II SA/Go 7/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stronie skarżącej A.S. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. (złożonym w kserokopii) A.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na budowie biologicznej oczyszczalni ścieków na działce o nr ewid. [...]. Z uwagi na złożenie skargi w kserokopii (zawierającej również kserokopię podpisu skarżącej), na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 stycznia 2026 r. pismem z dnia 22 stycznia 2026 r. wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie przesłano skarżącej kserokopię jej skargi. Wezwanie doręczono skarżącej w trybie fikcji doręczenia w dniu 11 lutego 2026 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie usunięto braku skargi. W piśmie z dnia [...] lutego 2026 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o ponowne wysłanie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, wskazując że dopiero w dniu 13 lutego 2026 r. wyjęła awizo ze skrzynki. Jednocześnie, ze względu na to, że fizycznie mieszka i pracuje w [...], zwróciła się o wysyłanie korespondencji na "adres [...]" lub skrzynkę epuap. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się może wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga zaś, stosownie do dyspozycji art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), musi odpowiadać wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy określone w tym przepisie. Jednym z wymogów dotyczącym pism procesowych, przewidzianym w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., jest konieczność umieszczenia podpisu osoby, która to pismo wnosi, bądź jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., w przypadku niezachowania warunków formalnych, uniemożliwiających nadaniu pismu prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym odnoszącym się do skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., na mocy którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobligowany jest do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie A.S. wniosła do Sądu kserokopię skargi, która nie została opatrzona własnoręcznym podpisem skarżącej. Należy podkreślić za ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że przepisy prawne, a szczególności art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie dają podstaw do nadania pojęciu "podpis" odmiennego znaczenia od znaczenia powszechnie używanego, wedle którego jest nim napisany lub uwierzytelniony własnoręczny znak. Istotne jest zatem, aby podpis był własnoręczny. Jego wszelkiego rodzaju mechaniczne odtworzenie nie może stanowić podpisu, stąd nie jest podpisem, w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podpis wypisany maszyną, faksymilia, czy też kserokopia. Nadesłanie kserokopii podpisu nie będzie zatem spełniać wymagań art. 46 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II OZ 179/21, CBOSA). Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi doręczono skarżącej w dniu 11 lutego 2026 r. w trybie fikcji doręczenia, uregulowanym w art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Skierowana do skarżącej przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, wobec braku możliwości doręczenia jej adresatowi przez operatora pocztowego, została złożona na okres czternastu dni w urzędzie pocztowym w Bogdańcu, a zawiadomienie (awizo) pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, tj. 28 stycznia 2026 r. i 5 lutego 2026 r. W dniu 12 lutego 2026 r. placówka pocztowa zwróciła przesyłkę do nadawcy (Sądu), gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. W tej sytuacji, skoro strona pomimo dwukrotnego awizowania, nie odebrała przesyłki z urzędu pocztowego, należało uznać przesyłkę za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza (art. 73 § 1 i 4 k.p.a.), tj. z dniem 11 lutego 2026 r. Oznacza to, że zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin na usunięcie braku formalnego skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 18 lutego 2026 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nie usunęła braku skargi, pozostawiając wezwanie Sądu bez odpowiedzi. W konsekwencji powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt 2 sentencji postanowienia). Na marginesie należy zaznaczyć, że w dniu 13 lutego 2026 r. skarżąca złożyła do Sądu pismo, w którym zwróciła się o ponowne wysłanie wezwania do usunięcia braków formalnych z uwagi na nieodebranie korespondencji z sądu. W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie może stanowić podstawy do ponownego doręczenia wezwania do usunięcia braku formalnego skargi. Zachowanie należytej staranności przy dochowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej powinno polegać na takim zorganizowaniu pracy przez stronę, aby w sytuacji nieobecności w miejscu swego zamieszkania, pozostali domownicy, upoważnieni do odbioru korespondencji, byli przez stronę poinformowani o toczącym się postępowaniu sądowym, a w konsekwencji o możliwości otrzymania korespondencji z Sądu.