II SA/Go 685/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez D. K. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., którym utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] r. ustalające koszty postępowania w sprawie wydania decyzji o rozgraniczeniu w kwocie 5.166,00 zł i zobowiązujące do uiszczenia tych kosztów D. K. i J. K. w kwocie 2.583,00 zł oraz M. S. w kwocie 2.583,00 zł. Powyższe postanowienie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenie faktyczne i prawne: W dniu [...] r. Burmistrz [...] wydał decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...] gm. [...], oznaczonej nr ewid. Działki [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], która stanowi własność J. K. i D. K. z nieruchomością sąsiednią oznaczoną nr ewid. Działki [...], położoną w obrębie [...], gm. [...], która objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność M. S. Koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia zostały ustalone postanowieniem Burmistrza [...] z dnia [...] r. na kwotę 5.166 zł., a zobowiązani do ich uiszczenia zostali J. K. i D. K. w całości. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez zobowiązanych, w wyniku czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało postanowienie z dnia [...] r., w którym orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Burmistrza[...]. Na skutek skarg złożonych przez J. K. i D. K. od ww. postanowienia, WSA w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 22 września 2022 r. wydał wyrok (sygn. akt II SA/Go 161/22), w którym uchylił zaskarżone postanowienie SKO w [...]. oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] r. oraz zasądził od SKO w [...] na rzecz każdego ze skarżących: D. K. i J. K. po 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA w Gorzowie Wielkopolskim rozpoznając przedmiotową sprawę podzielił stanowisko reprezentowane w orzecznictwie, że zasadą powinna być reguła ponoszenia kosztów postępowania administracyjnego przez właścicieli gruntów sąsiednich objętych rozgraniczeniem, wynikająca z art. 152 k.c., przytaczając uchwałę NSA składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r. w sprawie I OPS 5/06, - wskazując, przy tym, iż ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Równocześnie jednak przyjął, że jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy zachodził oczywisty brak podstaw do ponownego prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego (np. w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o rozgraniczeniu lub prawomocne postanowienie sądu w tej materii, a wnioskodawca nie powołuje się na nowe okoliczności, które zaszły po wydaniu tych orzeczeń), dopuszczalne jest przyjęcie, że ewentualne koszty takiego postępowania winna ponieść wyłącznie strona inicjująca postępowanie (por. G. Rząsa Iw/ M. Wierzbowski, A. Wiktorowska /red/,K.p.a. Komentarz, C.H. BECK 2021, t. 11.7); co w świetle powyższego oznacza, iż orzeczenie o kosztach postępowania powinno nastąpić zawsze na podstawie oceny stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego w jego toku materiału dowodowego. Stąd też podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, organ musi brać pod uwagę czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich czy wszystkie, a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku (por. wyroki NSA z dnia 16 maja 2019 r., I OSK 1813/17, z 18 stycznia 2021, I OSK 1902/20, z 30 stycznia 2015 r., I OSK 2211/14, z 7 grudnia 2018 r., I OSK 369/17). Konkludując, WSA w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, iż w kontrolowanej sprawie nie mamy do czynienia z takim wyjątkowym oczywistym przypadkiem niezasadności wszczynania postępowania rozgraniczeniowego, co więcej wobec przekazania sprawy o rozgraniczenie do sądu powszechnego, zgodnie z art. 33 ust 3 u.p.g.k., w sprawie istnieje realny spór o granicę, którego rozwiązanie nie było możliwe w trybie wznowienia granic, wymagającego zgodnego działania wszystkich właścicieli (art. 39 u.p.g.k.), co świadczy, iż ustalenie przebiegu granicy leżało w obiektywnym interesie właścicieli obu rozgraniczanych nieruchomości i uzasadniało równe obciążenie ich kosztami postępowania administracyjnego, a nie tylko właścicieli jednej z nich. Jednocześnie Sąd uznał, że brak jest podstaw do zakwestionowania samej wysokości ustalonych przez organy kosztów postępowania rozgraniczającego. Mając powyższe na uwadze, Burmistrz [...] ponownie rozpoznał sprawę w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego i postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] ustalił koszty postępowania w sprawie wydania decyzji o rozgraniczeniu w kwocie 5.166 zł i zobowiązał do ich uiszczenia: 1) D. K. i J. K. w kwocie 2.583 zł, 2) M. S. w kwocie 2.583 zł W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w ramach prowadzonego uprzednio postępowania wyjaśniającego, zawiadomieniem z dnia i [...] r. zawiadomił właścicieli nieruchomości rozgraniczanych oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich o złożonym wniosku o rozgraniczenie nieruchomości. W zawiadomieniu tym zawarte zostały wyjaśnienia dotyczące istoty rozgraniczenia nieruchomości, tego w jaki sposób prowadzone jest postępowanie oraz jakie są możliwości jego zakończenia. Ponadto Burmistrz [...] wskazał, że zwrócił się z prośbą do właścicieli działek o nr ewid. [...] i [...] m.in. o udzielenie wyjaśnień czy były już przeprowadzane postępowania przed sądem lub też pozostają w toku postępowania w sprawie o wydanie lub ustalenie prawa własności w odniesieniu do w/w nieruchomości albo jej części, o rozgraniczenie nieruchomości wskazanych we wniosku, oraz o ustalenie położenia znaków granicznych pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami. W zawiadomieniu zostały również przedstawione zasady ustalenia i ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. We wskazanym terminie do Urzędu nie wpłynęło żadne pismo z wyjaśnieniami w w/w zakresie. Starostwo Powiatowe w [...] pismem z [...] r. udzieliło wyjaśnień, iż w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] znajdują się dokumenty (operaty) dotyczące działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], położone w [...], gm. [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że mając powyższe na uwadze postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wszczął postępowanie rozgraniczeniowe przedmiotowych nieruchomości. Pismem z dnia [...] r. strony zostały poinformowane o koszcie operatu rozgraniczeniowego, który został określony na kwotę 5166 zł brutto. Czynności rozgraniczeniowe przeprowadził geodeta B. S. posiadający uprawnienia zawodowe nr. [...] Min. G.P. i B., na podstawie upoważnienia [...] wydanego przez Burmistrza [...] z dnia [...] r. W toku prac przygotowawczych upoważniony geodeta, zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 45. poz. 453) w sprawie rozgraniczania nieruchomości, dalej "rozporządzenie MSWiARiGŻ" z 14 kwietnia 1999 r., zgłosił prace geodezyjną w ośrodku dokumentacji, która została zarejestrowana w Starostwie Powiatowym w [...] pod numerem [...], przeprowadził analizę informacji zawartych w dokumentach uzyskanych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ustalił termin rozpoczęcia prac oraz wezwał strony do stawienia się na gruncie. Organ I instancji wskazał, że rozprawa rozgraniczeniowa odbyła się w dniu [...] r., podczas której stronom zostały przekazane informacje o czynnościach dokonanych w ramach przedmiotowego rozgraniczenia oraz o umieszczonych znakach granicznych. Rozgraniczenie nieruchomości zostało przeprowadzone na podstawie dokumentów określających położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości tj. op. [...] protokół utrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych z dnia [...] r., wraz z dokumentami pomiarowymi, obliczeniowymi i opisowymi. Punkty graniczne numer [...],[...] zostały w obecności stron za stabilizowane, a następnie wykonano pomiar granicy. Protokół graniczny wraz ze szkicem graficznym został sporządzony przez upoważnionego geodetę i przekazany Burmistrzowi [...] w dniu [...]. Organ I instancji zaznaczył, że pełnomocnik stron postępowania – J. i D. K. odmówił złożenia podpisu na protokole granicznym i nie wyraził zgody na ustalenie okazania znaków granicznych w trybie czynności rozgraniczenia podnosząc fakt, że granice te zostały ustalone w postępowaniu podziałowym z [...] r. op. [...] w związku z czym należało dokonać czynności wznowienia znaków granicznych. Pozostałe strony postępowania: M. S. oraz D. S. - pełnomocnik Gminy [...] nie wnieśli zastrzeżeń do protokołu i oświadczyli, że przyjmują wskazany przebieg granic za prawnie obowiązujący. Wszystkie strony postępowania zostały prawidłowo zawiadomione o czynnościach w postępowaniu. Do Urzędu Gminy [...] wpłynęła korespondencja J. i D. K. - pisma z dnia: [...] r., [...] r., [...] r. [...] r, z dnia [...] r., w których wnoszono o wyjaśnienie kwestii związanych z czynnościami rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości. Na w/w pisma J. i D. K. otrzymali odpowiedzi pismami z dnia: [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. oraz z dnia [...] r. