadzi oględziny spornego obiektu budowlanego, poczyni prawidłowe ustalenia co do daty jego realizacji i parametrów oraz dokona jego klasyfikacji, a następnie ustali, czy wymagał on (w dacie wzniesienia) pozwolenia budowlanego, zgłoszenia bądź czy był zwolniony od formalności prawnych i w zależności od ustaleń podejmie dalsze działania procesowe zależne od rodzaju samowoli budowlanej bądź jej braku, pozostając związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.