II SA/Go 68/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na uznanie punktów ECTS uzyskanych na studiach postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2025 r. M. O. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Dziekana Wydziału [...] o: 1. uznanie punktów ECTS uzyskanych w trakcie studiów na kierunku lekarskim na [...] Uniwersytecie Medycznym, 2. umiejscowienie go na roku studiów kierunku lekarskiego Uniwersytetu [...] odpowiadającym uznanym punktom ECTS, zgodnie z logiką systemu ECTS i zasadami procesu bolońskiego, 3. zastosowanie instytucji uznawania ECTS w sposób realny, a nie jedynie formalny (pozorny), tj. z rzeczywistym skutkiem w postaci kontynuacji studiów na właściwym etapie. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] grudnia 2025 r., znak [...]zatytułowanym "INFORMACJA" Rektor Uniwersytetu [...] (dalej jako organ), działając na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1, art. 68 ust. 2, art. 68 ust. 3 pkt 1, art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm., dalej jako ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce), rozporządzenia Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 sierpnia 2025 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie standardów kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty, farmaceuty, pielęgniarki, położnej, diagnosty laboratoryjnego, fizjoterapeuty i ratownika medycznego (Dz. U. z 2025, poz. 1133, dalej jako rozporządzenie) oraz § 2 ust. 3 pkt 2 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] (tekst jednolity stanowiący załącznik do Uchwały nr 147 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r., dalej jako Regulamin), nie wyraził zgody na uznanie punktów ECTS M. O., studenta 1 roku studiów stacjonarnych jednolitych magisterskich na kierunku lekarskim prowadzonym na Wydziale [...]. W uzasadnieniu organ oparł się na argumentacji, że skarżący objęty jest nowym standardem kształcenia (cykl 2025/2026), co uniemożliwia uznanie punktów z lat poprzednich. Pismem z dnia [...] stycznia 2026 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na powyższe pismo (INFORMACJĘ) Rektora Uniwersytetu [...]. W skardze zarzucił naruszenie: 1. Art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. przez uchylenie się przez organ od wydania decyzji administracyjnej i załatwienie sprawy w formie pisma zatytułowanego "Informacja", podczas gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie uznania punktów ECTS władczo kształtuje sytuację prawną studenta i stanowi decyzję administracyjną w znaczeniu materialnym; 2. Art. 10 § 1 k.p.a. przez odstąpienie od zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego, co uniemożliwiało skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i wykazanie merytorycznej zbieżności sylabusów przed wydaniem negatywnego rozstrzygnięcia; 3. Art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i pominięcie przedłożonych przez stronę sylabusów oraz karty przebiegu studiów organ oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na automatycznym kryterium "różnych cykli kształcenia" całkowicie ignorując treść merytoryczną dostarczonej dokumentacji, która potwierdzała zbieżność efektów uczenia się, co czyn i rozstrzygnięcie dowolnym i naruszającym zasadę prawdy obiektywnej; 4. art. 112 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez błędnie pouczenie strony, iż mimo niż pismo "nie jest decyzją administracyjną", co stanowi rażące naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej; 5. art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wejście w życie nowego standardu kształcenia (od roku 2025/2026) automatycznie wyklucza możliwość uznania dorobku studenta (punktów ECTS) zdobytego wcześniej, podczas gdy ustawa nakazuje merytoryczną weryfikację zbieżności efektów uczenia się, a nie daty ich uzyskania; 6. Przepisów prawa wewnętrznego uczelni poprzez pominięcie w sposób rażący dyspozycji § 9 ust. 5 Regulaminu studiów. Przepis ten nakłada na organ obowiązek sprawdzenia zbieżności uzyskanych efektów uczenia się na podstawie przedłożonej przez studenta dokumentacji. Tymczasem Rektor zasłaniając się jedynie datą wejścia w życie nowych standardów kształcenia, całkowicie zaniechał wykonania procedury merytorycznej weryfikacji przewidzianej w wewnętrznym uczelni. Brak wymaganej prawem "analizy zbieżności" czyni rozstrzygnięcie sprzecznym z aktem prawnym uchwalonym przez Senat Uczelni. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o: 1. W trybie autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.) o uwzględnienie skargi w całości przez Rektora Uniwersytetu [...] przez uchylenie zaskarżonego aktu i wydanie decyzji o uznaniu punktów ECTS na podstawie merytorycznej weryfikacji tożsamości efektów uczenia się w sprawie o wpisanie skarżącego na odpowiedni ruch studiów; 2. W razie nieskorzystania z autokontroli: o uchylenie zaskarżonego aktu w całości oraz zobowiązanie organu do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem obowiązku dokonania faktycznej, merytorycznej weryfikacji zbieżności efektów uczenia się oraz uznania na tej podstawie punktów ECTS, zgodnie z art. 85 ust. 1 PSWiN oraz § 19 ust. 5 Regulaminu Studiów Uniwersytetu [...]; 3. Ewentualnie - o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, względnie o stwierdzenie jego bezskuteczności jako innego aktu z zakresu administracji publicznej; 4. Na podstawie art. 115a § 1 p.p.s.a. o skierowanie sprawy do postępowania medycyny celem polubownego załatwienia sporu; 5. Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. o rozpoznanie w sprawie w trybie uproszczonym; 6. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i wyjaśnił, że zgodnie z art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 2 ust. 3 pkt 2 Regulaminu student ma prawo do przenoszenia i uznawania punktów ECTS. Natomiast zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w programach studiów przygotowujących do wykonywania zawodu lekarza uwzględnia się standardy kształcenia. Art. 68 ust. 2 ww. ustawy stanowi natomiast, że standard kształcenia jest zbiorem reguł i wymagań w zakresie kształcenia dotyczących sposobu organizacji kształcenia, osób prowadzących to kształcenie, ogólnych i szczegółowych efektów uczenia się, a także sposobu weryfikacji osiągniętych efektów uczenia się. Standardy kształcenia przygotowujące do wykonywania zawodu lekarza określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia (art. 68 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy). Rektor Uniwersytetu [...] stwierdził, że aktualnie skarżący jest studentem pierwszego roku na kierunku lekarskim i jest objęty standardami kształcenia dla osób rozpoznających kształcenie od cyklu kształcenia od roku akademickiego 2025/2026, określonymi w załączniku nr 1 do Rozporządzenia, w związku z czym nie można uznać punktów ECTS z poprzednich lat akademickich. Wobec powyższego Rektor Uniwersytetu [...] na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1, art. 68 ust. 2, art. 68 ust. 3 pkt 1, art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozporządzenia oraz § 2 ust. 3 pkt 2 Regulaminu orzekł w sentencji pisma z dnia [...] grudnia 2025 r. o nie wyrażeniu zgody na uznanie punktów ECTS skarżącego - studenta 1 roku studiów stacjonarnych jednolitych magisterskich na kierunku lekarskim prowadzonym na Wydziale [...] i dodatkowo poinformował go, że do przedmiotowej informacji, niebędącej decyzją administracyjną, nie służy mu prawo do wniesienia środka zaskarżenia. Organ podkreślił, że przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie przewidują, aby w sprawach tego rodzaju wydawana była decyzja administracyjna, jak też akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że kontrola sądowa zaskarżonego rozstrzygnięcia podjętego w ramach podległości zakładowej nastąpiłaby z naruszeniem autonomii szkół wyższych. Dopiero skreślenie z listy studentów jest - podlegającym kontroli sądowej - aktem dotyczącym uprawnienia podmiotu niepowiązanego organizacyjnie z organem wydającym dany akt, a to na skutek rozwiązania ze studentem uczelni stosunku zakładowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo badaniem dopuszczalności jej wniesienia, obejmującym również ocenę tego, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Negatywny wynik tejże oceny uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.). W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. § 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponadto kognicji sądów administracyjnych poddane zostały sprzeciwy, o których mowa w art. 3 § 2a p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie M. O. wniósł skargę na pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2025 r., w którym organ poinformował skarżącego o odmowie wyrażenia zgody na uznanie punktów ECTS studenta 1 roku studiów stacjonarnych jednolitych magisterskich na kierunku lekarskim prowadzonym na Wydziale Lekarskimi i Nauk o Zdrowiu z poprzednich lat akademickich. W ocenie Sądu skarga na ww. pismo/rozstrzygnięcie wydane we wskazanym przedmiocie jest niedopuszczalna, bowiem jego przedmiot nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie to nie jest bowiem ani decyzją administracyjną, ani też innym, niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Wyjaśnienia wymaga, że uczelnia wyższa jest podmiotem działającym w formie zakładu administracyjnego. Jest to jednostka organizacyjna nie będąca organem państwowym ani organem samorządu. Zakłady administracyjne zostały powołane do wykonywania zadań publicznych, przede wszystkim poprzez prowadzenie działalności usługowej i są uprawnione do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych. Zakład administracyjny (publiczny) jako jedna z form decentralizacji administracji publicznej nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcje administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. Istotę władztwa zakładowego stanowi zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu (w tym wypadku ze studentami), jak również z osobami, które znalazły się na terenie zakładu w innym charakterze. W zakładzie administracyjnym proces realizacji zadań publicznych przebiega w obrębie szeroko pojętej jego organizacji. Wynika to z faktu, że grupa społeczna złożona z użytkowników zakładu administracyjnego ma zawsze (w danym przedziale czasu) charakter mniej lub bardziej zamknięty (zob. postanowienie NSA z dnia 18 września 2012 r., I OSK 1583/12; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2015 r., II SA/Rz 535/14 www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Z chwilą przyjęcia danej osoby w poczet użytkowników zakładu, staje się ona podmiotem praw i obowiązków, które przysługują bądź obciążają użytkowników danego zakładu. Te prawa i obowiązki wynikają zarówno z przepisów powszechnie obowiązujących (ustaw i aktów normatywnych wykonawczych), jak i ze statutów oraz regulaminów zakładowych. Użytkownika, który dobrowolnie przystąpił do zakładu administracyjnego, wiążą przepisy zawarte w aktach normatywnych wewnątrzzakładowych, ponieważ jego wniosek o przyjęcie jest równocześnie wyrażeniem zgody na poddanie się reżimowi prawnemu obowiązującemu w danym zakładzie (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., OSK 2529/17, CBOSA). Organy zakładu administracyjnego podejmują wobec jego użytkowników tzw. akty zakładowe, które mogą mieć charakter aktów zewnętrznych, jak i wewnętrznych. Akty zakładowe wewnętrzne, co do zasady, nie podlegają kontroli instytucji zewnętrznych wobec uczelni, co wynika z przyznania tym zakładom szerokiej autonomii. Przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie przewidują, aby w sprawach tego rodzaju wydawana była decyzja administracyjna (jak też akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.), na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 lipca 2021 r., III SA/Łd 63/21; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 maja 2021 r., III SA/Gl 123/21; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2021 r., SA/Gl 442/21; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2017 r., II SA/Bd 524/17, CBOSA). Zaskarżone pismo/rozstrzygnięcie zostało podjęte jako akt zakładowy wewnętrzny, a więc nieprzesądzający o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu lub rozwiązaniu stosunku zakładowego. Podkreślić przy tym należy, że taka kwalifikacja zaskarżonego rozstrzygnięcia Rektora nie pozbawia studenta prawa, o którym mowa w art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Od materialnoprawnego uprawnienia do przenoszenia i uznawania punktów ECTS odróżnić należy zagadnienie proceduralne, jakim jest tryb kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie wywiązania się przez organy uczelni z poszanowania powyższego uprawnienia studenta. Kwalifikacja taka nie pozbawia skarżącego prawa do sądu. Kontrola sądowoadministracyjna w sprawie realizacji normy z art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce może mieć miejsce w ramach skargi na decyzję w przedmiocie skreślenia z listy studentów, a więc skargi na akt organu uczelni o charakterze zewnętrznym, podjęty w przedmiocie rozwiązania stosunku zakładowego. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Skoro granice rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia, to w ramach kompetencji sądu mieści się także analiza legalności działania organu administracji na etapie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, które to działanie ma wpływ na treść decyzji przez odmowę przeniesienia i uznania punktów ECTS (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2022 r., III OSK 849/22, CBOSA). Konkludując, zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty zakładowe zewnętrzne czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, a przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2012 r., I OSK 1583/12, CBOSA.). Kognicji sądów administracyjnych poddane więc zostały rozstrzygnięcia dotyczące spraw indywidualnych użytkownika zakładu publicznego, jakim jest uczelnia wyższa, odnoszące się do sfery praw i obowiązków studenta i - co ważne - wywierające bezpośredni skutek na zewnątrz. Kontroli sądów administracyjnych nie podlegają natomiast akty zakładowe wewnętrzne, a więc takie, które nie wywołują skutków prawnych poza obszarem działania uczelni wyższej. Znajdują one podstawę prawną w wewnętrznych źródłach prawa, np. w regulaminie studiów i dotyczą indywidualnie określonego członka zakładu, lecz nie odnoszą się do nawiązania, bądź rozwiązania stosunku zakładowego. Związane są one z tokiem studiów indywidualnie określonego studenta, które jednak nie przesądzają ostatecznie o jego sytuacji prawnej (nie mają charakteru zewnętrznego). W związku z tym wniesioną w sprawie skargę, jako dotyczącą sprawy związanej z autonomią uczelni i istniejącego stosunku wewnątrzzakładowego, należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność w związku z tym, iż przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.