II SA/Go 651/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A.H. na decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia [...]r., nr [...], II. zasądza Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] na rzecz skarżącego A.H. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2019 r. A.H. (zwany dalej skarżącym) zwrócił się Dyrektora Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] (zwanego dalej organem) o udostępnienie informacji publicznej, przez przedstawienie: 1) kopii umów zawartych z podmiotem zewnętrznym na dzierżawę prosektorium na terenie szpitala w [...] w okresie 2010-2019, 2) kopii faktur wraz z potwierdzeniem zapłaty za okres 5 lat od dzierżawy prosektorium szpitalnego, 3) kopii protokołów za lata 2015-2019 kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej związanych z działalnością przyszpitalnego prosektorium, 4) kopii książki obiektu, przeglądów technicznych za lata 2015-2019 związanej z przyszpitalnym prosektorium. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. organ wyjaśnił skarżącemu, iż żądane przez niego dokumenty stanowią w większości informacje przetworzone, bowiem wymagają przeanalizowania i wyselekcjonowania z ogółu dokumentów będących w posiadaniu szpitala. W związku z tym organ zwrócił się do skarżącego o wykazanie w terminie 14 dni, że uzyskanie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] Dyrektor Zakładu Opieki Zdrowotnej, działając m. in. na podstawie art. 16 w zw. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; dalej jako u.d.i.p.) - odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał treść art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej zostało ograniczone i wymaga wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Następnie zauważył, że informacją przetworzoną jest jakościowo nowa informacja, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedza wytworzenie nowej informacji. Przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia danych, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste, zaś przekazanie tego rodzaju informacji uwarunkowane jest przesłanką szczególnej istotności dla interesu publicznego. Również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona. W istocie zatem przetworzenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. polega na stworzeniu nowej informacji z już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku. Odnosząc się do pojęcia "interesu publicznego" organ wskazał, że jest to pojęcie niedookreślone i odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. W zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny występuje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. Ponadto poprzez użycie słów "szczególnie istotne", prawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego. Nie wystarczy, aby udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, musi być ono "szczególnie istotne". Podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest więc wykazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, jak również nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a sprawa o której chce zostać poinformowany ma szczególne znaczenie. Charakter czy pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez niego uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji. Mając na uwadze powyższe organ wyjaśnił, iż żądane przez skarżącego informacje wymagają przeanalizowania i wyselekcjonowania z ogółu dokumentów będących w posiadaniu Szpitala i wiążą się z dużym nakładem pracy - szeregiem czynności kilku pracowników (działu księgowości, działu technicznego i pracownika zajmującego się sprawami kontroli podmiotu leczniczego przez organy inspekcji sanitarnej), poprzez sięgnięcie do dokumentacji, w tym przeniesionej do archiwum urzędu – zatem żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Skoro więc skarżący ubiega się o informację przetworzoną i nie wykazał przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., organ orzekł o odmowie udostępnienie informacji publicznej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. A.H. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...]r. Dyrektor Zakładu Opieki Zdrowotnej, działając m.in. na podstawie art. 16 i art. 17 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ powołał argumentację tożsamą z zaprezentowaną w decyzji ją poprzedzającej. Ponadto wskazał, że nie posiada kopii protokołów za lata 2015-2019 kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej związanej z działalnością przyszpitalnego prosektorium, bowiem wobec faktu zawarcia umowy dzierżawy prosektorium podmiotem kontrolowanym w zakresie działalności prosektorium był Zakład Usług Komunalnych [...]. Zatem o informacje w tej części skarżący winien zwrócić się do tego podmiotu. W ocenie organu, okoliczność ta, mając na uwadze pozostały zakres żądanej informacji z uwagi na jej obszerność, nie zmieniła kwalifikacji informacji jako informacji przetworzonej. Skoro więc skarżący nie wykazał przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, to brak jest podstaw do udostępnienia żądanych informacji. Organ dodał, że skarżący jest obecnie dzierżawcą innych prosektoriów w województwie [...], co wskazuje na jego wyłącznie interes faktyczny w sprawie. Pismem z dnia [...] września 2019 r. A.H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na tę decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie zobowiązania do udzielenia wnioskowanej informacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż nie zgadza się z argumentacją organu. Podniósł, że sama konieczność zebrania informacji nie powoduje, że taka informacja staje się przetworzona. W ocenie skarżącego organ nie rozróżnia przetworzenia informacji od jej przekształcenia, tj. zmiany nośnika z oryginału na kserokopie dla strony postępowania. Skopiowanie książki obiektu nie wiąże się z jakimiś skomplikowanymi czynnościami. Jeżeli organ nie posiada żądanej informacji powinien przekazać wniosek zgodnie z właściwością, a nie odmawiać jej udzielenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca w oparciu o art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej. W myśl tego pierwszego przepisu odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Mając na uwadze powyższe uwagi, nie ulega wątpliwości, iż informacje, których dotyczy zaskarżona decyzja, a związane z czynnościami podejmowanymi przez organ w zakresie realizacji zadań - w celu ochrony zdrowia publicznego - stanowi w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozumieniu powyższego przepisu Dyrektor Zakładu Opieki Zdrowotnej – jako organ reprezentujący podmiot wykonujący zadania publiczne – jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W tym miejscu zauważyć