II SA/Go 651/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz /spr./ Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku PT Spółki z o.o., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Nr [...] na części działki nr ewidencyjny [...] - składającej się z wieży stalowej o wysokości ok. 45 m, prefabrykowanej kabiny telekomunikacyjnej, przyłącza energetycznego oraz anten, ogrodzenia i elementów towarzyszących. Decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przekazanej decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r. nr [...], uchylającą wcześniejszą decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2008 r. znak [...] ustalającą warunki zabudowy dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Analiza wniosku wykazała zdaniem organu, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej w skrócie u.p.z.p. Planowana inwestycja powinna tworzyć harmonijną całość krajobrazu i nie może być sprzeczna z otaczającym terenem. Funkcją dominującą w analizowanym obszarze jest funkcja rolna (grunty rolne, tereny leśne i zadrzewione). W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy analizowany teren jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe i usługi towarzyszące budownictwu mieszkaniowemu. Kształtowanie zaś i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Organ podkreślił, iż rozpatrując sprawę kierował się również interesem prawnym osób będących właścicielami nieruchomości sąsiednich z uwagi na to, że planowana inwestycja może szkodliwie oddziaływać na życie, zdrowie i środowisko, czego inwestor nie wykazał w swoim wniosku. W trakcie prowadzonego postępowania 57 mieszkańców złożyło protesty do władz przeciw lokalizacji planowanej inwestycji. Nadto planowana inwestycja miała być zlokalizowana na obszarze chronionego krajobrazu nr [...], zgodnie z rozporządzeniem nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego Nr 9, poz. 172). Po wzięciu pod uwagę wyników analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości wydania decyzji uwzględniającej złożony wniosek. Od powyższej decyzji PT Spółka z o.o. wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, tj. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie ze złożonym wnioskiem. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 50 ust. 1 oraz art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mimo, ze zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo że inwestor posiada tytuł prawny do obszaru objętego postępowaniem, a zagospodarowanie terenu zgodnie z wnioskiem nie narusza chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie dowolnego znaczenia pojęcia "interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich". Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i norm prawa procesowego, co jednocześnie uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji. Kolegium podkreśliło, iż celem zarówno decyzji o warunkach zabudowy jak i decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest stwierdzenie zgodności zamierzenia z prawem, co oznacza, że organ nie działa na zasadzie uznania administracyjnego i nie może odmówić ustalenia lokalizacji (warunków zabudowy), jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest planowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, to jest inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 2 pkt 28 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). Decyzja lokalizacyjna, w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, nie podlega ograniczeniom z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 u.p.z.p., z tego też względu w rozpatrywanym przypadku nie ma zastosowania przede wszystkim tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Tym samym nie znajdują także zastosowania w sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), co wprost wynika z § 1 rozporządzenia. Przeprowadzona w oparciu o wymienione rozporządzenie analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, część tekstowa i graficzna, stanowiąca integralną część decyzji nie ma waloru dowodu w sprawie jako pozbawiona podstaw prawnych. W konsekwencji wnioski wynikające z tej analizy nie mają doniosłości prawnej. Normy wynikające z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. czy tez art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. mają charakter zasad ogólnych i nie nakładają bezpośrednio na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zagospodarowania terenu i nie mogą być samodzielna podstawą do wydania decyzji odmownej w oparciu o art. 56 u.p.z.p. Również podstawą odmowy nie mogły być protesty mieszkańców czy nawet stron postępowania przeciwko inwestycji, w kontekście zgłaszanych zagrożeń, ponieważ kwestie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko i zdrowie ludzi oraz możliwych konfliktów społecznych należą do istoty odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, kończących się odrębną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło bez wyjaśnienia czy zachodzą wynikające żart. 56 u.p.z.p. przesłanki do wydania decyzji lokalizacyjnej. Tym samym organ uchybił obowiązkom