II SA/Go 699/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia uprawniającego do sprzedaży napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu z wyłączeniem piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 roku, którą to decyzją na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1982 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych( tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 79 , poz. 856 ze zm.), art. 18 ust. 1 i ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( tj. DZ.U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz, U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.N. od decyzji wydanej przez działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta – sekretarza gminy z dnia [...] marca 2014 roku w sprawie cofnięcia zezwolenia uprawniającego do sprzedaży napojów alkoholowych poza miejscem sprzedaży, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia: W dniu [...] sierpnia 2011 roku Burmistrz Miasta wydał M.N. zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu z wyłączeniem piwa do spożycia poza miejscem sprzedaży – sklepem [...] położonym w [...]. W tym samym dniu zostało również wydane na rzecz M.N. zezwolenie na sprzedaż do spożycia poza miejscem sprzedaży w tym samym sklepie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu i piwa. Sklep ten jest usytuowany w pomieszczeniu znajdującym się na parterze budynku mieszkalnego stanowiącego współwłasność rodziców M.N. tj. A.U. i E.U.. Pomieszczenie to M.N. zajmuje na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu [...] listopada 2011 roku na czas nieokreślony. Ma ono powierzchnię około 50 metrów kwadratowych. M.N. mieszka wspólnie z rodzicami w budynku mieszkalnym położonym na tej nieruchomości. W dniu 8 lipca 2013 roku do Urzędu Miejskiego wpłynęło pismo B.M. zajmującej budynek mieszkalny na sąsiedniej nieruchomości zatytułowane "Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa". W piśmie tym podniesiono, że prowadzący sklep ogólnospożywczy przy ulicy [...] A.U. umożliwia spożywanie alkoholu na terenie tego sklepu, co stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Alkohol jest spożywany przez klientów sklepu, właściwie przez cały dzień w godzinach otwarcia sklepu, w wyodrębnionym do tego celu miejscu wyposażonym w ławki, stoły a także automat do gry. Osoby spożywające alkohol nie przestrzegają podstawowych zasad dbania o porządek oraz zakłócają spokój mieszkającym w pobliżu sąsiadom. W oparciu o powyższe zawiadomienie organ pismem z dnia [...] lipca 2014 roku zawiadomił M.N. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W dniu [...] lipca 2013 roku przedstawiciele organu oraz Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przeprowadzili oględziny sklepu prowadzonego przez M.N.. W trakcie tych oględzin stwierdzono, że w bezpośrednim sąsiedztwie tego sklepu jest wydzielone i otwarte miejsce, w którym klienci sklepu mogą spożywać zakupiony w tym sklepie alkohol. Miejsce to jest wyposażone w ławki i stoły oraz toaletę. Jest tam również postawiony automat do gry. W trakcie drugich oględzin tego miejsca osoby kontrolujące stwierdziły, że wydzielone do spożywania alkoholu miejsce zostało wyposażone w drzwi wykonane z płyty wiórowej. W miejscu tym kontrolujący zastali osoby spożywające piwo. W trakcie przeprowadzania pierwszych, jak i drugich oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną przedstawiającą wyodrębnione miejsce do spożywania alkoholu, jak i jego usytuowanie w odniesieniu do pomieszczenia, w którym znajduje się sklep. W trakcie dalszego postępowania wyjaśniającego przeprowadzono rozprawę, w trakcie której przesłuchano w charakterze świadków B.M., E.U. i A.U.. Składając zeznania B.M. stwierdziła, że w wydzielonym miejscu, znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu, jest spożywany alkohol przez osoby, które uprzednio nabyły ten alkohol w tym sklepie. Osoby te niejednokrotnie nie przestrzegają podstawowych zasad utrzymania czystości i zakłócają spokój. Świadek E.U. potwierdziła w trakcie składania zeznań, że w wydzielonym miejscu znajdującym się przy sklepie klienci spożywają alkohol w nim zakupiony, ma to miejsce przeważnie między godziną 10.00 a godziną 19.00. Przesłuchany w charakterze świadka ojciec strony A.U. zeznał