II SA/Go 68/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. , poz. 800 ze zm.) oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 poz. 165 ze zm.; dalej u.g.h.), po rozpatrzeniu odwołania M. sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2018 r. wymierzającej spółce karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. 2. Podstawą tego rozstrzygnięcia był następujący stan wynikający z akt sprawy administracyjnej: W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2013 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego kontroli przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych ustalono, że w sklepie i pijalni piwa w [...] urządzane są gry hazardowe na urządzeniu o nazwie [...] znajdującym się w tym lokalu. W trakcie kontroli automat były włączony i gotowy do gry, co opisano w protokole oględzin. Stwierdzono, że urządzenie to spełnia cechy określone w definicji automatu do gier zamieszczonej w art. 2 ust. 5 u.g.h.). Ustalono ponadto, na podstawie że właścicielem automatu i urządzającym gry była skarżąca spółka, nieposiadająca koncesji na prowadzenie kasyna gry wymaganego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ani zezwolenia na urządzenie gier na automatach o niskich wygranych, a automaty, na których urządzono gry, nie zostały zarejestrowane. W związku z powyższym, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. 3. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego przez błędne ustalenie stanu faktycznego mającego wpływ na decyzję. Podkreślono, że M. sp. z o.o. nie była odpowiedzialna za urządzanie gier na urządzeniu. Zgodnie z umową o świadczenie usług z [...] października 2011 r. skarżąca była jedynie zleceniobiorcą, podczas gdy zleceniodawca, tj. "V." sp. z o.o. zleciła jej utworzenie punktów internetowych. Zgodnie z tą umową M. jako zleceniodawca zobowiązała się jedynie do utworzenia punktów internetowych. Za obsługę i dostarczenie urządzeń odpowiadał zleceniodawca. W momencie zakupu [...], nie miały one zainstalowanego żadnego innego oprogramowania ponadto, które wynikało z umowy. Do zapłaty ze strony zleceniodawcy miało dojść dopiero po wykonaniu postanowień umowy w listopadzie 2013 r. Zysk M. nie były więc w żaden sposób uzależniony od bieżącej eksploatacji automatów, nie były one przede wszystkim uzależniony od dochodów jakie te automaty generowały. Dochody te czerpał zleceniodawca czyli V. sp. z o.o. 4. Po rozpoznaniu odwołania spółki Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach reguluje ustawa o grach hazardowych. Zgodnie z regulacjami w niej zawartymi grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 u.g.h.), przy czym wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Zakres pojęcia gier na automatach zawarty w przepisie art. 2 ust. 3 u.g.h. został przez ustawodawcę rozszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h. o gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zasadniczym elementem gry losowej jest zależność jej wyniku od przypadku, a nie wyłącznie od umiejętności gracza. Wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia możliwości grającego, choćby był on w stanie w bardzo krótkim czasie przeprowadzić choćby najbardziej skomplikowane analizy matematyczne. Grami na automatach są także gry na urządzeniach, o których mowa w art. 2 ust. 5 u.g.h., w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy i są one organizowane w celach komercyjnych, tzn. z nastawieniem na odnoszenie korzyści z ich organizowania w postaci oczekiwania na osiągnięcie, w wyniku ich urządzania, bezpośrednio lub pośrednio zysku finansowego. 4.1. Odwołując się do przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego eksperymentu oraz ekspertyzy biegłego sądowego W.K. z dnia [...] maja 2014 r., organ odwoławczy zauważył, że gra zawiera element losowości. Wynik gry jest bowiem niezależny od gracza, a o odpowiedniej konfiguracji wyświetlanych znaków na ekranie automatu decyduje oprogramowanie gier pełniące funkcje generatora losowego. Cechy psychomotoryczne gracza, w tym zdolności manualne i umiejętności grającego nie mają wpływu na przebieg rozgrywanych gier. 4.2. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego tego, że skarżąca nie była podmiotem urządzającym gry na automacie organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego wezwał pełnomocnika spółki do: - przedłożenia faktury wystawionej przez Spółkę za zrealizowanie usługi, o której mowa w przedłożonej wraz z odwołaniem Umowie o świadczenie usług, zawartej w dniu [...] października 2011 r. pomiędzy M. sp. z o.o. i V. sp. z o.o., wraz z dowodami płatności; - przedłożenia projektu "Internet Ogólnodostępny", o którym mowa w § 1 tej umowy; - przedłożenia wszelkiej dokumentacji dotyczącej przekazanych w momencie rozpoczęcia tej umowy środków materialnych lub pieniężnych oraz dokumentacji związanej z jej zakończeniem, w tym rozliczenie z powierzonych środków i dokumentów. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 12 września 2018 r. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] września 2018 r., pełnomocnik Strony wniósł o przedłużenie terminu na realizacje wezwania do 19 października 2018 r. Pomimo przychylnego ustosunkowania się organu odwoławczego do wniosku pełnomocnika, odpowiedź na wezwanie nie została udzielona. Pismem z dnia [...] października 2018 r. Dyrektor Izby Administracji wyznaczył Odwołującej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi Odwołującej w dniu 29 października 2018 r., który nie skorzystał z przysługujących Jej uprawnień. Organ ustalił, że w dniu [...] marca 2012 r. M. sp. z o.o. zawarła z Z.G. umowę najmu powierzchni użytkowej w lokalu [...]. Zgodnie z treścią tej umowy wynajmujący tj. pan Z.G. (posiadający prawa do dysponowania lokalem) oddał do Spółce 3m2 powierzchni użytkowej w ww. lokalu w celu prowadzenia przez Spółkę działalności w zakresie udostępniania urządzeń komputerowych wyposażonych w oprogramowanie umożliwiające przeszukiwanie oraz przeglądanie i korzystanie z zasobów Internetu. Do eksploatacji, dysponowania i rozporządzania tymi urządzeniami uprawniona była wyłącznie M. (pkt 5 Umowy). Nadto M. zawarła w dniu [...] grudnia 2012 r., na czas nieokreślony, z Przedsiębiorstwem Handlowo Usługowym [...] Umowę serwisową objęcia opieką serwisową sprzętu, oprogramowania komputerowego i zgodnie z jej treścią zobowiązała się do za realizacje przedmiotu umowy zapłacić wykonawcy w każdym miesiącu trwania umowy kwotę 450,00 zł brutto. Również z zeznań świadka M.P. wynika, że to M. sp. z o.o. eksploatowała w kontrolowanej w dniu [...] stycznia 2013r. lokalizacji urządzenie do gier o nazwie [...]. Powyższe konstatacje uprawniały organ do stwierdzenia, że M. Sp. z o.o. urządzając gry na automacie do gier w lokalu przy [...] naruszyła art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 23a u.g.h. 4.3. Odnosząc się do wniosku dowodowego strony o przesłuchanie tego samego świadka – M.P., organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania świadka na tę samą okoliczność jest nieuzasadnione, gdyż świadek zeznawał już w dniu [...] sierpnia 2013. Świadek w chwili składania zeznań nie był już od miesiąca pracownikiem M. sp. z o.o., jednakże potwierdził, że doradza w Spółce jako jej były współwłaściciel i pełnomocnik zarządu. Można zatem uznać, że świadek miał wiedzę w zakresie w jakim złożył zeznania, a zeznania świadka zaprzeczają twierdzeniom pełnomocnika Spółki podniesionym w odwołaniu, jakoby Odwołującej nie można było uznać za urządzającego gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Kwestie zasady funkcjonowania urządzenia o nazwie [...] oraz wątpliwości co do zainstalowanego na nim oprogramowania zostały wyjaśnione przez biegłego sądowego W.K., a także funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego., 5. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - rażące naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 89 u.g.h oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu przez organ decyzji w oparciu o nieistniejące w dacie orzekania przepisy prawa, podczas gdy organ winien działać w oparciu o zasadę legalizmu; - naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) przez uznanie skarżącej za urządzający gry hazardowego i nałożenie kary w sytuacji, gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, szczególnie umowy ze spółka V. sp. z o.o. wynika, że to ten podmiot dostarczał [...] i odpowiadał za ich serwis oraz zainstalowane na nich oprogramowanie; - rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, to jest art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., które mocą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. (C-213/11 Fortuna i inni) uznane zostały wprost za przepisy techniczne, które tym samym, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane w żadnym postępowaniu krajowym, w tym szczególnie takim jak niniejsze; - rażące naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa (zasada legalizmu działania władzy publicznej), a to poprzez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., które w konsekwencji powołanego wyżej wyroku TSUE uznać należy za nieskuteczne w polskim systemie prawa; - naruszenie prawa materialnego art. 89 ust. 1 pkt.2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h.. bowiem te regulacje odwołują się do przepisów o charakterze technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu europejskiego i rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę informacji w dziedzinie norm technicznych i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) przez przyjęcie, że skarżący miał świadomość, że działa wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, podczas gdy ówczesne tj. na początku 2013 r. w związku z wątpliwościami interpretacyjnymi ww. przepisów pozostawał on jeszcze w uzasadnionym błędzie, ze nie narusza on przepisów ustawy o grach hazardowych, wymierzenie więc kary na podstawie tych przepisów narusza zasadę legalizmu. W konsekwencji pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 7. Na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał skargę i złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego uniewinniającego M.P. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 107 § 1 w zw. z art. 9 § 3 kodeksu karnego skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 9. Odnosząc się do zagadnienia, czy art. 89 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE należy wskazać na rozstrzygającą w sposób wiążący dla tej sprawy uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16 (dostępna w CBOSA). W uchwale tej stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji - nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym w nim mowa oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji i techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Powyższa uchwała rozstrzygająca kwestie notyfikacji, kolizji zastosowanych przepisów prawa materialnego z Konstytucją prawem unijnym itd. wiąże sąd w niniejszej sprawie zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. Treść uchwały jest dostępna wszystkim zainteresowanym i nie wymaga szerszego omówienia. 10. Jeśli chodzi o przedmiotowe urządzenie dowody zgromadzone w sprawie, w szczególności protokół oględzin, opis eksperymentu i opinia biegłego jednoznacznie wskazują, że gry urządzane na automacie [...] te miały charakter losowy, a co za tym idzie były grami na automatach do gry. Przeprowadzony eksperyment pozwolił ustalić, że wynik gry jest niezależny od gracza, a o odpowiedniej konfiguracji wyświetlanych znaków na ekranie automatu decyduje oprogramowanie sterujące grami i mechanizmy urządzenia, co świadczy o tym, że gra zawiera element losowości. Powyższe znajduje potwierdzenie w opinii biegłego sądowego, z której wynika, że cechy psychomotoryczne gracza, w tym zdolności manualne i umiejętności grającego nie mają wpływu na przebieg rozgrywanych gier. W świetle powyższego zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują, że mamy do czynienia z grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. 11. