II SA/Go 690/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant asystent sędziego Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...] 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 2.800 (dwa tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego - działając na podstawie art. 90 ust. 1 w związku z art. 2 ust.3, art. 14 ust.1, art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust.2 pkt 2, art. 90 ust. 2, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. – powoływanej również jako u.g.h.) - wymierzył K.T. karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za urządzanie gier poza kasynem na automacie [...] nr [...]. Organ wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2013 r. przez funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego kontroli w sklepie monopolowym B, w którym działalność prowadzi firma PHU B K.T., stwierdzono, że w lokalu znajdowało się urządzenie do gier [...] nr [...]. Automat był podłączony do sieci zasilającej i gotowy do prowadzenia gier. Funkcjonariusze celni w wyniku przeprowadzonej prezentacji gry stwierdzili, że gra uruchamiana jest za pomocą pola START na dotykowym monitorze automatu lub przycisku obok aceptora banknotów. Zatrzymanie obracających się walców w grze z różnymi znakami graficznymi następowało samoczynnie w sposób losowy. Gracz nie ma wpływu na wynik gry. Po uzyskaniu wygranej, kolejne naciśnięcie klawisza uruchamiającego gry lub dotykowego pola START, powodowało przelanie wartości z pola WIN i kumulowanie z wartościami w polu CREDIT. Automat do gier jednakowo traktuje wartości wpłacone do automatu, jak i wygrane kredyty, mają one tę samą wartość gotówkową. Kontrolowany automat jest urządzeniem komputerowym; jest automatem do gier o wygrane pieniężne. Zawiera element losowości - decyduje o tym zamontowane oprogramowanie , zawierając w ciągu logicznym generator liczb losowych. Gry nie są ograniczone czasowo. Użytkowanie automatu [...] nr [...] wymaga wpłacenia do niego gotówki. Dostęp do gotówki ma organizator gier, stanowi ona jego dochód, przez co realizowany jest komercyjny charakter gier na tym automacie. Z wykonanych czynności funkcjonariusze celni sporządzili protokół oględzin ww. automatu. W treści protokołu zamieścili wpis o nieokazaniu kontrolującym dokumentów dotyczących prowadzonej działalności w sklepie monopolowym B oraz dokumentów przedmiotowego automatu do gier o wygrane pieniężne, zainstalowanego w przedsionku ww. sklepu. Mając na uwadze ustalenia kontroli Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. wszczął z urzędu wobec K.T. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie [...] nr [...] oraz postanowił dopuścić jako dowód w sprawie protokół oględzin z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz opinię biegłego sądowego dotyczącą ww. automatu (wykonaną do sprawy [...]). W związku z postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. o wyznaczeniu stronie, w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, 31 marca 2015 r. pismo w sprawie złożył ustanowiony przez K.T. pełnomocnik – adw. D.W.. W piśmie tym powołał się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. (sprawy połączone C-213/11, C-214/11 i C-217/11) podnosząc, że brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych wyklucza możliwość jej stosowania, w tym szczególnie karania na podstawie przepisów tej ustawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył K.T. karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie [...] nr [...] - w kwocie 12.000 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał m.in., że K.T. w trakcie prowadzonego postępowania nie dostarczyła dokumentu potwierdzającego, że to nie ona jest właścicielem powyższego automatu. W odwołaniu od powyższej decyzji działający w imieniu strony pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry przez jego zastosowanie wobec skarżącej, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204 z 21 lipca 1998 r.