natomiast, że faktycznie w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczenia, w którym znajduje się sklep prowadzony przez córkę M.N. jest urządzone przez niego pomieszczenie w którym osoby nabywające alkohol w sklepie -a zwłaszcza piwo- mogą go tam spożyć. Często zastępuje córkę w sklepie, ma to miejsce każdego dnia w godzinach popołudniowych. Zeznał, że w sytuacji, gdy klient nabył w sklepie alkohol i chce go spożyć na miejscu informuje go, że na terenie sklepu nie jest to możliwe, lecz może to uczynić w wyznaczonym miejscu położonym w sąsiedztwie sklepu. Świadek ten podniósł, że wyznaczone do spożycia alkoholu miejsce jest położone na nieruchomości stanowiącej jego własność i osoby tam spożywające alkohol robią to za jego przyzwoleniem, są jego gośćmi. Są to zarówno osoby, które zna, jak i inne osoby nabywające alkohol w sklepie, którym wyraził zgodę na spożycie alkoholu w wyznaczonym miejscu. Taki osób może być jego zdaniem około 15 dziennie. Nie potwierdził natomiast, zarzutu B.M. odnośnie zakłócania przez w/w osoby spokoju oraz zanieczyszczania przez nie otoczenia. Jak wynika z zeznań B.M. oraz zeznań A. i E.U. osoby te są ze sobą skonfliktowane. Konflikt ten trwa od około 10 lat i powstał na tle stosunków sąsiedzkich ( zamiatanie chodnika, parkowanie samochodu, przechodzenie kota z na sąsiada nieruchomość itp.). Przesłuchana w charakterze strony M.N. zaprzeczyła, aby osoby nabywające alkohol w jej sklepie następnie tam go spożywały, z tym, że przez teren sklepu rozumie pomieszczenie, w którym znajduje się sklep oraz i schody do niego prowadzące. Potwierdziła, że w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu znajduje się wyodrębniony teren wyposażony w ławki, stół, a które urządzili jej rodzice. Osoby, które nabyły alkohol w jej sklepie mają możliwość jego spożycia na tym terenie, ale są one wtedy gośćmi jej rodziców. Osobom, które zna i sprzedała alkohol zezwala na jego spożycie alkoholu w wyznaczony miejscu, które jednak nie stanowi już terenu sklepu, te osoby są jej gośćmi. W trakcie przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że przy wejściu do sklepu jest umieszczona tablica informująca o zakazie spożywania alkoholu na terenie sklepu. Nadto przy wejściu na teren przeznaczony do spożycia alkoholu umieszczono tablicę informującą, że jest to teren prywatny. Organ wystąpił także do Komendy Powiatowej Policji i Straży Miejskiej o udzielenie informacji na temat przeprowadzanych interwencji oraz ich wynikach, które miały miejsce w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w kontrolowanym sklepie prowadzonym przez stronę. Z udzielonej informacji wynika, że były zgłaszane przez sąsiadów prośby o przeprowadzenie interwencji w związku z zakłócaniem porządku publicznego przez klientów w/w sklepu, przy czym na miejscu zdarzenia okazywało się, że taka sytuacja nie miała miejsca lub nie miała związku ze sprzedażą napojów alkoholowych. Nie stwierdzono także sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym. Decyzją z dnia [...] marca 2014 roku Burmistrz Miasta powołując się na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego oraz na art. 18 ust. 7 pkt 1 i 9 i ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi cofnął M.N. zezwolenie uprawniające do sprzedaży napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18% zawartości alkoholu z wyłączeniem piwa w sklepie położonym przy ulicy [...] przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, wydane w oparciu o decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 roku. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu przebiegu postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności zeznania przesłuchanych świadków pozwalają przyjąć, że M.N. nie przestrzega zasad i warunków korzystania z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, poprzez zezwolenie i umożliwienie spożywania alkoholu na terenie posesji bezpośrednio przylegającej do sklepu, nie posiadając stosownego zezwolenia w tym zakresie. Stanowi to naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym zezwolenie o którym mowa w ust. 1 tegoż art. ( dot. sprzedaży napojów alkoholowych), organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Strona jako przedsiębiorca jest obowiązana do profesjonalnego sposobu