wynikającym z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie oraz nieustosunkowanie się do zgromadzonego materiału dowodowego w treści uzasadnienia decyzji narusza podstawowe zasady i reguły postępowania administracyjnego, co uzasadnia kasacyjne uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto organ naruszył przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. stanowiący, iż o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W aktach znajduje się jedynie zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2008 r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, brak jest natomiast zawiadomienia w formie obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty o postanowieniach i decyzji kończącej procedurę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył K.G., wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący podał, iż Gmina nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie terenu objętego zaskarżoną decyzją. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy analizowany teren jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe i usługi mu towarzyszące. W okolicy planowanej lokalizacji stacji teren jest uzbrojony w niezbędne media i częściowo zurbanizowany. Część działek jest już odrolniona i podzielona na działki budowlane, pozostałe mają być odrolnione i podzielone w przyszłości. Postawienie w tym miejscu stacji bazowej telefonii komórkowej znacznie ograniczy, a wręcz uniemożliwi swobodne dysponowanie własnością. Dotyczy to również skarżącego jako właściciela działki sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji. Podczas konsultacji z przedstawicielami Spółki Wójt zaproponował zmianę lokalizacji stacji bazowej o około jeden kilometr dalej, jednak propozycja została odrzucona. Na nieprzestrzeganie prawa wskazują również następujące przesłanki: - wójt będzie mógł wydawać decyzje o warunkach zabudowy tylko w zakresie ograniczonym przez usytuowanie wieży (stacji), mieszkańcy i zwierzęta będą w sposób ciągły poddawani niebezpiecznemu dla zdrowia i życia promieniowaniu elektromagnetycznemu bez ich zgody, - realizacja inwestycji wywrze negatywny wpływ na walory krajobrazu, który podlega ochronie, - właściciele działek znajdą się przed wyborem: budować dom i narażać swoje zdrowie i życie czy też rezygnować z budowy domu, - nastąpi znaczny spadek wartości działek. Skarżący skrytykował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż protesty społeczności lokalnej nie są argumentem przemawiającym przeciwko lokalizacji inwestycji. Kolegium orzekając w sprawie nie uwzględniło również zasady przezorności, w myśl której odpowiednie działania powinny być podejmowane już wtedy, gdy pojawia się uzasadnione prawdopodobieństwo negatywnego wpływu, a nie dopiero wtedy, gdy istnieje pełne naukowe potwierdzenie jakiegoś faktu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Argumentacja przywołana w skardze wykracza poza istotę zaskarżonej decyzji, nie będącej nadto rozstrzygnięciem merytorycznym. Na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. Sąd, na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom, w imieniu którego udział w rozprawie wziął Z.G. - prezes Stowarzyszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Treść tego przepisu wskazuje, iż zakresy zastosowania pkt 1 i pkt 2 co do zasady są rozłączne (nie pokrywają się) w tym sensie, iż w przypadku braku planu miejscowego dla inwestycji celu publicznego wydaje się decyzję lokalizacyjną, natomiast dla inwestycji innego rodzaju wydaje się decyzję o warunkach zabudowy. Podstawy materialnoprawne i tryb wydawania obu rodzajów decyzji, choć są generalnie zbliżone, cechują się istotnymi odrębnościami. Po pierwsze, decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dotyczą niektóre ograniczenia materialnoprawne z art. 61 u.p.z.p., a po drugie, decyzja ta jest wydawana według uproszczonej procedury i korzysta ze szczególnej trwałości. Stosownie do treści art. 53 ust. 7 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją, której ustawodawca zapewnia daleko idącą stabilizację. Nie stwierdza się nieważności tej decyzji, jeżeli od jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. W takiej sytuacji stwierdza się, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 158 § 2 k.p.a. Nie uchyla się tez decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 49). Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycje celu publicznego w znaczeniu przypisanym przez tę ustawę należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Celami publicznymi w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami są m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1 u.g.n.). Rozstrzyganie przez organy administracji publicznej spraw w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego uregulowane zostało w rozdziale 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowaną inwestycję (stację bazową telefonii komórkowej) należy zaliczyć do inwestycji z zakresu łączności publicznej, a więc do inwestycji celu publicznego, co wynika z art. 6 pkt 1 u.g.n. Tymczasem analiza treści decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wskazuje, iż przy wydawaniu tego aktu doszło do swoistego pomieszania trybów określania sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Innymi słowy organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek Spółki PT zastosował zarówno przepisy regulujące wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i przepisy regulujące wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Treść rozstrzygnięcia wskazuje, że organ pierwszej instancji rozpatrywał wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy z uzasadnienia wynika, iż w toku postępowania badał warunki i zasady zagospodarowania terenu, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), pomimo iż jak wynika z treści delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. oraz § 1 omawianego rozporządzenia, akt ten znajduje zastosowanie jedynie w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W opinii organu niespełnienie warunków wynikających z tego rozporządzenia było jednym z powodów odmowy uwzględnienia wniosku. Należy się zgodzić ze stwierdzeniem Kolegium, iż przeprowadzona w oparciu o wymienione rozporządzenie analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, część tekstowa i graficzna, stanowiąca integralną część decyzji nie ma waloru dowodu w sprawie jako pozbawiona podstaw prawnych. W konsekwencji wnioski wynikające z tej analizy nie mają doniosłości prawnej. W postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma również zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa wyrażona art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., albowiem jak wynika z ust. 1 tego artykułu, jej zachowanie jest wymagane jedynie w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, brak jest zaś stosownego odesłania do tej zasady w przepisach normujących wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. O prawidłowości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego świadczy również to, iż eliminuje ona inne uchybienia, jakich dopuścił się Wójt Gminy rozpatrując złożony w niniejszej sprawie wniosek. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ nie może przy tym odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Stwierdzenie czy planowana zmiana zagospodarowania terenu jest zgodna z przepisami odrębnymi następuje w wyniku analizy aktów prawa powszechnie obowiązującego. Wójt Gminy nie rozważył nadto wszystkich okoliczności sprawy i nie dokonał wyczerpującej oceny całokształtu materiału dowodowego. Nie wziął m.in. pod uwagę dowodu w postaci opracowania Pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia. Stacja bazowa PT..." autorstwa K.S. i F.S. z maja 2008 r. oraz wydanych uzgodnień odnośnie planowanej inwestycji, czym naruszył art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Należy się zgodzić z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż uchybienie to narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organ pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, iż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mająca charakter kasacyjny, jak i niniejsze orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalające skargę na tę decyzję, nie rozstrzygają sprawy co do istoty, nie przesądzają więc o ostatecznym wyniku postępowania administracyjnego. Skutkiem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest wyeliminowanie zaistniałych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji uchybień proceduralnych oraz naruszeń prawa materialnego. Wójt Gminy będzie ponownie rozpatrywał sprawę, z uwzględnieniem wytycznych co do wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego oraz zastosowania właściwych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast kwestia ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz otoczenie należy do odrębnych postępowań i podlega uzgodnieniom z organami wskazanymi w art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się natomiast do zaprezentowanej przez przedstawiciela uczestnika postępowania - Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom wykładni pojęć "władztwo planistyczne" oraz "ład przestrzenny", przedstawionej w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 439/08 należy zwrócić uwagę, iż zasadniczą przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2009 r. były naruszenia przepisów procedury administracyjnej oraz naruszenie przez Wójta przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Rozważanie kwestii prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego jest zasadne dopiero wówczas, gdy postępowanie zmierzające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zostanie prawidłowo przeprowadzone, materiał dowodowy zostanie w sposób wyczerpujący zebrany i poddany ocenie i na tej podstawie zostaną zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, co jak wskazano powyżej nie miało miejsca w postępowaniu przed organem administracyjnym pierwszej instancji. W świetle powyższych okoliczności, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz" U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należy oddalić.