II SA/Go 667/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. H.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r., Nr [...], którą organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane podczas budowy dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz rozbiórki budynku mieszkalnego i trzech budynków gospodarczych, zlokalizowanych przy ul. [...] na działce nr [...], w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania określonego w decyzji obowiązku i orzekł w tym zakresie o wyznaczeniu terminu wykonania obowiązku na dwa miesiące od daty otrzymania decyzji, w pozostałej części utrzymał decyzję I instancji w mocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 12 października 2018 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia [...] października 2018 r. H.M. cofnął skargę, z uwagi na uchylenie przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Spółce F z o.o. wskazanej wyżej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie zaś z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić należy, iż w rozpoznawanej sprawie, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne, a tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć. Nadto w ocenie Sądu w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi, służyć ma obejściu prawa. Jednocześnie należy wskazać, iż Sąd odstąpił od wezwania strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi (uiszczenie opłaty sądowej, odpis skargi), bowiem w stwierdzonym stanie faktycznym i prawnym, skarga została cofnięta zanim została podjęta jakakolwiek czynność zmierzająca do merytorycznego załatwienia sprawy i niezasadnym byłoby wzywanie strony do usunięcia braków formalnych skargi, skoro stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do umorzenia postępowania, z uwagi na cofnięcie przez stronę skarżącą wniesionej skargi. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego oraz wiązałoby się z prokurowaniem zarówno po stronie skarżącej, jak i Skarbu Państwa kosztów związanych z kolejnymi czynnościami sądowymi w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.