prowadzenia działalności gospodarczej, posiadać niezbędną wiedzę na temat warunków i zasad prowadzenia tej działalności. Przepis art. 18 ust. 10 wyżej powołanej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi określający przesłanki cofnięcia udzielonego zezwolenia ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie którejkolwiek z przesłanek określonych w pkt 1-7 tego przepisu skutkuje obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Nie może stanowić usprawiedliwienia do działania strony, a tym samym uzasadnienia do odstąpienia zastosowania art. 18 ust. 7 w/w ustawy fakt, że prowadzona w sklepie sprzedaż alkoholu stanowi znaczące źródło dochodu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M.N. wnosząc o jej uchylenie. W złożonym odwołaniu podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 10, art.77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zdaniem strony organ powinien wszcząć i prowadzić postępowanie administracyjne przeciwko A.U., albowiem jego osoby dotyczyło pismo wniesione przez B.M.. Organ nieprawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy, albowiem nikt nie przyznał się do spożywania alkoholu w pomieszczeniu przylegającym do sklepu oraz nie ustalono czy w butelkach od piwa stojących na stole, co stwierdzono w trakcie jednych z oględzin, faktycznie było piwo z zawartością alkoholu. Nie uwzględnił, czy ta wydzielona cześć terenu służy tylko domownikom czy również klientom sklepu. Nadto nie uwzględniono, że strona jako osoba prowadząca sklep nie ma wpływu na zachowanie jej ojca A.U., który może zezwolić na spożycie alkoholu na terenie stanowiącym jego własność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2014 roku na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1982 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych( tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 79 , poz. 856 ze zm.), art. 18 ust. 1 i ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( tj. DZ.U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz, U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu w/w odwołania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podtrzymało ustalenia organu I instancji dotyczące wydzielenia, bezpośrednio przy wejściu do sklepu prowadzonego przez stronę, miejsca wyposażonego w stół, ławki i automat do gry, w którym klienci spożywali zakupiony w tym sklepie alkohol, co wynika z zarówno z zeznań przesłuchanych świadków, jak i zeznań samej strony, przytaczając jednocześnie obszerne fragmenty zeznań tych osób dotyczące omawianej kwestii. Uznano, że powyższe okoliczności wskazują, że M.N. stworzyła warunki umożliwiające klientom sklepu spożywanie napojów alkoholowych w miejscu jego sprzedaży, przez które należy rozumieć najbliższą okolicę punktu sprzedaży napojów alkoholowych. Tym samym strona prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu jego sprzedaży. Przypadki spożywania piwa zakupionego w sklepie prowadzonym przez M.N., w miejscu wydzielonym do tego celu, miały charakter wielokrotny i było akceptowane przez stronę i jej rodziców. Takie zachowanie mające między innymi na celu zwiększenie sprzedaży napojów alkoholowych w sklepie, stanowi przejaw nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na ich sprzedaż przeznaczonych na spożycie poza miejscem sprzedaży. Obowiązkiem skarżącej, jako prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, było takie jej zorganizowanie, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania, ustalonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Tym samym Kolegium uznało, że wobec spełnienia przesłanki określonej w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zachodziła konieczność cofnięcia stronie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu z wyłączeniem piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku podstaw do wszczęcia postępowania przeciwko stronie z uwagi na fakt, że zawiadomienie o naruszeniu warunków sprzedaży napojów alkoholowych wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, złożone przez B.M. dotyczyło A.U., a nie strony, Kolegium stwierdziło, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia zostało przez organ I instancji wszczęte z urzędu i w zawiadomieniu o jego wszczęciu prawidłowo określono stronę i przedmiot postępowania. Nie znalazły również potwierdzenia, zdaniem organu, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Organ I instancji przeprowadził szereg czynności dowodowych i zebrał obszerny materiał dowodowy, dokonując prawidłowej jego oceny oraz zapewniono stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie. W złożonej skardze M.N. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stwierdzenie, że zaskarżona decyzji nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podniosła zarzut naruszenia ogólnej zasady kodeksu postępowana administracyjnego wynikającej z art. 6 k.p.a. obligującego organ administracji publicznej do działania na podstawie przepisów prawa poprzez dopuszczenie się nadinterpretacji przepisów, naruszenie art. 80 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 79 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżącej M.N. przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości, nie uwzględnienie, że nie posiada prawa do władania nią, z umowy użyczenia jaką zawarła z właścicielami nieruchomości nie wynika uprawnienie do żądania od właścicieli posesji określonego zachowania czy też działania lub zaniechania oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez błędne przyjęcie, że nieprzestrzeganiem określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych jest znoszenie stanu rzeczy, jakim jest zezwolenie właściciela nieruchomości do zapraszania innych osób na stanowiącą jego własność nieruchomość i zezwolenie przez tego właściciela na spożywanie alkoholu na tej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej w zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Ponadto, co również należy w niniejszej sprawie podkreślić, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.ps.a.). W świetle powyższych kryteriów uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta w przedmiocie cofnięcia M.N., prowadzącej działalność gospodarczą, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyższej 4,5% do 18% zawartości alkoholu z wyłączeniem piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Z brzmienia tego przepisu wynika, że w obrocie prawnym funkcjonują dwa rodzaje zezwoleń: na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, oraz na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżąca posiada dwa zezwolenia: pierwsze dotyczy sprzedaży napojów alkoholowych do 4,5 zawartości alkoholu i piwa, a drugie sprzedaży napojów alkoholowych od 4,5 do 18% zawartości alkoholu za wyjątkiem piwa, z tym, że oba zezwolenia dotyczą sprzedaży alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ administracyjny cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym zezwolenie na spożywanie zakupionego alkoholu w miejscu jego nabycia mimo, że zezwolenie dotyczy tylko sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem jego sprzedaży. Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznaczny obowiązek cofnięcia wydanego przez organ zezwolenia na sprzedaż alkoholu w przypadku stwierdzenia złamania jednej z zasad takiej sprzedaży, określonej w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w tym również w zakresie umożliwienia spożycia zakupionego alkoholu w miejscu jego sprzedaży mimo, że z treści zezwolenia wynika zakaz spożywania takiego alkoholu w tym miejscu. Należy również podkreślić, że użycie w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 2 cytowanej ustawy liczby mnogiej ogranicza się wyłącznie do podkreślenia, że jest wiele warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Nie oznacza to jednak, że musi zaistnieć wiele przypadków ,,nieprzestrzegania" warunków sprzedaży napojów alkoholowych, aby wystąpiła przesłanka konieczna do podjęcia obligatoryjnej decyzji o cofnięciu zezwolenia na ich sprzedaży. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że nieprzestrzeganie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, w jego kontekście nie może oznaczać przyporządkowania go tylko do liczby mnogiej złamania warunków zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Jeżeli zostanie stwierdzony pojedynczy przypadek złamania zasady sprzedaży napojów alkoholowych, określonych w ustawie, to obowiązkiem organu zezwalającego jest cofnięcie wydanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 roku w sprawie II GSK 971/09 Lex 746373). Jak wynika z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżąca prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych w prowadzonym przez siebie sklepie położonym na parterze budynku mieszkalnego stanowiącego własność jej rodziców, którzy są również właścicielami nieruchomości gruntowej, na której posadowiony jest ten budynek. Skarżąca dysponuje tym pomieszczeniem na podstawie umowy użyczenia. Za bezsporne należy również uznać poczynione przez organy ustalenie, że na terenie tej posesji, w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu, przy wyjściu ze sklepu, wydzielone zostało miejsce wyposażone w stoły, ławki, toaletę i automat do gry, przeznaczone do spożywania alkoholu, w tym piwa. Wynika to nie tylko z zeznań świadków i strony, ale także z ustaleń poczynionych w trakcie przeprowadzonych dwukrotnie oględzin, przedstawionych w sporządzonych na tą okoliczność protokołach oraz z dołączonej do akt dokumentacji fotograficznej. W miejscu tym spożywają alkohol osoby, które dokonały uprzedniego jego zakupu w sklepie skarżącej. Powyższa okoliczność wynika nie tylko z zeznań świadka B.M., ale także została potwierdzona w zeznaniach złożonych w charakterze świadków przez A.U. i E.U. – rodziców skarżącej. Nie był to odosobniony przypadek. W ciągu dnia z takiej możliwości korzysta niejednokrotnie kilka osób. Potwierdził to w swoich zeznaniach świadek A.U., który zastępuję niejednokrotnie skarżąca w sklepie jak i sama strona postępowania M.N.. Świadek E.U. zeznała między innymi, że wskazane miejsce udostępnili skarżącej tj. ich córce do prowadzenia działalności, a klienci, którzy kupują alkohol w sklepie wiedzą, że udostępniliśmy klientom te miejsce do spożywania uprzednio zakupionego alkoholu. Świadek ten potwierdził również w swoich zeznaniach, fakt spożywania w tym miejscu zakupionego alkoholu. Natomiast świadek A.U. w trakcie składania zeznań stwierdził, że gdy zastępuje córkę w czasie jej nieobecności w sklepie i sprzedaje klientom piwo umożliwia im spożycie go w wydzielonej części znajdującej się przy sklepie, co czynili. Osoby spożywające alkohol we wskazanym miejscu, dokonywały jego zakupu zarówno gdy w sklepie przebywała i obsługiwała klientów strona, jak i jej ojciec A.U.. Fakt, ten potwierdzili w swoich zeznania zarówno strona oraz świadkowie A.U. i E.U.. Mając na uwadze, że zeznania strony oraz świadków dotyczące powyższych okoliczności są ze sobą zgodne i spójne, należy uznać je za w pełni wiarygodne i zasadnie na ich podstawie organ poczynił w/w ustalenia istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawiona przez organ ocena powyższego materiału dowodowego odpowiada warunkom określonym w art. 80 k.p.a. i jest zgodna z wyrażoną w tym przepisie zasadą swobodnej oceny dowodów. Strona nie wskazała na inne dowody pozwalające poczynić w tym zakresie odmienne ustalenia. Organ zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, podjął w tym zakresie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, realizując tym samym obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. O każdej podejmowanej czynności dowodowej strona była powiadamiana i brała w niej udział, co stanowiło realizację prawa strony do czynnego udziału w tych czynnościach wynikającego z art. 79 k.p.a. Wobec powyższego zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia powyższych przepisów postępowania należy uznać za bezzasadne. Usytuowanie miejsca przeznaczonego do spożywania alkoholu w odniesieniu do pomieszczenia, w którym znajduje się sklep (w bezpośrednim sąsiedztwie przy wejściu do sklepu) oraz fakt, że jest tam spożywany alkohol zakupiony w sklepie, wyrażanie zgody na spożycie tego alkoholu właściwie każdej osobie noszącej się z takim zamiarem, która zakupiła alkohol w sklepie zarówno przez ojca strony jak i samą stronę, a nadto wielość takiej sytuacji ( co najmniej 15 osób w trakcie dnia), świadczą, że skarżąca stworzyła w miejscu sprzedaży alkoholu warunki umożliwiające klientom sklepu spożywanie alkoholu w miejscu jego sprzedaży. Miejsce to należy potraktować jako część sklepu prowadzonego przez skarżąca, nie rozerwalnie związane z pomieszczeniem, w którym jest prowadzony sklep z uwagi na ich funkcjonalne połączenie. Świadczy o tym