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec skarżącej powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone; 2) art. 2 ust. 6 i 7 ustawy o grach hazardowych przez ich niezastosowanie w sprawie, pomimo że mocą tych przepisów nie każdy organ celny, lecz jedynie Minister Finansów, posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją administracyjną m.in. tego, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu między innymi stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przesłanką do wszczęcia z urzędu przez Naczelnika Urzędu Celnego postępowania w niniejszej sprawie były materiały przekazane przez Referat Dozoru Urzędu Celnego pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., które dotyczyły przeprowadzenia kontroli przez funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego, w wyniku której stwierdzono użytkowanie automatu [...] nr [...] poza kasynem gry oraz bez posiadania koncesji na prowadzenie kasyna gry, jak również opinia biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji mgr inż. R.R. z dnia [...] sierpnia 2014r., w której biegły uznał, że użytkowany przez skarżącą automat [...] nr [...] jest typowym automatem do gry, który spełnia wymogi art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu odwoławczego, spór sprowadzał się zasadniczo do konieczności rozstrzygnięcia dwóch kwestii. Osądzenie pierwszej z nich w niniejszym postępowaniu polega na ustaleniu, czy gra na ww. urządzeniu stanowiła grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., tak jak ustalił to organ pierwszej instancji. Dopiero po ustaleniu tego faktu rozstrzygnięciu podlegać będzie drugie zagadnienie, dotyczące zasadności nałożenia spornej kary pieniężnej. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z ekspertyzą biegłego sądowego R.R. sporny automat jest urządzeniem elektronicznym umożliwiającym rozgrywanie gier zawierających element losowości; automat służy do celów komercyjnych, wprawione w ruch bębny z symbolami zatrzymują się samoczynnie, a ich wzajemne ustawienie jest losowe, zatem wyniki uzyskane w każdej grze są niezależne od umiejętności, czy zręczności gracza. Grający nie ma realnego wpływu na to, w jakiej konfiguracji zatrzymają się i ułożą symbole skutkujące wygraną. Organ odwoławczy wskazał również, że w toku czynności sprawdzających w dniu [...] grudnia 2013 r. funkcjonariusze celni stwierdzili, że ilość wygranych kredytów zależy od wysokości stawki w grze, automat do gier jednakowo traktuje wartości wpłacone, jak i wygrane kredyty, mają one tę samą wartość gotówkową. Automat jest urządzeniem komputerowym. Zainstalowane w nim gry są identyczne jak znajdujące się w automatach do gier eksploatowanych w kasynach, salonach gier i punktach gier na automatach o niskich wygranych. Gry prowadzone na kontrolowanym automacie wyczerpują znamiona gier na automatach w myśl art. 2 ust. 3 u.g.h. Decyduje o tym zamontowane oprogramowanie , zawierając w ciągu logicznym generator liczb losowych. Gry nie są ograniczone czasowo. Użytkowanie automatu [...] nr [...] wymaga wpłacenia do niego gotówki. Dostęp do gotówki ma organizator gier, stanowi ona jego dochód, przez co realizowany jest komercyjny charakter gier na tym automacie. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że ustalenia biegłego oraz funkcjonariuszy celnych są spójne w zakresie określenia stanu technicznego, jak i sposobu działania spornego automatu. Zwrócił przy tym uwagę, że ustawa o grach hazardowych nie definiuje pojęcia "charakteru losowego", w związku z czym wskazał, że podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 maja 2012 r., sygn. akt V KK 420/11, że w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. gra "ma charakter losowy", jeśli jej wynik jest nieprzewidywalny dla grającego. W tym kontekście, w ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie uznać należy, że gry na spornym automacie mają "charakter losowy" a nie "zręcznościowy", ponieważ wygrana punktowa nie zależy od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych; po naciśnięciu przycisku START bębny zatrzymują się samoczynnie bez żadnego udziału gracza. Dodatkowo za losowym charakterem gry przemawia to, że celem rozegrania gry należy skorzystać z przycisku START, który rozpoczyna uruchomienie bębnów z symbolami. Bębny obracają się niezależnie od siebie i zatrzymują samoczynnie w losowym położeniu, niezależnie od zręczności grającego. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że wobec uznania spornego automatu za automat do gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i bezspornego użytkowania go poza kasynem gry, zaistniała również przesłanka do wymierzenia kary pieniężnej w trybie określonym w art. 89 tej ustawy. W ocenie Dyrektora Izby Celnej właściwe było postępowanie organu pierwszej instancji, który wymierzył K.T. karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie do gry [...] nr [...] w kwocie 12.000 zł. Odnosząc się do zarzutu braku notyfikacji projektu u.g.h. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, że dotychczas nie uchylono przepisów, na podstawie których została wydana decyzja organu pierwszej instancji. Są one obowiązujące, ustawa o grach hazardowych stanowi element polskiego systemu prawa. Nadto wskazał, że w tej kwestii w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 28 listopada 2013 r. (Sygn. I KZP 14/13 oraz I KZP 15/13), że do czasu przyjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia o braku obowiązywania przepisów tej ustawy, brak jest podstaw do odmowy ich stosowania. Ponadto organ odwoławczy podniósł uzupełniająco, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. orzekł o zgodności zakwestionowanych przepisów u.g.h z Konstytucją. W orzeczeniu tym, w zakresie notyfikacji TK wyraził pogląd, że notyfikacja, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE, implementowana do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Z kolei w zakresie zarzutu o wyłącznej kompetencji Ministra Finansów do rozstrzygania w drodze decyzji, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił i podkreślił, że przepis art. 2 ust. 6 u.g.h. ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy brak jest możliwości jednoznacznego określenia, czy dana gra wypełnia znamiona z art. 2 ust. 1–5 u.g.h. W skardze wniesionej na powyższą decyzję skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie decyzji obu instancji a także o zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako zarzuty skargi zostały powtórzone w całości zarzuty odwołania, tj. w zakresie niemożności wymierzenia kary pieniężnej wobec braku notyfikacji projektu u.g.h oraz co do niezastosowania art. 2 ust. 6 i 7 tej ustawy, ustanawiającego wyłączną kompetencje Ministra Finansów rozstrzygania o danej grze jako grze na automacie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji oraz uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. Sąd zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej?". Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. w sprawie P 32/12 orzekł, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2015 r. podjęto zawieszone postępowanie. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. reprezentujący skarżącą pełnomocnik złożył w formie załącznika do protokołu oświadczenie będące uzupełnieniem skargi. Podtrzymał w nim zarzut dotyczący konsekwencji braku notyfikacji art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz cofnął zarzut naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 tej ustawy. Jako dodatkowy zgłosił zaś zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objecie skarżącej zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 tej ustawy i niezasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej jako P.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w razie, gdy kontrola ta wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015r. w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Rozstrzygnięcie sporu zaistniałego w sprawie zależy przede wszystkich od ustalenia, czy kontrolowane urządzenie, umożliwiało grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. Według postanowień art. 2 ust. 3 tej ustawy, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Natomiast według unormowania zawartego w art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także oprócz określonych w art. 2 ust. 3 ustawy gry na urządzeniach mechanicznych, elektronicznych lub elektrycznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgromadzony przez organy celne materiał dowodowy - zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie - pozwala przyjąć w sposób niebudzący wątpliwości, że na badanym urządzeniu usytuowanym w lokalu, w którym skarżąca prowadzi działalność jako przedsiębiorca, można prowadzić gry, które są grami na urządzeniu elektromechanicznym lub elektronicznym, w tym komputerowym, organizowanymi w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania w sposób bezpośredni wygranej pieniężnej lub rzeczowej, a uzyskany wynik gry nie zależy od umiejętności (zręczności) grającego, tym samym więc gra ma charakter losowy, zatem urządzenie to jest typowym automatem do gier, które spełnia wymogi art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Wskazują na to zarówno ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy urzędu celnego w trakcie oględzin spornego urządzenia w dniu [...] grudnia 2013 r. i wykonanej w trakcie tych oględzin w ramach eksperymentu gry kontrolnej, a przedstawione w sporządzonym na tę okoliczność protokole, jak i ustalenia i wnioski zawarte w opinii sporządzonej przez R.R.. Po stwierdzeniu, że gra na badanym urządzeniu jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. należy