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 u.p.g.k. decyzja o rozgraniczeniu jest wydawana, jeśli nie doszło do zawarcia ugody, a do ustalenia przebiegu granicy doszło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnych oświadczeń stron. Przed wydaniem decyzji Burmistrz ocenia prawidłowość podjętych przez geodetę czynności. Natomiast istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie, a więc przywrócenie stanu, jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Tak pojmowanego przez ustawodawcę wznowienia znaków granicznych nie dokonuje się w postępowaniu administracyjnym, lecz w wyniku czynności materialno-technicznej podmiotu uprawnionego do wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych - na zlecenie, a więc i na koszt zainteresowanych osób. W razie istnienia sporu co do położenia znaków przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem, spór taki nie jest rozstrzygany w postępowaniu administracyjnym lecz sądowym. Rozgraniczenie nieruchomości tworzy powstały w jego wyniku stan faktyczny i prawny, natomiast wznowienie znaków granicznych taki stan - stosownie zawężony - jedynie przywraca. Żaden przepis nie przewiduje możliwości zakończenia postępowania rozgraniczeniowego w formie umorzenia postępowania i dokonania wznowienia znaków granicznych (tak: wyrok NSA z 14 maja 2010 r., sygn. akt. 1 OSK 1009/09). Organ I instancji wskazał, że w związku z powyższym rozgraniczenie nieruchomości zostało dokonane decyzją z dnia [...] r. na podstawie wniosku D. i J. K. w oparciu o dokumenty określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości, o których mowa w § 3 pkt. 2 rozporządzenia MSWiARiGŻ z 14 kwietnia 1999 r. Ocena wykonania czynności rozgraniczeniowych mających na celu ustalenie przebiegu granic przez upoważnionego geodetę oraz zgodności z przepisami sporządzonych dokumentów nie wykazała nieprawidłowości. Zgłoszone zaś podczas rozprawy rozgraniczeniowej zastrzeżenia i wnioski jednej ze stron (co do wznowienia znaków granicznych) nie znalazły uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów. W dniu [...] r. J. K. , a w dniu [...] r. D. K. złożyli wnioski o przekazanie sprawy o rozgraniczenie do sądu powszechnego na zasadzie art. 33 ust. 3 u.p.g.k. Burmistrz [...] zaznaczył, że zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji, organ administracji ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczania. Stosownie zaś do treści art. 263 § 1 i art. 262 § i pkt 2 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się koszty biegły-h, a stronę obciążają te koszty, które zostały poniesione na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Powyższe oznacza, że udział w kosztach postępowania administracyjnego zależy od posiadania przez określony podmiot, interesu prawnego, czyli interesu własnego, indywidualnego, opartego na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż ustalenie przebiegu granicy leżało w obiektywnym interesie właścicieli obu rozgraniczanych nieruchomości i uzasadnia równe obciążenie ich kosztami postępowania administracyjnego. Organ I instancji wskazał, że w myśl przepisów art. 10 k.p.a. strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem postanowienia. Do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia wpłynęło pismo D. K. z dnia [...] r (data wpływu [...] r.) w których informuje, że nie chce i nie może uczestniczyć w kosztach związanych z rozgraniczeniem z powodu błędnego ustaleniu granic działki przez geodetę powołanego przez Burmistrza [...] dodatkowo wzywa Burmistrza [...] do udzielenia informacji dlaczego w postępowaniu o rozgraniczenia nieruchomości w [...] koszty postępowania zostały podzielone na wszystkich uczestników postępowania a w jego przypadku tylko na niego. Do w/w pisma została dołączona niepotwierdzona ze zgodnością z oryginałem kserokopia opinii Biegłego Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] R. M. P. Biegłego Sądowego w Dziedzinie Geodezji. Pozostałe strony nie skorzystały z przysługującego im uprawnienia. Na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, zażalenie wniósł D. K.. W uzasadnieniu zażalenia podano miedzy innymi, że ustalenie kosztów postępowania opiera się na nieistniejącej w obrocie prawnym decyzji Burmistrza [...]