bezpośrednie położenie tego miejsca przy sklepie, jak i ich funkcjonalne połączenie. Jak wynika z zeznań świadków do sklepu przychodziły między innymi osoby dokonujące zakupu napojów alkoholowych z zamiarem jego konsumpcji w miejscu wyznaczonym do tego celu. Tego rodzaju zachowanie skarżącej, jak trafnie zauważyło Kolegium mające na celu zwiększenie między innymi sprzedaży alkoholu, stanowi przejaw nieprzestrzegania warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Obowiązkiem skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego artykułami spożywczymi i napojów alkoholowych, jest takie jej zorganizowanie, aby nie zaistniały jakiekolwiek przypadki nieprzestrzegania w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Podkreślić należy, że skarżąca świadomie korzystała z miejsca wyznaczonego do spożywania alkoholu wyodrębnionego bezpośrednio przy wejściu do sklepu. Zdaniem Sądu mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności tj. położenie wyodrębnionego miejsca bezpośrednio przy sklepie, na nieruchomości stanowiącej własność jej rodziców, z którymi mieszka, a nadto przy uwzględnieniu, że nie sprzeciwiała się takiemu usytuowaniu tego miejsca oraz, że było jej wiadomym, że jest w nim spożywany alkohol zakupiony w jej sklepie ( wyrażał na to zgodę nie tylko jej ojciec obsługujący klientów ale ona sama) i nie były to pojedyncze sytuacje należy stwierdzić, że udostępnienie tego miejsca klientom sklepu nastąpiło za jej przyzwoleniem, zgodą, a nawet można powiedzieć, że wspólnie poczyniła takie ustalenia z właścicielami tej nieruchomości. W takich okolicznościach nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony, że właściciele uczynili to wbrew jej wiedzy i woli, mając na uwadze, że nie są ze sobą skonfliktowani. Mając powyższe okoliczności na uwadze należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie przyjęły, że skarżąca naruszyła warunki sprzedaży napojów alkoholowych wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi tj. poprzez umożliwienie ich spożycia w miejscu sprzedaży mimo, że oba zezwolenia dotyczyły ich sprzedaży przeznaczonych do spożycia poza miejscem ich sprzedaży. Należy podkreślić, że zgodnie poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 roku w sprawie II GSK 1790/11 obowiązkiem prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych jest takie jej zorganizowanie, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania, określonych w ustawie z dnia 26 października 1982 roku w wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 powyższej ustawy musi być obligatoryjne, zrealizowane przez właściwy organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy ( Lex 1291814). Natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 stycznia 2011 roku w sprawie II GSK 1424/10 ( Lex 952801) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy w rozumieniu prawno karnym, czy też czysto subiektywizowanym (natężenie złej woli, brak świadomości czy też wiedzy). Tym samym zarzuty skarżącej, dotyczące braku z jej strony zamiaru złamania warunków sprzedaży napojów alkoholowych, należy uznać za nieuzasadnione wobec braku należytej staranności, jaką winna przejawić przy jej organizacji, a następnie prowadzenia tej sprzedaży oraz z uwagi na fakt, że świadomie zezwalała klientom sklepu na spożywanie alkoholu w wyznaczonym miejscu, położonym w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu, traktując tą okoliczność jako możliwość zwiększenia obrotów handlowych. Zasadnie Kolegium uznała za pozbawiony podstaw prawnych zarzut dotyczący bezzasadnego wszczęcia postępowania administracyjnego przeciwko skarżącej (skarżącą twierdziła, że pismo B.M. dotyczyło A.U.) z uwagi na fakt, że postępowanie to jest wszczynane z urzędu. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy wyjaśniły, że istnieje konflikt między B.M. a rodzicami skarżącej. Nie ma to jednak wpływu na ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, skoro zeznania rodziców skarżącej potwierdzają fakt spożywania alkoholu w wyznaczonym miejscu, położonym w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu oraz sam cel jego urządzenia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie skargą należy uznać za nieuzasadnioną. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.