II SA/Go 683/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2015r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M.T., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R M.T., karę pieniężnej w wysokości 10.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły wyniki kontroli drogowej autobusu marki [...] przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2015 r. o nr rej. [...] na placu Firmy B. Kontrolowanym pojazdem kierował Z.M. wykonujący w imieniu przedsiębiorcy M.T. przewozy regularne specjalne na trasie powyżej 50 kilometrów pracowników firmy B. Przebieg i wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli Nr [...] z dnia [...] lipca 2015r. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu przesłuchania świadka, skontrolowanych wykresówek oraz zaświadczeń o działalności stwierdzono następujące naruszenia: 1. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Zgodnie z treścią lp. 5.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ stwierdził, że kierowca Z.M.: – prowadził pojazd od godziny 06:20 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 16:15 dnia [...] czerwca 2015r. przez 32 godziny i 30 minut. Kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 22 godziny i 30 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Kara za naruszenie wynosi 4.500 złotych. – prowadził pojazd od godziny 02:35 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 05:30 dnia [...] czerwca 2015r. przez 23 godziny i 5 minut. Kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 13 godzin i 5 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Kara za naruszenie wynosi 2.700 złotych. – prowadził pojazd od godziny 22:15 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 08:45 dnia [...] czerwca 2015r. przez 11 godzin i 50 minut. Kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 50 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Kara za naruszenie wynosi 300 złotych. – prowadził pojazd od godziny 02:45 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 13:25 dnia [...] lipca 2015r. przez 26 godzin i 30 minut. Kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 16 godzin i 30 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Kara za naruszenie wynosi 3.300 złotych. 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, Zgodnie z treścią lp. 5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 zł złotych czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ stwierdził, że kierowca Z.M.: – godzinie 02:30 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 21:15 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 02:30 dnia [...] czerwca 2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 45 minut. Kara za naruszenie wynosi 700 złotych. – godzinie 06:20 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 07:15 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 11:55 dnia [...] czerwca 2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 20 minut. Kara za naruszenie wynosi 900 złotych. – godzinie 06:20 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 45 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 07:15 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 12:0 dnia [...] czerwca 2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 15 minut. Kara za naruszenie wynosi 900 złotych. – godzinie 06:20 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzin nieprzerwanego odpoczynku, kierowca wykonał już bowiem w tym tygodniu trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 15:40 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 21:15 dnia [...] czerwca 2015r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 25 minut. Kara za naruszenie wynosi 1.300 złotych. – godzinie 07:20 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 -godzin nieprzerwanego odpoczynku, kierowca wykonał już bowiem w tym tygodniu trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 23:30 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 04:20 dnia [...] czerwca 2015r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 10 minut. Kara za naruszenie wynosi 1.300 złotych. – godzinie 02:35 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 05:35 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 11:00 dnia [...] czerwca 2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 35 minut. Kara za naruszenie wynosi 700 złotych. – godzinie 04:00 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 07:20 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 12:20 dnia [...] czerwca 2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny. Kara za naruszenie wynosi 700 złotych. – godzinie 03:55 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 07:10 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 12:20 dnia [...] czerwca 2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 55 minut. Kara za naruszenie wynosi 700 złotych. – godzinie 22:15 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzin nieprzerwanego odpoczynku, kierowca wykonał już bowiem w tym tygodniu trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 07:20 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 12:20 dnia [...] czerwca 2015 r. Kara za naruszenie wynosi 1.100 złotych. – godzinie 02:45 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 05:45 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 10:45 dnia [...] czerwca 2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny. Kara za naruszenie wynosi 700 złotych. – godzinie 04:20 dnia [...] czerwca 2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 23:25 dnia [...] czerwca 2015 r. do godziny 04:20 dnia [...].07.2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 5 minut. Kara za naruszenie wynosi 900 złotych. – godzinie 04:20 dnia [...].07.2015 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 23:30 dnia [...].07.2015 r. do godziny 04:20 dnia [...].07.2015 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 10 minut. Kara za naruszenie wynosi 900 złotych. 3. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, Zgodnie z treścią lp. 5.4 lit. załącznika nr 3 do o transporcie drogowym, który karą w wysokości 50 złotych sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, o czas do jednej godziny, oraz karze w wysokości 100 złotych z każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ stwierdził, że kierowca Z.M. w okresie od godz. 00:00 dnia [...] czerwca 2015 r. do godz. 24:00 dnia [...] lipca 2015 r. czasu UTC+1 nie wykonał wymaganego przepisami prawa odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania po maksymalnie 6 okresach dobowych licząc od godz. 02:23 dnia [...] czerwca 2015 r. tj. licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca w ww. okresie wykonał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w wymiarze 42 godzin i 5 minut od godz. 15:10 dnia [...] czerwca 2015r. do godz. 02:55 dnia [...] czerwca 2015 r. czasu UTC+1 podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien odebrać odpoczynek w wymiarze minimum 45 godzin. Oznacza to zdaniem organu, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 55 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 250 złotych. 4. nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu - za każdy dzień, Zgodnie z treścią lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień karą pieniężną w wysokości 200 złotych a nie więcej niż 2000 złotych. Organ stwierdził, że kierowca Z.M. korzystał z kilku wykresówek w tym samym okresie rozliczeniowym 24 godzinnym. Kara za naruszenie wynosi 2.000 złotych. 5. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, Zgodnie z treścią lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: pkt 1 - imienia lub nazwiska kierowca, pkt 2 - numeru rejestracyjnego pojazdu, pkt 3 - miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki, pkt 4 - miejsca lub daty końcowej używania, pkt 5 - stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu, pkt 6 - stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, karą pieniężną w wysokości 50 złotych, brak każdej danej. Organ stwierdził, że kierowca Z.M.: – na wykresówkach z 12, 15, 16 x 2,17, 18, 19 x 2, 20 x 2, 22 x 3, 23 x 2, 24, 26, 27, 29 x 2, 30 x [...] czerwca 2015r. oraz z 1 x 2, 2 x [...] lipca 2015 r. (łącznie 26 sztuk) brak wpisu miejsca i daty końcowej użytkowania wykresówki. Oznacza to, że kierowca nie oznaczył wykresówek w sposób prawidłowy. Kara za naruszenie wynosi 1.300 zł, – na wykresówkach z 15, 16, 17, 18, 19 x 2, 20 x 2, 22 x 3, 24, 26, 27, 29 x 2, 30 x [...] czerwca 2015r. oraz z 1 x 2, 2 x [...] lipca 2015 r. (łącznie 22 sztuki) brak wpisu zawierającego stan licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu. Oznacza to, że kierowca nie oznaczył wykresówek w sposób prawidłowy. Kara za naruszenie wynosi 1.100 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.T.. Zdaniem przedsiębiorcy kontrolujący nie mieli prawa przeprowadzić kontroli pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...] lipca 2015r. na placu Firmy B. Odwołujący stwierdził, że przedmiotowa kontrola miała charakter kontroli w firmie, a w związku z tym przed jej przeprowadzeniem powinien być powiadomiony o terminie jej przeprowadzenia. Tym samym nie było podstawy do jej przeprowadzenia i nałożenia kary na przedsiębiorcę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U, z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp.5.1, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 6.3.1, lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60,1 ze zm.), art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał przepisy zastosowane w sprawie oraz odniósł się do poszczególnych naruszeń stwierdzonych decyzją organu I instancji i podał wysokość kar za nie. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że z dokumentów zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania wynika, że strona wykonywała przewozy regularne specjalne na trasie [...]. Przedmiotowa kontrola miała miejsce na parkingu firmy B, a więc na końcowym przystanku swojej linii przewozowej. Z protokołu ontroli wynika, że kontrola miała miejsce po opuszczeniu pojazdu przez pracowników firmy B. Tak więc zdanie GITD nie była to kontrola w przedsiębiorstwie, ale w trakcie przewozu wykonywanego przez stronę. Organ odwoławczy podkreślił, iż strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Okazany w trakcie kontroli harmonogram czasu pracy dokumentuje, że trasy były zaplanowane w taki sposób, który wymuszał na kierowcy łamanie przepisów o czasie pracy kierowcy. Ilość kilometrów i częstotliwość przewozów, które kierowca miał wykonać wskazuje, że trasa powinna być obsługiwana co najmniej przez dwóch kierowców, a nie tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie przez jednego kierowcę za zgodą przewoźnika. Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Powstałe naruszenia są następstwem cięcia kosztów przez stronę polegające na powierzaniu zadania przewozowego jednemu kierowcy W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze świadomym naruszaniem norm czasu prowadzenia pojazdów przez kierowcę jak i stronę. Organ nie znalazł nadzwyczajnych okoliczności niemożliwych do przewidzenia skutkujących powstaniem przedmiotowych naruszeń. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M.T., który zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez naruszenie art. 77 k.p.a. w związku z art. 84a pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie kontroli w przedsiębiorstwie, bez wcześniejszego zawiadomienia. W związku z powyższym zarzutem skarżący wniósł o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a w przypadku braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2016. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącego przedsiębiorcę kary za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów i stosowaniu urządzeń rejestrujących czas pracy. Podstawę prawną prowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy stanowią przepisy rozdziałów 9 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U.2013.1414 ze zm.) , natomiast podstawę nakładania kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania transportu drogowego stanowią przepisy art. 92 i nast. tej ustawy. Zarzuty skargi sprowadzały się wyłącznie do kwestionowania legalności kontroli pojazdu przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w związku z miejscem jej przeprowadzenia. Oceniając prawidłowość dokonanej kontroli wskazać należy, że z art. 71 ustawy o transporcie drogowym wynika, że zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora. Powyższy przepis ani żaden inny przepis ustawy o transporcie drogowym nie określa natomiast miejsca przeprowadzenia takiej kontroli. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, "przewóz drogowy" oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). W art. 4 lit. a tego rozporządzenia wskazano, iż przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Jak wynika z powyższego przewóz drogowy nie musi odbywać się w całości po drogach publicznych, a tym samym kierowcy obowiązani są przestrzegać przepisów dotyczących tego przewozu również na innych drogach niż publiczne, a także parkingach, placach itp., od momentu rozpoczęcia przewozu drogowego – do jego zakończenia. Do takich miejsc, niewątpliwie należy również zaliczyć plac przed zakładem pracy, do którego przewieziono pasażerów – pracowników tego zakładu. Nie można utożsamiać "przewozu drogowego" wyłącznie z czynnością samego przejazdu, czyli nieprzerwanym przemieszczaniem się pojazdu na drodze. Przerwa w wykonywaniu przewozu drogowego (postój) po opuszczeniu pojazdu przez pasażerów nie powoduje uznania, że przewóz nie wystąpił (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2013, III SA/Wr 679/13). Dopuszczalność przeprowadzania kontroli drogowej na przystankach przez funkcjonariuszy – w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 71 reguły zatrzymywania pojazdu do kontroli tylko przez umundurowanego inspektora - wynika pośrednio z treści art. 69 ust. 1 oraz ust. 1a pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, zezwalającego inspektorom na dokonywanie czynności kontrolnych bez umundurowania podczas kontroli przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami. Stąd wywieść należy, że w przypadku przewozów regularnych możliwe jest podjęcie kontroli drogowej na przystankach i możliwe jest to również przez funkcjonariuszy bez umundurowania. Przy tym za przystanek powinno być rozumiane miejsce postoju, na które są dowożeni lub z którego są zabierani pasażerowie - art. 4 pkt 8a. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że pojazdem należącym do skarżącego przedsiębiorcy i zatrzymanym do kontroli dokonano przewozu pracowników do firmy B. Fakt, iż kontrola została przeprowadzona gdy pojazd nie znajdował się już w ruchu lecz po zatrzymaniu się pojazdu, który dowiózł do miejsca przeznaczenia pasażerów - pracowników B nie stanowi o naruszeniu określonych przepisem art. 71 ustawy o transporcie drogowym warunków legalności zatrzymania pojazdu do kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Przepis ten bowiem nie wymaga by warunkiem przeprowadzenia kontroli było uprzednie zatrzymanie pojazdu znajdującego się w ruchu. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, wyłączenia spod odpowiedzialności za naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego kierowców, w stosunku do których istniałoby uzasadnione podejrzenie, że naruszyli obowiązujące przepisy, lecz wyłączona zostałaby możliwość poddania kontroli warunków wykonywania przewozu drogowego, w tym czasu pracy i wymaganego odpoczynku kierowców tylko i wyłącznie dlatego, że pojazd nie znajdował się już w ruchu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 października 2013r., II SA/Bd 662/13). Nie można przy tym podzielić zapatrywania strony skarżącej, że przedmiotowa kontrola de facto miała miejsce w siedzibie przedsiębiorcy, skoro kontrolowany pojazd znajdował się nie na terenie przedsiębiorstwa należącego do skarżącego, lecz na placu należącym do zupełnie innego przedsiębiorcy - firmy B. Z powyższych względów kontrola została przeprowadzona, w ocenie Sądu, w sposób prawidłowy, a jej wyniki mogły stanowić podstawę do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne, w oparciu o wyniki kontroli, prawidłowo ustaliły szczegółowo opisane w decyzji organu pierwszej instancji naruszenia przepisów , a skarżący nie zakwestionował w jakimkolwiek zakresie ustaleń poczynionych co do tych naruszeń. Wysokość poszczególnych kar pieniężnych za zarzucane naruszenia oraz sposób obliczenia tych kar są zgodne z obowiązującymi przepisami szczegółowo przedstawionymi w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji i skarżący nie kwestionował tych obliczeń. W skardze nie wskazano również żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie przepisu art.92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy i inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia , a naruszenie związane nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności , których podmiot nie mógł przewidzieć. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 16 11 i 9 # 7