II SA/Go 653/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej B.P. sprawy ze skargi M.K. – M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] Wójt Gminy ustalił dla Gminy inwestycję celu publicznego polegającą na rozbudowie budynku zespołu szkół o gimnazjum, budowę sali sportowej, łącznika, budynku gospodarczego, parkingów, wiat rowerowych oraz zagospodarowania terenu szkoły, na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Decyzja wydana została na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z2003r. Nr 80 póz. 717 ze zm.)-zwanądalej ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2008 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek Wójta Gminy wraz z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] wyznaczające Wójta Gminy, jako organ właściwy do załatwienia sprawy lokalizacji inwestycji polegającej na rozbudowie budynku Zespołu Szkół o gimnazjum, budowę sali sportowej, budowę łącznika na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...]. Dalej organ wskazał, iż teren na którym zlokalizowana ma być inwestycja położony jest na obszarze, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a planowana zabudowa jest zgodna z warunkami i zasadami zagospodarowania terenu. Projekt decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy, został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. W myśl natomiast art. 53 ust. 4 ustawy decyzja uzgodniona została ze Starostą, który w zakresie ochrony gruntów rolnych wydał stosowne postanowienie w dniu [...] marca 2008r. Ponadto w oparciu o art. 53 ust. 9 ustawy, decyzja uzgodniona została z Wójtem Gminy, który w zakresie dróg będących w zasobie gminy wydał postanowienie w dniu [...] lutego 2008 r. oraz z Zarządem Dróg Wojewódzkich w odniesieniu do pasa drogi kategorii wojewódzkiej nr [...]. Organ wskazał, iż w dniu [...] lutego 2008 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy, prowadzonym w formie elektronicznej oraz na tablicy ogłoszeń w obu urzędach gminy, zamieszczone zostało obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dalszej części uzasadnienia organ ustosunkował się do zarzutów M.K.-M., zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie przedmiotowej decyzji. Organ wskazał, iż zgodnie z przepisami prawa zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu w drodze obwieszczenia. Dalej organ stwierdził, że dla przedmiotu sprawy nie ma znaczenia ilość nieruchomości wziętych do analizy, w przypadku gdy działki pozostałe są zabudowane w podobny sposób. Wyznaczenie w części graficznej analizy urbanistycznej obszaru analizowanego, zostało przeprowadzone zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588) - zwanym dalej rozporządzeniem. Organ stwierdził, iż podstawą do określenia wskaźników dla nowej zabudowy, była załączona do wniosku koncepcja przestrzenna zagospodarowania terenu szkoły i autorskie ustalenia warunków zabudowy przez osobę uprawnioną do opracowania decyzji. Odnosząc się do zarzutu kolizji interesów, z uwagi na powtórne opracowanie projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez architekta M.K., organ l instancji wskazał, iż decyzję wydaje organ - wójt, który dokonuje oceny sporządzonego przez architekta projektu decyzji. Biegły zatem nie podlega wyłączeniu w sprawie, bowiem nie jest pracownikiem organu administracji publicznej. Od powyższej decyzji Wójta Gminy odwołała się M.K.-M., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 5 ustawy poprzez niezgodne z tymi przepisami określenie wymagań dotyczącej nowej zabudowy, nadto wskazała na niewłaściwe rozpoznanie oraz określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, określone w pkt 2 decyzji - w świetle przepisów rozporządzenia. Skarżąca zarzuciła uznaniowość podjętego rozstrzygnięcia, nadto wskazała, iż w analizie funkcji i cech istniejącej zabudowy, stanowiącej załącznik do zaskarżanej decyzji, uwzględniono jedynie działkę [...], na której obecnie posadowiony jest garaż. Nie uwzględniona została za to działka o nr ew. [...] na której stoi dom skarżącej, która zdaniem skarżącej stanowi harmonijną całość z działką [...]