. Nie jest zrozumiałe dla wnoszącego zażalenie dlaczego ma ponosić jakiekolwiek koszty związane z nierzetelnym wykonaniem prac przez geodetę, zważywszy, że będzie zobowiązany do pokrycia kosztów biegłego sądowego który podważył ustalenia zawarte w decyzji Burmistrza [...] o rozgraniczeniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 123, art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § l, art. 264 § 1 k.p.a. oraz art. 3 l ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zasadą jest, że koszty postępowania administracyjnego ponosi organ - w takich granicach, w jakich wypełnia swoje ustawowe obowiązki. Stronę obciążają natomiast te koszty, które wynikły z jej winy, lub zostały poniesione w jej interesie lub na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W piśmiennictwie przyjmuje się, że wykładnia art. 262 § 1 k.p.a. powinna być wąska, bowiem omawiane uregulowanie prawne jest istotnym wyjątkiem od zasady, że koszty postępowania ponosi organ administracji publicznej. Dalej w uzasadnieniu Kolegium podniosło, że uchwale z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Pogląd wyrażony przez NSA ma oparcie w unormowaniach zawartych w art. 152 k.c. i jest związany z faktem istnienia interesu każdego z właścicieli nieruchomości w ustaleniu przebiegu granic, które stały się sporne. We wspomnianej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdził jednak kategorycznie, że tego rodzaju rozstrzygnięcie musi zawsze zapaść w takim postępowaniu. Przeciwne stanowisko ograniczałoby bowiem organowi swobodę stosowania w postępowaniu rozgraniczeniowym przepisu art. 262 § I k.p.a., a więc swobodę w ocenie, które z wygenerowanych w toku postępowania kosztów strona powinna ponieść w związku z tym, że albo wynikły one z jej winy albo zostały poniesione w jej interesie lub na jej żądanie. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, organ musi brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich czy wszystkie, a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Kolegium, że uznało, że organ I instancji prawidłowo ustalił koszty postępowania rozgraniczającego na kwotę 5.166,00 zł. Kwota ta wynika z faktury wystawionej przez A. S. za sporządzenie operatu rozgraniczającego na zlecenie organu i którą to kwotę organ zapłacił. Powyższe ustalenia zostały ponadto potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22.09.2022r., sygn. akt II SA/Go 161/22. W dalszej części uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie niewątpliwie istniał spór co do przebiegu granic sąsiadujących nieruchomości, a postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone było w interesie wszystkich właścicieli nieruchomości. Dokonanie zatem rozgraniczenia, mającego na celu bezsporne określenie granic, leżało w interesie właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, których dotyczył spór graniczny i to bez względu na przyczyny tego sporu. Wobec uznania, że w przedmiotowej sprawie ustalenie spornej granicy sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, zgodnie z art. 261 § 1 pkt 2 i art. 264 § 1 k.p.a. Kolegium przyjęło, że koszty rozgraniczenia winny obciążać wszystkich właścicieli nieruchomości. Podział ten jest zgodny z zasadą, wyrażoną w art. 152 k.c., iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Mając to wszystko na uwadze, a także uwzględniając dokonaną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego ocenę prawną Kolegium uznało, że zasadnie w zaskarżonym postanowieniu ustalono koszt postępowania administracyjnego dotyczącego wydanej przez Burmistrza [...] decyzji z dnia [...] r. orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...] , gm. [...], oznaczonej nr ewid, działki [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] i która stanowi własność J. i D. K. z nieruchomością sąsiednią oznaczoną nr ewid, działki [...], położoną w obrębie [...], gm. [...], która objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność M. S., na kwotę 5.166,00 zł; oraz obciążono ustalonymi kosztami strony postępowania tj.: D. K. i J. K. w kwocie 2.583,00 zł oraz M. S. w kwocie 2.583,00 tj. właścicieli tych nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu Kolegium wskazało, że ustawodawca nie uzależnił kosztów postępowania rozgraniczeniowego od wyniku postępowania