przejść do oceny działania organów celnych w zakresie zastosowanych unormowań dotyczących nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, przy czym urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle zaś art. 23a ust. 1 i 2 u.g.h., automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego. Rejestracja automatu lub urządzenia do gier oznacza dopuszczenie go do eksploatacji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca (która nie udostępniła dokumentacji co do jej działalności oraz dotyczącej spornego automatu do gry), nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna, a skontrolowany w jej lokalu automat nie posiadał wymaganej (art. 23a ust. 1 u.g.h.) rejestracji. Stwierdzenie tych okoliczności zasadnym czyni zatem wymierzenie skarżącej jako osobie fizycznej kary pieniężnej w oparciu o art. 89 u.g.h. Nieprzestrzeganie bowiem powyższych przepisów przy urządzaniu gier na automatach jest deliktem administracyjnym określonym w art. 89 wskazanej ustawy, sankcjonowanym właśnie taką karą. Przywołane unormowanie trzeba uzupełnić przepisem art. 141 u.g.h., który – rzec można – stanowi rodzaj kontratypu w katalogu czynów objętych karą pieniężną. Wyklucza on bowiem stosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – a więc kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry – do: 1) gier na automatach w salonach gier na automatach; 2) gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych; - jeżeli są one organizowane zgodnie z art. 129-140 ustawy o grach hazardowych. Przyjęte w art. 141 u.g.h. rozwiązanie jest oczywiste, skoro ustawodawca uznał za uzasadnione pozostawienie w obrocie prawnym zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, do czasu ich wygaśnięcia, tak by podmioty dysponujące jeszcze takimi zezwoleniami mogły wykorzystać cały okres ich obowiązywania. Jeżeli ustawa o grach hazardowych zalegalizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach do czasu wygaśnięcia zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r., to prawodawca nie mógł pozostawić bez rozstrzygnięcia kwestii ewentualnej kary za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry". Wówczas bowiem prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach byliby objęci hipotezą sformułowaną w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. W ocenie Sądu, mając na uwadze poczynione w trakcie postępowania ustalenia, organy obu instancji dokonały jednak nieprawidłowej kwalifikacji deliktu przypisanego skarżącej , stosując do niej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zamiast art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., odnoszącego się do urządzania gier hazardowych m.in. bez koncesji lub bez wymaganej rejestracji automatu. Podnieść bowiem należy, że dla prawidłowego odkodowania znaczenia norm zawartych w art. 89 ust. 1 u.g.h. nie jest wystarczająca jedynie wykładnia gramatyczna (językowa). Dostrzec należy, że opisane w art. 89 u.g.h. delikty administracyjne dotyczą różnych etapów urządzania gier na automatach. Jak już podano, w świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. i art. 23a ust. 1 u.g.h., działalność m.in. w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a warunkiem dopuszczenia do eksploatacji automatu do gier jest jego uprzednia rejestracja przez naczelnika urzędu celnego. Czynności związane z uzyskaniem stosownej koncesji i wymaganej rejestracji automatu niewątpliwie poprzedzają rozpoczęcie działalności gospodarczej w tym zakresie i warunkują jej legalność. To zaś oznacza, że podmiot, który nie legitymuje się tymi dokumentami działa nielegalnie i podlega karze pieniężnej, która wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej nielegalnie gry (art. 89 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.). Skoro nielegalne działanie podmiotu usankcjonowane zostało w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., to przyjąć należy, że kara za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., dotyczy urządzającego te gry legalnie, lecz z naruszeniem warunków prowadzenia działalności w tym zakresie. Za konstatacją taką przemawia także ustalenie w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary za delikt opisany w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w wysokości 12.000 zł. od każdego automatu, co umożliwia podmiotowi urządzającemu grę na automacie poza kasynem gry, zachowanie przychodu z tej gry ponad kwotę kary. Nie sposób przyjąć, aby podmiot działający nielegalnie mógł być premiowany w ten sposób. Jednakowe