II SA/Go 66/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, skarżący P.A., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego wskazał również na niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Następnie oświadczył, iż osiągane przez skarżącego miesięczne dochody nie dają mu możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty bez istotnego uszczerbku w codziennej egzystencji. Pełnomocnik skarżącego zauważył, iż przy osiąganych przez skarżącego przychodach kwota 12.000 zł przekracza jego możliwości finansowe czyniąc koniecznym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, iż ocena stanu teraźniejszego, z chwili orzekania, nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji i należy wziąć pod uwagę skutki, które mogą wystąpić w przyszłości. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. organ odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, gdy grożąca szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie jest tego rodzaju, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w powołanym wyżej postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl) podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).). W rozpatrywanej sprawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie zaistnienia którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzestając jedynie na ogólnych twierdzeniach, że uiszczenie kary objętej zaskarżoną decyzją przy osiąganych przez niego przychodach spowoduje trudne lub niemożliwe do odwrócenia skutki, nie pozostając bez wpływu na codzienną egzystencję skarżącego. Skarżący natomiast w ogóle nie przedstawił we wniosku swojej sytuacji finansowej i majątkowej, nie wykazał osiąganego dochodu, posiadanego majątku, co uniemożliwiło Sądowi ustalenie bieżącej sytuacji skarżącego i dokonanie oceny jaki wpływ na nią miałoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, iż aby dokonać oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji w przyszłości niezbędna jest wiedza na temat aktualnej sytuacji wnioskodawcy. Dodać należy, iż przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest przekonanie strony o wadliwości decyzji polegającej na wydaniu jej z naruszeniem prawa. Okoliczność ta będzie podlegać ocenie w toku merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Reasumując, skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia "znacznej" szkody, czy też "trudnych do odwrócenia" skutków, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje taką szkodę. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku stwierdzeń nie może przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.