. Przy tym spośród nieruchomości sąsiadujących z działką o nr ew. [...] tylko na jej działce znajdował się garaż, co podważa tezę, iż "działki te są zabudowane w podobny sposób". Dodatkowo dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki o nr ew. [...], która zdaniem skarżącej w ogóle nie istnieje. Zatem zdaniem skarżącej nie podjęto wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżąca podniosła, że Wójt Gminy zapewniał ją, iż nieruchomość stanowiąca jej własność nie będzie bezpośrednio sąsiadować z terenem szkoły. Skarżąca zarzuciła, iż decyzja organu l instancji dopuszcza przesadnie wysoki wskaźnik zabudowy kubaturowej - 65%, jednocześnie wskazała na występujące różnice pomiędzy danymi zawartymi w decyzji, a danymi którymi dysponuje Gmina. Powołując się na pismo z Urzędu Gminy z dnia [...] lutego 2008 r., rozbieżności w tej mierze skarżąca określiła na 9,75%. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustaw, gdyż w decyzji nie rozpatrzono zagadnienia istnienia uzbrojenia terenu w infrastrukturę mogącą pokryć zapotrzebowanie nowych obiektów w ciepło. Wskazała, iż decyzja nie zawiera ustaleń obligatoryjne wymaganych na podstawie §18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczących stałych i okresowych miejsc postojowych. Skarżąca powtórzyła zgłoszony wcześniej zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 i 5 kpa, podnosząc, iż projekt decyzji został sporządzony przez architekta, który winien być wyłączony. Decyzją z dnia [...] lipca 2008r, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącej wniosek o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego złożony przez inwestora tj. Wójta Gminy zawierał niezbędną treść określoną w art. 52 ust. 2 ustaw. Organ stwierdził, iż gabaryty planowanej inwestycji zostały określone w pkt 4 wniosku poprzez wskazanie powierzchni zabudowy i kubatury, nadto zostały przedstawione w formie graficznej na "koncepcji rozbudowy zespołu szkół o budynek Gimnazjum i budynek Sali sportowej" sporządzonej przez Biuro Projektowe J.S.-L.. Organ wskazał, że planowana inwestycja polegająca na rozbudowie budynku zespołu szkół jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy, zatem do ustalenia jej lokalizacji należy przyjąć tryb określony w art. 50-58 ustawy. Kolegium podkreśliło, iż w rozpatrywanej sprawie nie można odmówić wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na brak niezgodności wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Na niezgodność taką, w ocenie organu, nie wskazuje również skarżąca, gdyż powoływane przez nią naruszenia dotyczyły przepisu art. 61 ustawy, który normuje zasady ustalania warunków zabudowy, a nie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ uznał za niezasadny również zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 i 5 z uwagi na brak przesłanek uzasadniających wyłączenie biegłego. Powyższą decyzję organu II instancji zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.K.-M., podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy. Skarżąca zrzuciła ponadto, iż decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 kpa. Wskazała, iż organ administracji jest obowiązany ocenić zebrany materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie, a nie jedynie na podstawie niektórych z nich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Kolegium wskazało przy tym, iż szczegółowe rozwiązania w zakresie posadowienia budynków i ich konstrukcji, rozwiązania w zakresie wpływu inwestycji na środowisko to materia rozstrzygana przez inny organ w innym postępowaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. M.K.-M. odniosła się do treści sporządzonej przez SKO odpowiedzi na skargę. Skarżąca podniosła, iż warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych określa art. 54 pkt 2 ustawy. Niezasadne jest więc zdaniem skarżącej twierdzenie SKO, iż materia ta rozstrzygana jest przez inny organ w innym postępowaniu. Stwierdziła, iż prezentowane przez SKO stanowisko, że przepis art. 61 ustawy nie ma w sprawie zastosowania jest bezzasadny. Skarżąca wskazała, że organ l instancji podstawą prawną swej decyzji uczynił rozporządzenie wydane na podstawie tegoż art. 61 ust. 6 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. z 2002r. Nr 153 póz. 126) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tym organami a organami administracji rządowej. Kontrola administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, DZ. U. z 2002r. Nr 153 póz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi, że zachodzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Rozpatrywana sprawa dotyczyła decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obiekt budowlany będący przedmiotem rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, w myśl art. 2 pkt 5 ustawy, jest inwestycją celu publicznego. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Przepis art. 52 zawiera regulację dotycząca niezbędnych elementów wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza, że organ administracyjny nie może domówić lokalizacji, w sytuacji spełnienia określonych prawem warunków. Związany charakter decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika z treści art. 56 ustawy, zgodnie z którym nie można odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W literaturze podkreśla się deklaratoryjny charakter decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, albowiem w toku postępowania organ administracyjny ma za zadanie zbadanie czy planowania inwestycja nie narusza przepisów prawa, a negatywne ustalenia w tym zakresie powodują wymóg wydania odpowiedniej decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wszczynający postępowanie w rozpatrywanej sprawie, zawierał niezbędne elementy, o których mowa we wskazanym powyżej art. 52 ustawy. O wszczęciu oraz zakończeniu postępowania w sprawie organ prowadzący postępowanie zawiadomił strony poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu, w Biuletynie Informacyjnym Urzędu, natomiast właściciela nieruchomości oraz Żarząc Województwa Zarząd Dróg Wojewódzkich - zawiadomiono na piśmie. Przeprowadzony tryb zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego odpowiadał przepisowi art. 53 ust. 1 ustawy. Należy w tym miejscu wskazać, że w wypadku inwestycji celu publicznego strony zawiadamia się o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Rozwiązanie takie likwiduje praktyczne trudności z właściwym zawiadomieniem stron, co stanowi czynnik przedłużający procedurę. Tryb ten stosuje się również do innych czynności wskazanych w przepisie art. 53 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy. Organ przeprowadził również uzgodnienia, do czego obligował go przepis art. 53 ust. 4 ustawy. Uzgodnienia są formą zajęcia stanowiska przez wyspecjalizowany podmiot, który dokonuje oceny zgodności z prawem zamierzeń, z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. Uzgodnienie stanowiska następuje w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. Zgodnie z zasadą nierozstrzygania w sprawie już rozstrzygniętej (w drodze postanowienia) organ prowadzący postępowanie nie może po raz kolejny analizować zgodności zamierzenia z przepisami uwzględnionymi przy zamierzeniu. Z treści wydanych w trybie art. 53 ust. 4 postanowień uzgodnieniowych, wynika że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. W tej sytuacji, po myśli przepisu art. 56 ustawy, organ administracyjny nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji danej inwestycji celu publicznego. W postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, który nakazuje dostosowanie powstającej zabudowy do istniejącej w danym miejscu pod względem kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, nie ma zastosowania, albowiem wynikający z tego przepisu warunek dotyczy jedynie decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe wynika z analizy przepisów ustawy dotyczących decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; żaden przepis ustawy nie uzależnia wydania decyzji od spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. pkt 1, natomiast w myśl art. 52 ust. 3 nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, póz. 1588) nie mają zastosowania. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy i jak wynika z treści § 1 rozporządzenia określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Tak więc rozporządzenie odnosi się wprost i jednoznacznie do decyzji o warunkach zabudowy. A zatem w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w ogóle nie zachodzi wymóg określenia obszaru analizowanego oraz przeprowadzenia analizy cech zabudowy terenu sąsiadującego z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. Stosownie do treści art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wnioskodawca winien określić obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. We wniosku o wszczęcie postępowania w rozpatrywanej sprawie strona stwierdziła, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na środowisko. Okoliczność ta została poddana ocenie organu administracyjnego, który w decyzji l instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie należy do żadnej kategorii obiektów stwarzających lub mogących stwarzać zagrożenie dla środowiska, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r, Nr 