II SA/Go 69/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W.T. na czynność Starosty w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy potwierdzającego posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i T postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2011r. Starosta odmówił W.T. wydania prawa jazdy kategorii A i T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W.T., uchylił w/w decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na okoliczność, że wniosek strony dotyczył zweryfikowania czynności materialno – technicznej dot. wymiany prawa jazdy, brak było podstaw do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej sprawy odmowy wydania prawa jazdy określonej kategorii. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję należało uchylić, a wszczęte w tej sprawie postępowanie umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie wskazał, że "w powstałej sytuacji W.T. powinien wezwać Starostę do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na odmowie wydania dokumentu prawa jazdy potwierdzającego posiadanie również uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i T" . Organ wyjaśnił, iż takie wezwanie, jest warunkiem skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego . Pismem z dnia [...] styczna 2012r. W.T. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie wydania dokumentu prawa jazdy stwierdzającego posiadanie również uprawnień kat. A i T. Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] Starosta – odnosząc się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa – odmówił jego usunięcia. Ponowił w tym zakresie argumentację zawartą uprzednio w decyzji z dnia [...] października 2011r. W dniu 30 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga W.T. na czynność Starosty w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy potwierdzającego posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i T . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi to, czy skarga nie zawiera braków, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Oznacza to, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. Sąd bada również, czy skarga jest przedmiotowa, to znaczy, czy w obrocie prawnym istnieje akt lub czynność, która stanowić może przedmiot skargi wniesionej do sądu. W przypadku wniesienia skargi na nieistniejący akt, podlega ona odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Właściwość sądu określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Nadto granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W świetle powyższego o dopuszczalności skargi decyduje m.in. istnienie przedmiotu zaskarżenia (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. W-wa 2008, s. 200, 205, ). Przepis art. 184 Konstytucji RP stanowi bowiem, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej (wyłącznie) w zakresie określonym w ustawie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest czynność Starosty w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy potwierdzającego posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i T. Tymczasem z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, iż Starosta formalnie nie odmówił skarżącemu wydania dokumentu potwierdzającego uprawnienienia akt. A i T. Jedyną czynnością prawną w tym zakresie, określającą prawa i obowiązki skarżącego, była decyzja z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o odmowie wydania prawa jazdy kategorii "AT", którą jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją ostateczną uchyliło, umarzając jednocześnie postępowanie administracyjne prowadzone w tej sprawie. Oznacza to, iż w chwili obecnej w obrocie prawnym nie ma żadnego aktu lub czynności, którym jak wskazuje Kolegium "odmówiono wydania dokumentu prawa jazdy", a który zgodnie z pouczeniem tego organu, mógłby być zaskarżony do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pomimo zatem wyczerpania – z zachowaniem terminu – wskazanego przez Kolegium toku instancji, tj. złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarga W.T. jest bezprzedmiotowa, w tym znaczeniu, iż brak jest czynności prawnej podlegającej zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Takiej czynności nie może również stanowić pismo Starosty z dnia [...] stycznia 2012 r., stanowiące jedynie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przyjmując nawet, iż taką czynnością materialno – techniczna, która podlegać by mogła zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest czynność wydania prawa jazdy określonej kategorii, z uwagi na okoliczność, iż w niniejszej sprawie, prawo jazdy potwierdzające uprawnienia określonej kategorii wydane zostało skarżącemu w dniu 21 lutego 2003 r., skarga wniesiona na tą czynność, wniesiona zostałaby z uchybieniem ustawowo określonego terminu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 p.p.s.a. w przypadku skargi na czynność organu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, a więc inną niż decyzja lub postanowienie czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, skargę wnosi się po uprzednim wezwaniu na piśmie – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o podjęciu tej czynności -właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym, stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wprawdzie decyzja organu odwoławczego zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jednakże wobec wskazania stronie skarżącej także odrębnego (innego) trybu postępowania właściwego dla merytorycznego rozstrzygnięcia jej wniosku o wydanie dokumentu, strona może ewentualnie wnieść skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2011 r., składając jednocześnie wniosek w trybie art. 86 §1 p.p.s.a. o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skargę wraz z wnioskiem, stosownie do pouczenia zawartego w w/w decyzji, złożyć należy za pośrednictwem Kolegium. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.