rozgraniczeniowego, tj. od tego, czy w sprawie została wydana decyzja o rozgraniczeniu, czy też inny rodzaj decyzji, o których stanowią przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na zakończenie rozważań w niniejszej sprawie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wydając w niniejszej sprawie wyrok z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II SA/Go 161/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż ustalenie przebiegu granicy leżało w obiektywnym interesie właścicieli obu rozgraniczanych nieruchomości i uzasadniało równe ich obciążenie kosztami postępowania administracyjnego, a nie tylko właścicieli jednej z nich. Skargę na powyższe postanowienie złożył D. K. wnosząc jego zmianę poprzez ustalenie, że koszty postępowania w sprawie wydania decyzji z dnia [...] r. o rozgraniczeniu nieruchomości w kwocie 5.166,00 zł ponosi każda ze stron i tym samym stosowne rozdzielenie tychże kosztów między stronami, a to w miejsce ustalenia, że koszty te ponosi wyłącznie skarżący i jego żona oraz M. S., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza [...], celem ponownego rozpoznania i merytorycznego rozpoznania w zaskarżonym zakresie. Nadto skarżący wnosił o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:  1. naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe i niesłuszne zastosowanie, a to poprzez obciążenie w połowie skarżącego i jego żonę J. K. kosztami postępowania rozgraniczającego, w sytuacji gdy całokształt okoliczności sprawy winien skutkować obciążeniem rzeczonymi kosztami wszystkich stron prowadzonego postępowania rozgraniczającego (nie tylko skarżącego, jego żony i M. S.), w których to interesie było jego prowadzenie i których to interes uzasadniał wszczęcie rzeczonego postępowania, 2. naruszenie innych przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie; a) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia w oparciu o powierzchowny materiał dowodowy, b) art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, c) art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) poprzez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonego postanowienia (oraz decyzji) z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania postanowienia o zakwestionowanej treści, d) art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia (i decyzji) w oparciu o niekompletny, powierzchowny, wewnętrznie sprzeczny i niespójny materiał dowodowy, e) art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania do organów administracji) i art. 11 k.p.a. (zasada wyjaśniania zasadności przesłanek) poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia (i decyzji w sprawie) w oparciu i niekompletny, powierzchowny, wewnętrznie sprzeczny i niespójny materiał dowodowy, w sytuacji gdy konsekwencje wykonania postanowienia mają ważkie znaczenie dla skarżącego i jego żony J.K.;  f) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. - poprzez odstąpienia od wydania postanowienia według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez organ decyzji, g) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. - poprzez niedokonanie zmiany lub też nieuchylenie pierwotnego postanowienia organu I instancji, po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy wobec złożonego zażalenia, pomimo tego, że jako obarczone wieloma naruszeniami, postanowienie to nie powinno się ostać. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację, która zdaniem skarżącego przemawia za jej uwzględnieniem. W złożonej odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi się bowiem do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych). Jednocześnie należy podkreślić, że kwestia ustalenia kosztów postępowania rozgraniczającego w niniejszej sprawie była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II SA/Go 161/22, w sprawie ze skargi J. K. i D.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., którym to wyrokiem uchylono zarówno postanowienie organu II instancji jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Tym samym w rozpatrując skargę D. K. w niniejszej sprawie na postanowienie Kolegium z dnia [...] r. Sąd obowiązany jest uwzględnić również treść art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Norma zawarta w art. 153 p.p.s.a. ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Oznacza bowiem, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. Jego zasięgiem oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe - ewentualne - postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" odnosi się do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, uw. 2, 4 i 9 do art. 153, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2024 roku, sygn. akt II OSK 320/23). Rozważania w sprawie należy poprzedzić także wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jak już wskazano przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie ustalenia wysokości i sposobu rozliczenia kosztów przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego zakończonego wydaniem decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiących własność J. K. i D.K. (działka o nr ewid. [...]) oraz M. S (działka o nr ewid. [...]) obu położonych w obrębie [...] gm. [...]. Wysokość tych kosztów zamknęła się kwotą 5.166,00 zł (na podstawie faktury wystawionej przez geodetę), sporne jednakże przede wszystkim było określenie kręgu podmiotów zobowiązanych do ich poniesienia. Podkreślić przy tym należy, że skarżącego wraz z J. K obciążono połową kosztów postępowania rozgraniczeniowego tj. kwotą 2.583 zł, oraz M. S. kwotą w takiej samej wysokości, które to koszty zdaniem wnoszącego skargę winni zapłacić wszyscy uczestnicy postępowania. Podkreślić również należy, że zarzuty skargi sprowadzały się przede wszystkim do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9, 11, 77, 80, 107 § k.p.a., a nadto przepisu prawa materialnego tj. art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na jej rozstrzygnięcie, a także nie przeprowadzenie zindywidualizowanej oceny stanu faktycznego, co skutkowało przyjęciem, że zasadą jest obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego tylko dwóch stron postępowania rozgraniczającego, co zdaniem skarżącego jest nieprawidłowe. Na wstępie wyjaśnić należy, ze rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752 z późn. zm., dalej jako: "u.p.g.k"). Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic (art. 29 ust. 1 u.p.g.k). Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony - stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 tej ustawy - jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic - zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy - wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy. Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia wykonawczego. Z powołanych wyżej przepisów wynika zasada udziału geodety w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości. Zatem koniecznymi kosztami postępowania rozgraniczeniowego są koszty związane z czynnościami geodety w tym postępowaniu. Nie budzi też wątpliwości, że koszty czynności związanych z rozgraniczeniem należą do kosztów postępowania administracyjnego. Przepisy u.p.g.k oraz przepisy rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 1999 r. nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia. W tej kwestii znajdują zastosowanie przepisy działu IX kodeksu postępowania administracyjnego. Według art. 263 § 1 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się między innymi koszty biegłych. Natomiast przepis art. 262 § 1 k.p.a. stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony, 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Na mocy art. 262 § 2 k.p.a. w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 264 k.p.a., który określa zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy strony. Z kolei z unormowania art. 152 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, dalej w skrócie: "k.c.") wynika, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. W orzecznictwie istniały co prawda rozbieżności, co do stosowania przepisów art. 152 i 153 k.c. w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, w oparciu o przepis art. 152 k.c. Zostały one jednak wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06 (uchwała dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako "CBOSA"), w której stwierdzono, że: "organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". W uzasadnieniu powyższej uchwały przedstawiono uregulowania prawne dotyczące instytucji rozgraniczenia nieruchomości. Podkreślono, iż okoliczności, że postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach: administracyjnym i sądowym, nie zmienia fakt, że sama instytucja prawna "rozgraniczenia nieruchomości", choć została uregulowana kompleksowo w dwóch aktach prawnych, to jest w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne i w Kodeksie cywilnym, stanowi jedną całość. Uznano też, że nie do obrony jest teza, że w postępowaniu administracyjnym nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego, a w postępowaniu cywilnym - unormowań zawartych w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Przeciwnie, zarówno w jednym, jak i w drugim postępowaniu, tak organ administracji publicznej, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, co znajduje potwierdzenie w analizie porównawczej art. 152 i art. 153 k.c. i art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 u.p.g.k. Ponadto w uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że konsekwentnie należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 k.c. Natomiast interes prawny jest kategorią obiektywną, uznając, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiedniej. Naczelny Sąd Administracyjny w konkluzji stwierdził, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w przypadku postępowania o rozgraniczenie obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości według zasady określonej w art. 152 k.c. Wyrażony w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd jest obecnie jednolicie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i jest aktualnie dominujący w judykaturze sądów administracyjnych. Stanowisko to podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, a przez to wskazana uchwała ma charakter prawnie wiążący (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Powyższe zasady stanowiły również podstawę wydania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które to orzeczenie realizuje w pełni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 września 2022 roku sygn. akt II SA/Go 161/22. Brak jest podstaw do podważenia ustalonych przez organy wysokości kosztów postępowania rozgraniczającego na łączną kwotę 5.166,00 zł. Kwota ta obejmuje koszty związane z przeprowadzeniem czynności rozgraniczających przez biegłego z dziedziny geodezji. Kwotę tą trudno uznać za wygórowaną mając na uwadze szereg czynności służących ustaleniu przebiegu spornej granicy między nieruchomościami, które można podzielić na: analityczne takie jak analiza informacji zawartych w dokumentach pozyskanych dokumentach z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz znajdujących w księgach wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości, a także z dokumentacji uzyskanej od stron postępowania oraz na procesowe, związane z ustaleniem przebiegu granicy na gruncie oraz przeprowadzeniem rozprawy granicznej z udziałem stron. Rezultatem tych prac jest operat rozgraniczeniowy o obejmujący wszystkie dokumenty, na które składa się dokumentacja rozgraniczeniowa i dokumentacja techniczna. Wykonanie powyższych czynności wymagało niewątpliwie nie tylko poświęcenia przez biegłego wielu godzin pracy, ale także specjalistycznej wiedzy. W powołanym już wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 września 2022 r. również stwierdzono brak podstaw do podważenia wysokości tych kosztów, co w niniejszej sprawie ma rozstrzygający wpływ z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasadne jest także stanowisko organów co do obciążenia kosztami postępowania rozgraniczającego nie tylko inicjatora tego postępowania D. K., który złożył formalny wniosek o wszczęcie takiego postępowania, ale także J. K. będącej wspólnie z wnioskodawcą współwłaścicielem nieruchomości obejmującej działkę gruntu o nr ewid. [...] oraz właściciela nieruchomości graniczącej z tą pierwszą nieruchomością a obejmującej działkę gruntu o nr ewid. [...] stanowiącą własność M. S., po połowie ustalonych kosztów postępowania tj. po 2.583 zł. Z akt sprawy wynika, że spór dotyczył przebiegu granicy między tymi nieruchomościami. Ustalenie bowiem przebiegu między wyżej wymienionymi nieruchomościami, które to granice stały się sporne leży bowiem w interesie prawnym ich właścicieli. Postępowanie to służy bowiem do określenia przedmiotu prawa własności tj. do określenia terenu objętego prawem własności danego podmiotu prawnego. Ustalony w ten sposób interes prawny zarówno J. K., D. K. oraz M. S. ma charakter obiektywny, wynikający z norm prawa cywilnego materialnego określających zakres praw jak i obowiązków właściciela nieruchomości (art. 140 i następne k.c.), jak również z prawa administracyjnego dotyczących np. zakresu dysponowania nieruchomością do celów budowlanych. Ponowienie należy podkreślić, że również ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w wspomnianym już wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2022 r. wskazuje na konieczność dokonania takiej wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Brak jest postaw do nałożenia obowiązku zwrotu tych kosztów na pozostałych uczestników postępowania – właścicieli innych nieruchomości sąsiadujących z wyżej wymienionymi nieruchomościami. Przebieg granicy z tymi nieruchomościami nie był kwestionowany. Nie może stanowić podstawy do obciążenia kosztami innych stron fakt, że ich nieruchomości mają wspólne punkty graniczne z nieruchomościami między którymi granice są sporne, ale granice na tych odcinkach nie były kwestionowane. Należy ponownie podkreślić, że kosztami postępowania rozgraniczającego winno się obciążyć nie każdego z jego uczestników, ale tych uczestników, którzy są właścicielami nieruchomości, między którymi przebieg granicy jest sporny. Często zdarza się, że uczestnikami postępowania rozgraniczającego są również właściciele nieruchomości sąsiadujących z nieruchomościami między którymi przebieg granicy jest sporny, ale przebieg na tych odcinkach granicy nie jest tym sporem objęty. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są także zarzuty koncentrujące się wokół wadliwości samego postępowania rozgraniczającego oraz decyzji kończącej to postępowanie. Przepisy Działu IX k.p.a. nie dają bowiem podstaw sformułowania tezy, że orzeczenie o kosztach postępowania administracyjnego uzależnione jest od tego, czy rozstrzygnięcie administracyjne, które legło u jego podstaw, wolne jest od wad prawnych. Ocena taka może być dokonywana wyłącznie w ramach odrębnego postępowania. Powyższe stanowisko zostało także przyjęte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 września 2022 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie wszystkie zarzuty przedstawione w skardze. Zmierzają one bowiem jedynie do podważenia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu Kolegium. Stanowią jedynie polemikę z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu tego postanowienia nie zasługującą na uwzględnienie. Nadto należy podkreślić, że zarzuty te nie uwzględniają w zupełności oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 września 2022r. Stanowią próbę ich podważenia, co stoi w rażącej sprzeczności z treścią art. 153 p.p.s.a. Brak jest podstaw do uwzględnienia przede wszystkim zrzutu dotyczącego naruszenia przez organy art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organy realizując zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 k.p.a. oraz powiązany z tą podstawową zasadą obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiały dowodowego wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. ustaliły wszystkie istotne okoliczności do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia kosztów przeprowadzonego postępowania rozgraniczającego, które zostały przedstawione w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Ocena tego materiału dowodowego została przeprowadzona z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej z kolei w art. 80 k.p.a. Sąd nie stwierdził w tym zakresie aby ocena ta została przeprowadzenia z pominięciem któregokolwiek z dowodów, a mających wpływ na tą ocenę. Należy podkreślić, że skarżący nie wskazuje innych dowodów lub pominiętych przez organy, które by mogły skutecznie tę ocenę podważyć. Usiłuje jedynie przedstawić ich inną ocenę, która nie zasługuje na uwzględnienie. Organy oparły się na kompletnym materiale dowodowym i wbrew twierdzeniom skarżącego nie można w nim dopatrzeć się wewnętrznej sprzeczności i niespójności, jeżeli chodzi o ustalenie w jego oparciu istotnych okoliczności dotyczących ustalenia kosztów postępowania rozgraniczającego i obciążenia nimi wskazanych podmiotów zarówno co do zasady jak i ich wysokości. Fakt samego kwestionowania zasadności samego rozstrzygnięcia nie może stanowić podstawy do skutecznego podniesienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 6 , art. 7 i art. 8 k.p.a. Wobec uznania, że organ I instancji ustalił koszty postępowania rozgraniczającego oraz dokonał ich podziału między uczestników postępowania z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a zasadnie Kolegium, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Tym samym brak było podstaw do zastosowania regulacji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w wyroku.