257 póz. 2573). Należało rozważyć, czy uchybienie, którego dopuścił się organ l instancji, a polegające na błędnym powołaniu się na przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jak wyżej podniesiono, dopiero uchybienie o takim charakterze powoduje konieczność uchylenia decyzji administracyjnej w ramach sądowej kontroli. Analizując powyższą kwestię Sąd stwierdził, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że decyzja organu l instancji zawiera wszystkie elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 54 ustawy, a nadto organ przeprowadził analizę terenu - w myśl przepisów wskazanego powyżej rozporządzenia, do czego nie był zobligowany. Błędne powołanie się na przepisy aktu wykonawczego, który w sprawie nie miał zastosowania, oraz przeprowadzenie analizy terenu, nie czyni jeszcze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wadliwą, przy stwierdzeniu, iż w pozostałym zakresie również w sposób istotny nie narusza ona prawa. Z wyżej przedstawionych względów zarzuty skargi odnoszące się do przyjętego przez organ obszaru analizowanego, a w szczególności nie ujęcia nieruchomości, na której posadowiony jest dom jednorodzinny oraz dotyczące określenia wskaźnika zabudowy, należy uznać za chybione. Stosownie do treści art. 50 ust. 4 ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut skargi, zgodnie z którym osoba sporządzająca projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. podlegała wyłączeniu, albowiem była ona autorem projektu decyzji, która w wyniku postępowania odwoławczego, została uchylona przez organ II instancji. W myśl art. 24 § 1 pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1)w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3, 5) w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne, 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że przepis art. 24 § 1 k.p.a. dotyczy określonej grupy osób, albowiem odnosi się tylko do pracowników organu administracji publicznej, do których - jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - osoba sporządzająca projekt decyzji lokalizacyjnej - mgr inż. Arch. M.K. - nie zalicza się. Nadto przepisy art. 24 § 1 pkt 4 i 5 ustawy odnoszą się do odmiennej sytuacji faktycznej. W toku postępowania doszło do naruszenia przepisu art. 53 ust. 1 ustawy, albowiem o treści postanowień wydanych w wyniku uzgodnień przeprowadzonych w myśl art. 53 ust. 4, organ winien zawiadomić strony w trybie przewidzianym w art. 53 ust. 1, czyli poprzez obwieszczenie oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, jednak tryb ten nie został w sprawie zachowany. Pomimo zaistniałej sytuacji, strony postępowania nie były pozbawione prawa zaskarżenia wydanych w sprawie postanowień. Należy bowiem zwrócić uwagę, że strony postępowania zostały prawidłowo zawiadomione o zakończeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr ewidencyjny [...]. W obwieszczeniu oraz zawiadomieniu zamieszczonym w Biuletynie Informacyjnym Urzędu Gminy z dnia [...] marca 2008r. o zakończeniu postępowania zawarto również informację o tym, że w terminie do [...] kwietnia 2008r. strony mają prawo do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wniesienia uwag i zastrzeżeń w Urzędzie Gminy. W tym też trybie istniała możliwość zapoznania się z treścią wydanych w postanowień oraz w wypadku ich kwestionowania - wniesienia środków zaskarżenia. Nadto jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] marca 2008r.skarżąca skorzystała z przysługującego stronie prawa do zapozaniania się z ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Należy zauważyć, że ochrona osób trzecich nie stwarza podstawy do odmowy wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa. W celu skutecznego kwestionowania lokalizacji inwestycji, strona winna wskazać, że dana inwestycja narusza konkretny przepis prawa. W literaturze podkreśla się, że głównym wyznacznikiem ochrony osób trzecich jest uwzględnienie ich w ustawach szczególnych, np. Prawo ochrony środowiska, czy Prawo budowlane. Instrumentem tej ochrony jest możliwość bycia stroną w postępowaniu dotyczącym decyzji i korzystanie z uprawnień procesowych do ochrony swych interesów. Okoliczności, na które powołuje się skarżąca, a dotyczące uciążliwości związanych z funkcjonowaniem planowanego obiektu, nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia. Również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie podlegał uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił