II SA/Go 690/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.W. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Dowódcy jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu postanawia: oddalić wniosek. Dnia 13 września 2013 r, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wikp. wpłynął wniosek A.W. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest osobą bezrobotną. A.W. oświadczył, że meszka u rodziców. W uzupełnieniu złożonego wniosku A.W. przedłożył decyzję w sprawie nadania statusu osoby bezrobotnej oraz wyciąg z rachunku bankowego. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst, jedn, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Należy zauważyć, że skarżący z mocy ustawy jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a.). Przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Z przedłożonych dokumentów wynika, że A.W. od dnia [...] lipca 2013 r. jest osobą bezrobotną i otrzymuje zasiłek w wysokości 823,60 zł (brutto). Zważyć jednak trzeba, że w postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy badaniu podiega nie tylko dochód wnioskodawcy, ale także posiadany majątek oraz oszczędności, A.W. jest współposiadaczem rachunku bankowego. Z przedłożonego wyciągu wynika, że saido rachunku na dzień [...] września 2013 r. wynosi 11,026,90 zł. Należy także podnieść, że w lipcu 2013 r. skarżący otrzymał odprawę od swego byłego pracodawcy w wysokości 6.462,54 zł. Nie można także pominąć, że A.W. mieszka z rodzicami, a zatem nie ponosi istotnych kosztów utrzymania mieszkania. W orzecznictwie wskazuje się, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OZ 819/10, LEX nr 742076). W literaturze przedmiotu również zwrócono uwagę, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dia których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). W sprawie nie występują nadzwyczajne okoliczności, które w jednoznaczny sposób świadczyłyby o tym, że skarżący nie jest w stanie ustanowić zawodowego pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. W konkluzji należy stwierdzić, że A.W. nie wykazał, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.