II SA/Go 652/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Referendarz sądowy Jarosław Piątek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 07 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : Wznowienie postępowania sądowego w sprawie wstrzymania robót budowlanych p o s t a n a w i a Odmówiono przyznania prawa pomocy i ustanowiono adwokata W dniu 15 października 2007 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek C.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną, utrzymującą się z emerytury w wysokości 1.319,06 zł (netto). C.K. podał, iż koszty związane z eksploatacją mieszkania, zakupem leków wynoszą rocznie 5.200 zł. Wniosek o udzielenie prawa pomocy okazał się częściowo zasadny. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (FZ 478/04, niepublikowane) stwierdził, że opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby zachodziły okoliczności przemawiające za przyznaniem C. K. prawa pomocy w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Należy zauważyć, iż wpis od skargi wynosi jedynie 100 zł. Skarżący posiada stały dochód w wysokości 1.319,60 zł (netto). Nie negując zatem ponoszonych przez skarżącego wydatków służących zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, w tym kosztów leczenia (około 200 zł miesięcznie), opłat związanych z eksploatacją mieszkania, należy jednak uznać, iż pozostają mu pewne środki, które może przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Skarżący nie posiada innych zobowiązań w postaci kredytu (pożyczki). Zasługuje natomiast na uwzględnienie wniosek C.K. w przedmiocie przyznania pełnomocnika. Uznano bowiem, iż dodatkowy wydatek związany z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe skarżącego. Dodatkowo zważyć trzeba, że skarżący jest osobą w podeszłym wieku. Z tych względów ustanowienie adwokata jest uzasadnione. Reasumując należy uznać, że wniosek C.K. o przyznanie prawa pomocy w części zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.