II SA/Go 706/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. A.I. wystąpiła do Prezydenta Miasta o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku strona podała, że zamieszkuje w lokalu o powierzchni 32,82 m² i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku dochód wnioskodawczyni wyniósł 3.324 zł (1108 zł miesięcznie), zaś wydatki na lokal wyniosły 232,11 zł. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] Kierownik Oddziału Dodatków Mieszkaniowych w Wydziale Spraw Społecznych Urzędu Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art. 7 ust. 1 i 5 w związku z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenia rady ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), odmówił przyznania A.I. dodatku mieszkaniowego. Ustalona wysokość dodatku mieszkaniowego jest niższa niż 2% najniższej emerytury, w związku z czym stosownie do treści art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie mógł on zostać stronie przyznany. Od powyższej decyzji A.I. wniosła odwołanie podnosząc, że rozstrzygnięcie to było niesprawiedliwe. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło przepisy regulujące zasady i tryb przyznawania dodatku mieszkaniowego oraz przedstawiło sposób wyliczenia tego świadczenia w niniejszej sprawie. Ze złożonej przez wnioskodawczynię deklaracji o dochodach wynikało, że za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku dochody jej gospodarstwa domowego wyniosły 3.324 zł, co daje kwotę 1.108 zł miesięcznie, zaś potwierdzone przez zarządcę domu wydatki mieszkaniowe wyniosły 232,11 zł. Wydatki, jakie zgodnie z art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ponosi osoba otrzymująca dodatek wynoszą 20% x 1108 zł (miesięczny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawczyni), co daje kwotę 221,16 zł. Obliczony dodatek mieszkaniowy to różnica pomiędzy kwotą 232,11 zł (wydatki na mieszkanie) i kwotą 221,16 zł (wydatki ponoszone prze osobę otrzymująca dodatek), co stanowi kwotę10,95 zł. Obliczona w ten sposób kwota dodatku mieszkaniowego jest niższa od 2% kwoty najniższej emerytury tj. kwoty 14,56 zł (2% x 728,18 zł). W konsekwencji dodatek mieszkaniowy nie mógł zostać przyznany, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 6 omawianej ustawy dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A.I. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że jej zdaniem decyzja o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, podobnie jak zaskarżona decyzja Kolegium nie są samodzielnymi rozstrzygnięciami organów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismami z [...] października oraz [...] października 2011 r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę, poinformowała również, że cofnęła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. również oświadczyła, że cofa skargę, jednak przed jej zamknięciem zmieniła zdanie domagając się merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną przez Kierownika Oddziału Dodatków Mieszkaniowych w Wydziale Spraw Społecznych Urzędu Miasta, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, decyzję o odmowie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Decyzja odmowna wydana została na podstawie art. 7 ust. 1 i 5 w związku z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) – zwana dalej ustawą oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Zgodnie z treścią art. 4 ustawy przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Po myśli art. 7 ust. 1 dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Przepis ust. 1a art. 7 stanowi, iż organ, o którym mowa w ust. 1, może upoważnić inną osobę do wydawania decyzji w sprawach dodatku mieszkaniowego. W myśl ust. 6 art. 7 dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. z dnia 28 lutego 2011 r., M.P. 11. 15. 162), wydanym na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm.1)), od dnia 1 marca 2011 r. kwota najniższej emerytury wynosi 728,18 zł miesięcznie. A zatem, zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem art. 7 ust. 6, dodatek mieszkaniowy, aby został przyznany, nie może wynosić mniej niż 14, 58 zł ( 728, 18 x 2%). Ze złożonej przez skarżącą deklaracji wynika, że osiągnięty przez nią dochód z trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy, wynosił łącznie 3.324, 00 zł. Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wydatki na mieszkanie w miesiącu, w którym został złożony wniosek wyniosły 232, 11 zł. Powierzchnia użytkowa zajmowanego przez skarżącą lokalu wynosi 32, 82 m2. Z danych zawartych we wniosku oraz deklaracji o dochodach wynika, że skarżąca spełnia warunki o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 5 ustawy do przyznania jej wnioskowanego dodatku mieszkaniowego. Stosownie do treści art. 6 ust. 2 ustawy, wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na powierzchnię normatywną a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa jednoosobowego. Kwota 20% średnich miesięcznych dochodów skarżącej (1.108, 00 zł) wynosi 221, 60 zł. A zatem różnica pomiędzy wydatkami na lokal, a kwotą 221, 60 zł daje kwotę 10, 51 zł, co stanowi mniej aniżeli 2% najniższej emerytury ( 728, 18 x 2% = 14, 58 zł). W związku z powyższym należy stwierdzić, że stanowisko organów administracyjnych obydwu instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ma oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego. Analiza akt sprawy dowodzi, że również przepisy prawa procesowego nie zostały naruszone. Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz deklaracja o dochodach złożone zostały na urzędowych formularzach, zgodnych z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z dnia 31 grudnia 2001 r. Nr 156 poz. 1817) i zawierają dane konieczne do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.