należy, że informacja publiczna przetworzona jest pojęciem nieostrym i nie została przez ustawodawcę zdefiniowana, jednakże w myśl utrwalonego już stanowiska judykatury, za informację publiczną przetworzoną uznaje się taką informację, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Przyjmuje się jednak również, że informacja publiczna przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją. Może ona bowiem obejmować dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te, wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Ponadto za informację przetworzoną uznaje się taką informację, która stanowi wynik ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Zatem jest to informacja przygotowywana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza takiej sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zespołu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca. Szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wymagający zgromadzenia, przekształcenia i skanowania wielu dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu funkcji. Informację wytworzoną w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadania organu, należy uznać za informację przetworzoną, jeżeli powstały w wyniku wskazanych działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Jednak ocena nakładu pracy niezbędnego, by zgromadzić i opracować żądaną przez stronę informację wymaga odniesienia się do konkretnych danych dotyczących ilości dokumentów podlegających analizie i opracowaniu, a także charakteru koniecznych czynności. Tylko wtedy określenie, że dana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej nie ma charakteru arbitralnego i może podlegać kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 26 marca 2018 r., I OSK 2349/17, CBOSA). Ocena żądanej informacji pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej czy jest informacją prostą, należy zawsze do organu, do którego trafia wniosek. Oznacza to, że podmiot do którego skierowane jest żądanie udzielenia informacji publicznej dokonuje kwalifikacji żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. Zatem to na organie spoczywa obowiązek wykazania, iż żądana przez wnioskodawcę informacja na charakter przetworzonej. W ocenie Sądu wydane w rozpoznawanej sprawie decyzje są co najmniej przedwczesne, z ich uzasadnienia nie wynika w sposób jednoznaczny, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Mianowicie, organ wskazał ogólnie na konieczność przeanalizowania i wyselekcjonowania żądanych przez skarżącego informacji z dokumentów będących w posiadaniu organu, a także na konieczność zaangażowania w te czynności kilku pracowników (z działu technicznego i księgowości), poprzez sięgnięcie do tej dokumentacji. W tym kontekście organ uznał, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją przetworzoną. Zważyć jednak należy, iż ani na podstawie pisma informującego skarżącego, iż informacja ma charakter informacji przetworzonej, ani też na podstawie uzasadnień decyzji organu nie można w sposób rzetelny zweryfikować, czy istotnie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną w rozumieniu wyżej wskazanym. Zarówno bowiem pismo informujące stronę o przetworzonym charakterze informacji publicznej, jak i decyzja odmawiająca udostępnienia informacji, powinny zostać tak skonstruowane, aby można było ocenić rzetelność twierdzeń organu, iż żądana informacja jest informacją o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przeciwnym razie wnioskodawca pozbawiony byłby realnej ochrony. Tym samym organ winien wskazać konkretne okoliczności, z których wywodzi swe stanowisko o przetworzonym charakterze, a nie powielać w tym zakresie jedynie abstrakcyjnie tezy orzecznictwa, czy też piśmiennictwa, bez szczegółowego odniesienia do realiów konkretnego wniosku i prowadzonej przez organ zasad gromadzenia informacji (por. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., I OSK 19/15, z dnia 21 marca 2019 r., I OSK 1060/17, CBOSA). Nie jest bowiem wystarczające wykazanie przetworzonego charakteru informacji jedynie przez odwołanie się do tez zawartych w orzecznictwie, definiującego pojęcie informacji przetworzonej oraz bardzo lakoniczne stwierdzenie, iż pracownicy musieliby sięgnąć do dokumentacji, wyselekcjonować ją i przeanalizować. Organ nie wskazał bowiem jak obszerne są dokumenty, które mają być przejrzane, jaka jest konkretna ich treść. Organ nie powołał jakiejkolwiek argumentacji na poparcie swych tez. Podkreślić trzeba, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, do której mają zastosowanie przepisy k.p.a. (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że decyzja taka powinna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. W uzasadnieniu organ powinien przedstawić przekonującą argumentację, z której wynikałoby z jakich względów uznał, że w konkretnej sprawie, rozpatrywanej indywidualnie, wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. W niniejszej sprawie organ nie dopełnił powyższych obowiązków. Nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości z jakich konkretnie powodów zakwalifikował żądaną informację jako informację przetworzoną. W sprawie brak jest należytego uzasadnienia zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej, a to z kolei nie pozwala na dokonanie przez Sąd oceny, czy organ dokonał prawidłowej kwalifikacji żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślenia przy tym wymaga, że ciężar wykazania, że właśnie z takim rodzajem informacji mamy do czynienia w niniejszej sprawie spoczywa na organie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż doszło do istotnego naruszenia przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną oraz dokonają szczegółowych ustaleń, które pozwolą przede wszystkim na rozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją prostą, czy też przetworzoną. Odnosząc się zaś do wyjaśnień organu, udzielonych co do żądania skarżącego o udostępnienie kopii protokołów kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej związanych z działalnością prosektorium – uznać należy za prawidłowe działanie organu w tym zakresie, polegające na wyjaśnieniu, iż z uwagi na wydzierżawienie obiektu żądane dokumenty są w posiadaniu innego podmiotu i wskazaniu tego podmiotu. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji już istniejącej, będącej w posiadaniu organu. W braku takiej informacji organ powinien poinformować wnioskodawcę o braku żądanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2019 r., I OSK 878/18, CBOSA). O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego w wysokości 697 zł, które sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – Dz. U. poz. 1800) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.