II SA/Go 692/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym przez D.B. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż przyczyną podtrzymania w piśmie [...] maja 2017 r. nr [...] stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], którym to pismem organ wyjaśnił stronie podjęte w sprawie czynności w związku z jej pismem, w którym wyraziła niezadowolenie z pisma Kolegium z dnia [...] kwietnia 2017 r. skierowanego do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Oznacza to, że zaskarżone pismo, jest jednym z kolejnych pism organu, które wraz z pismami skarżącej tworzą złożony ciąg wymiany korespondencji, w której z jednej strony skarżąca kwestionuje podejmowane przez organ czynności lub wnosi o wyjaśnienie, w jakim celu są podejmowane, a z drugiej strony organ udziela skarżącej wyjaśnień. Ponieważ kierowana przez stronę do organu korespondencja odnosi się do sposobu postępowania organu administracji publicznej można je kwalifikować jako skargi w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako k.p.a.). Ponieważ z uwagi na ich treść nie stanową one podstaw do wszczęcia nowego postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia, nie wnoszą również niczego do postępowań pozostających w toku, a jedynie stanowią wnioski o wyjaśnienie podejmowanych przez organ czynności, nie znajdą tu zastosowania art. 233 k.p.a. ani też art. 234 i art. 235 k.p.a. Tym samym zaskarżone w niniejszej sprawie pismo organu z dnia [...] czerwca 2017 r., będące odpowiedzią na kolejne podanie strony, którym zwróciła się o wyjaśnienie co jest przyczyną podtrzymania stanowiska organu, jest w istocie informacją o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. Podstawę prawną udzielenia takiej informacji stanowi art. 238 § 1 k.p.a., zgodnie z którym zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239. Zatem zaskarżona czynność jest czynnością materialno – techniczną pozbawioną charakteru władczego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a mającą charakter jedynie wyjaśniający. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy. Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę pisma (skargi) nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 oraz w § 2a p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą. Skargi określone w art. 227 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.