traktowanie tych podmiotów pozostawałoby także w sprzeczności z zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdzone przez Sąd uchybienie przepisom prawa materialnego, przez niewłaściwą kwalifikację deliktu do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. zamiast do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., ma wpływ na wynik spawy, gdyż konieczne jest ustalenie innej wysokości kary, którą nie jest kara pieniężna w wysokości 12.000 zł określona w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., a kara pieniężna w wysokości 100% przychodu uzyskanego z gry, ustanowiona w art. 89 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, oprócz uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu, organy przeprowadzą więc stosowne czynności dowodowe, które pozwolą na ustalenie wysokości tej kary z uwzględnieniem regulacji art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h. W świetle powyższej oceny prawnej nie mogą odnieść zamierzonego skutku argumenty skarżącej podniesione w uzasadnieniu twierdzenia o bezskuteczności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wobec braku notyfikacji projektu tej ustawy. Skarżąca opiera bowiem to twierdzenie na sprzężeniu normy sankcjonowanej (wyrażonej w art. 14 ust. 1 u.g.h.) oraz normy sankcjonującej (wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Taka relacja nie występuje natomiast między art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Delikt administracyjny, opisany w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., nie ma bowiem powiązania z art. 14 ust. 1 u.g.h., gdyż obejmuje katalog czynów niepozostających w związku z nakazami lub zakazami ujętymi w art. 14 ust. 1, a więc z miejscem urządzania gier, lecz dotyczy urządzania gier hazardowych bez stosownego upoważnienia, jak też bez zarejestrowania automatu lub urządzenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 113/15 - dostępny pod adresem: www.orzecznia.nsa.gov.pl) . Dostrzec należy również, że karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., podlega urządzający gry hazardowe bez: koncesji; zezwolenia; dokonania zgłoszenia; wymaganej rejestracji automatu do gry; wymaganej rejestracji urządzenia do gry. Pierwsze trzy delikty administracyjne nawiązują do unormowań zawartych w art. 6 ust. 1, 2, 3 w zw. z art. 7 u.g.h., dwa pozostałe zaś do postanowień art. 23a u.g.h. Każdy zaś z wymienionych w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. czynów (działań lub zaniechań) powoduje powstanie odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej, przy czym w każdym przypadku wynosi ona 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry (art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h.). Konstatacja ta ma doniosłe znaczenie w kontrolowanej sprawie. Z uwagi na podniesione w skardze zarzuty w zakresie braku notyfikacji rozważenia wymaga również charakter przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., na który powołuje się strona skarżąca przypisał bezpośrednio charakter techniczny jedynie art. 14 ust. 1 ustawy. W pkt 27 wyroku wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału, z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE wynika, że pojęcie "przepis techniczny" obejmuje trzy kategorie przepisów, tj. specyfikacje techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy, "inne wymagania" zdefiniowane w art. 1 pkt 4 dyrektywy oraz zakaz produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i użytkowania produktów, wskazane w art. 1 pkt 11 dyrektywy. Wyjaśnił przy tym, że przepisy należą do trzeciej kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy (czyli mogą być traktowane jako owe zakazy), jeżeli ich skutek wykracza w sposób oczywisty poza samo określenie dopuszczalnych przeznaczeń produktu i nie polega jedynie na ograniczeniu sposobu jego użytkowania (pkt 31 wyroku TSUE). Jednocześnie Trybunał orzekł, że przepisy krajowe ustawy o grach hazardowych można uznać za przepisy techniczne w rodzaju "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy, jeżeli ustanawiają one warunki determinujące w sposób istotny, skład właściwości lub sprzedaż produktu (pkt 35 wyroku). Uznał również, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych (pkt 36 wyroku). Według art. 1 pkt 4 dyrektywy "inne wymagania" oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki muszą mieć wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Zdaniem Sądu, przepis art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie kwalifikuje się do żadnej z tych trzech kategorii przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34, ponieważ nie dotyczy produktów (automatów do gier) w taki sposób, że mógłby wpływać istotnie na właściwości lub sprzedaż (inne wymagania) lub wprowadza zakazy, które wiąże się z trzecią, wyżej wymienioną kategorią przepisów technicznych. Przepis art. 6 ust. 2 nie może również być uznany za specyfikację techniczną (pierwsza kategoria przepisów technicznych). Art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie koncesji udzielanej na prowadzenie kasyna gry. Zauważyć należy, że poprzednia ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. reglamentowała działalność w zakresie gier hazardowych w podobny sposób - wymagała pozwolenia na taką działalność. Zezwolenia lub koncesje są uznawane za formy podmiotowej reglamentacji w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnią funkcję wstępnej kontroli spełnienia przez podmiot gospodarczy prawem przewidzianych warunków prowadzenia działalności gospodarczej w określonej dziedzinie, objętej koncesjonowaniem. Takie właśnie znaczenie należy przypisywać art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, ponieważ przepis ten nie zawiera żadnych ograniczeń albo warunków dotyczących strony przedmiotowej koncesjonowanej działalności. Stanowi tylko tyle, że działalność m.in. w zakresie gier na automatach może prowadzić podmiot, który posiada koncesję na prowadzenie kasyna gry. W szczególności art. 6 ust. 1 nie przesądza o tym, że posiadacz takiej koncesji może urządzać gry na automatach wyłącznie w kasynie gry. Tę kwestię reguluję bowiem art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 należy postrzegać jako zawierające dwie odrębne normy prawne, ustanawiające dwa różne zakazy, przewidziane w art. 89 ust.1 pkt 1 i 2, z dwoma różnymi deliktami administracyjnymi , zagrożonymi różnymi karami administracyjnymi. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie dotyczy produktów (automatów go gry) i dlatego nie ma charakteru technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy są specyfikacjami określającymi cechy produktów, nie obejmują więc przepisów, które określają warunki niezbędne do prowadzenia określonej działalności. Przepisy poddające wykonywanie określonej działalności uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, koncesji nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 wskazanej dyrektywy. Mając na uwadze powyższe uznać zatem należy, że przepis art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jako niemający charaktery przepisu technicznego, nie wymagał notyfikacji, a w konsekwencji brak podstaw do odmowy jego stosowania w niniejszej sprawie. Wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego i uchylenia z tego powodu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej sprawa musi wrócić do organów celem jej ponownego rozpatrzenia od nowa, zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez Sąd. Prowadząc to postepowanie organ odniesie się także do zgłoszonego dopiero na etapie skargi zarzutu bezpodstawnego potraktowania skarżącej jako "urządzającego grę" w sytuacji, gdy jej "czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier". Zaznaczyć jednak trzeba, że w swoim dotychczasowym działaniu skarżąca w żadnej mierze tego argumentu nie podnosiła, na jego poparcie - również w postępowaniu przed Sądem - nie przedstawiła żadnych okoliczności, nie mówiąc o dokumentach, np. umowy najmu powierzchni pod urządzenie. Bierność i brak współpracy w tym zakresie nie może chronić strony, zatem to skarżąca powinna wykazać, że rzeczywiście kto inny użytkował urządzenie będące automatem do gry, które bezspornie znajdowało się w zajmowanym przez nią lokalu. W świetle dotychczasowych ustaleń organ niebezpodstawnie postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie [...] nr [...] prowadził wobec skarżącej. Mając na względzie powyższe, mimo że podniesione w skardze zarzuty były niezasadne, Sąd uwzględniając regulację art. 134 § 1 P.p.s.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw. z art. 135 tej ustawy, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozpatrując ponownie sprawę organy będą zobowiązane uwzględnić wskazaną w niniejszym uzasadnieniu interpretację przepisu art. 89 u.g.h., przy jednoczesnym uwzględnieniu rozważań Sądu dotyczących ustalenia wysokości kary pieniężnej. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez skarżącą wpisu oraz wynagrodzenie jej pełnomocnika, będącego adwokatem, stosownie do § 6 pkt 5 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).