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych w pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie dowodowe w sprawie toczyło się według reżimu ordynacji podatkowej zatem powołane w punkcie 2 skargi zarzuty oparte na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, który powołano w skardze są błędne. Jeśli zaś chodzi o kwestie naruszenia przepisów postępowania przez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących stosowania przepisów prawa materialnego (przepisy art. 120 i art. 122 w zw. z art. 210 § 4 o.p.; istotne okoliczności wynikają z przeprowadzonych dowodów, zaś strona skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h. Nie ulega również wątpliwości, że skontrolowany automat był automatem do gry w rozumieniu u.g.h. Sporna kwestia dotycząca podmiotu urządzającego gry została w ocenie sądu ustalona prawidłowo. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy, szczegółowo omówionego w treści decyzji wynika, że to skarżąca była dysponentem automatu i podmiotem urządzającym gry w kontrolowanym lokalu. Świadczy o tym treść umowy pomiędzy Z.G., umowa serwisowa spółki z T.K. oraz, jak i zeznania świadka – M.P. (byłego członka zarządu i pracownika spółki) z dnia [...] sierpnia 2013 r., który zeznał między innymi, że skarżąca zajmuje się eksploatacją terminali internetowych, w tym przedmiotowego automatu. Wskazać należy, że załączona do odwołania treść umowy o świadczenie usług zawarta ze spółką V. nie podważa ustaleń organu, gdyż jest zbyt ogólnikowa. Trafnie zatem organ II instancji uznał, że konieczne jest wyjaśnienie tej okoliczności i [...] września 2018 r. wezwał spółkę do przedłożenia dokumentów wskazanych w tym piśmie. W zakreślonym terminie spółka nie złożyła żadnych dokumentów, a jej odzew polegał tylko na wniosku o przedłużenie terminu, który został uwzględniony. Z tych względów należy uznać, że organ zasadnie oparł się na takim materiale dowodowym, jaki mógł w okolicznościach tej sprawy pozyskać. Choć ogólnym reżimem postepowania dowodowego jest prowadzenie dowodów z urzędu to zadania i obowiązki organu nie mogą być rozumiane jako konieczność poszukiwania dowodów, które wzmiankuje strona, a których mimo dania takiej możliwości – nie przedstawia, choć są to dowody, jak wynika z pism skarżącej będąc w jej posiadaniu. Takie postępowanie wykracza poza ramy obowiązku współdziałania. Zasadne było też pominięcie ponownego przesłuchania świadka M.P., bowiem dotyczyłoby ono już wyjaśnianych okoliczności, a intencja wniosku zmierzła do przedłużenia postępowania. 12. Odnosząc się do powołanego na rozprawie przed sądem administracyjnym wyroku uniewinniającego M.P. wskazać należy, że jego treść nie zmienia oceny faktycznej i prawnej niniejszej sprawy. Po pierwsze dowód ten pochodzi z okresu już po wydaniu kontrolowanej decyzji, nie mógł być zatem przedmiotem oceny organów i zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. nie stanowi elementu akt sprawy administracyjnej. Po drugie dotyczy on postępowania prowadzonego przeciwko osobie fizycznej, a nie skarżącej. Po trzecie jest to wyrok uniewinniający czyli nie będący prejudykatem. Dostrzegalne korelacje sprawy administracyjnej i karno-skarbowej związane z funkcją wykonywaną przez M.P. nie determinują ustaleń faktycznych, które podlegają samodzielnemu ustaleniu i rozważeniu w ramach każdej z tych spraw (nota bene opartych na różnych założeniach, por. np. zasada domniemania niewinności obowiązująca w prawie karnym). Z prawidłowo zebranego i kompletnego materiału dowodowego, zgromadzonego i ocenionego przez organy celno-skarbowe zgodnie z zasadami przewidzianymi w ordynacji podatkowej, zdaniem sądu wywiedzione zostały trafne konsekwencje prawne. 13. Trafnie organy zastosowały przepisy obowiązujące w dacie popełnienia deliktu administracyjnego czyli na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 88) zmieniającą min. ustawę z dniem 1 kwietnia 2017 r. w sposób mniej korzystny dla skarżącej (znowelizowane przepisy zaostrzyły istotnie wymiar kary pieniężnej). Jak słusznie podkreślano w decyzji stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest możliwe tylko wtedy, gdy ustawa tak przewiduje, czego w nowej regulacji nie ma. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 wynosiła 12.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia). Wymierzona w postępowaniu kara jest więc zgodna z ustawą. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.