II SA/Go 706/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nałożył na M.D. (jako przewoźnika) karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za niewywiązanie się przewoźnika z obowiązku przedstawienia środka transportu nr rej. [...] wraz z towarem, w wyznaczonym miejscu w celu przeprowadzenia kontroli w związku z przewozem towarów objętych zgłoszeniem [...]. W podstawie prawnej tej decyzji powołano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej o.p.), art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 12a ust. 3, art. 26 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 104; dalej ustawa SENT) oraz § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 898 ze zm.; dalej rozporządzenie MF), w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] r. strona zarejestrowała w systemie PUESC zgłoszenie SENT na przewóz z Norwegii do Niemiec odpadu w postaci makulatury (kod 0005) w ilości [...] kg. W zgłoszeniu strona wskazała jako: podmiot wysyłający – [...], podmiot odbierający – [...], przewoźnika – [...] Wraz z numerem referencyjnym SENT strona otrzymała wezwanie NUCS do zgłoszenia środka transportu z towarem do kontroli w [...] (terminal). Strona nie wykonała nałożonego obowiązku i nie zgłosiła do kontroli środka transportu wraz z przewożonym towarem. Organ I instancji w dniu [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewywiązanie się przez przewoźnika M.D. z obowiązku przedstawienia środka transportu w celu przeprowadzenia kontroli w związku z przewozem towarów objętych zgłoszeniem SENT, a następnie wydał wskazaną wyżej decyzję. 2. Od tej decyzji [...] złożyła w terminie odwołanie zarzucając jej naruszenie: - art. 165b § 1 o.p. przez wszczęcie postępowania w sprawie po upływie sześciu miesięcy od zakończenia kontroli, - art. 12a ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT przez uznanie, że strona nie wywiązała się z obowiązku przedstawienia środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT w celu przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym miejscu, - art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie i uznanie, że w realiach sprawy ważny interes przewoźnika i interes publiczny nie przemawia za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy zgodnie z najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych w interesie publicznym nie leży, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że nastąpiło pewne uchybienie formalne, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienie to nie tylko nie stanowiło realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzało ryzyka takiego uszczuplenia, - art. 121 i art. 122 o.p., przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu oraz z pominięciem działań dążących do pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia analizy stanu faktycznego w rażącym stopniu. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. 3. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg sprawy i ustalony przez organ I instancji stan faktyczny sprawy, zastosowane w sprawie sankcje za właściwe i należne. 3.1. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie, a w konsekwencji do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy SENT, ponieważ to strona ponosi pełną odpowiedzialność za powstałą sytuację. Podkreślił, że zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy SENT, jeżeli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazanych w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy SENT w przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego, zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju, w celu przeprowadzenia kontroli. Przewoźnik bez wątpliwości nie wywiązał się z obowiązku przedstawienia środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem w celu przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym miejscu, w związku z czym naruszył przepis art. 12a ust. 3 ustawy SENT. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. 3.2. Odnosząc się do wymierzonej sankcji organ podał, że kary nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy łańcucha dostaw podlegającego systemowi monitorowania przewozu, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. Kara jest wysoka po to, by niedopełnienie obowiązków było dla podmiotów nieopłacalne. Ustawa w żaden sposób nie przewiduje stopniowania kar w zależności do stopnia zawinienia. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania przed organem I instancji strona nie wystąpiła z wnioskiem o odstąpienie od wymierzenia kary ani z uwagi na ważny interes publiczny, ani z uwagi na ważny interes przewoźnika, nie złożyła także żadnych dokumentów i wyjaśnień w tym zakresie. Organ I instancji zbadał z urzędu, czy w sprawie występują przesłanki przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej ze względu na ważny interes podatnika lub interes publiczny (szczegółowe dane podane są na s. 8 i 9 decyzji organu I instancji). 3.3. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał je za bezzasadne. Zwrócił uwagę, że wszczęcie postępowania w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT nie jest ograniczone terminem, o którym mowa w art. 165b § 1 o.p. 3.4. Odnosząc się do wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary organ, podzielając ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku. Podkreślił, że sytuacja finansowa strony jest dobra. Z dokumentów nie wynika, by wystąpiły okoliczności wyróżniające ją od sytuacji innych podatników. W roku 2021 w stosunku do lat 2019-2020 nastąpił wzrost zarówno po stronie przychodu, jak i dochodu. Pomimo ponoszonych kosztów strona w dalszym ciągu wypracowuje zysk. Ponadto w latach [...] nabyła pojazd i naczepę. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, jednakże sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie strony, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Dolegliwość kary jest celowym zamierzeniem ustawodawcy. Kara jest wysoka, by niedopełnienie obowiązku wynikających z przepisów ustawy SENT w przewozie towarów wrażliwych było nieopłacalne. Organ nie znalazł też w zgromadzonym materiale dowodowym przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes podatnika, gdyż musiałby on wynikać ze zdarzenia nadzwyczajnego, mającego bezpośredni związek z powstałym naruszeniem, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie kary. Fakt nieprzedstawienia środka transportu do kontroli, nie był spowodowany okolicznościami, na które strona nie miała wpływu. Zaistniały stan faktyczny nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych okoliczności. Okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków nie mogą stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary. Surowość kary nie świadczy jeszcze o możliwości pogorszenia kondycji finansowej strony, czy wręcz doprowadzeniu do jej likwidacji. 3.5. W sprawie, zdaniem organu, nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary z powodu istnienia przesłanki interesu publicznego. Uchybienie strony nie może być rozpatrywane w kategorii uchybień formalnych. Nieprzedstawienie środka transportu wraz z towarem do kontroli uniemożliwiło kontrolę przewozu, która miała na celu sprawdzenie przewożonego towaru z przedstawionymi w zgłoszeniu SENT dokumentami. Nieprzedstawienie przewożonego towaru do kontroli spowodowało, że cel ustawy, polegający na zapewnieniu bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie, nie został w przedmiotowej sprawie osiągnięty. Sankcja za tego rodzaju naruszenia ma zapobiec sytuacji, w której nie można będzie ustalić, czy towar przewożony danym środkiem transportu, dostarczony został do miejsca przeznaczenia i czy na trasie jego przewozu nie został zamieniony na inny towar, pochodzący z niewiadomego źródła. Nałożenie kary określonej w ustawie SENT jest współmierne i proporcjonalne do wagi naruszenia, a także zgodne z pojęciem sprawiedliwości społecznej. Zignorowanie wezwania organu do przedstawienia do kontroli pojazdu, nie może być traktowane, jako mało istotne naruszenie. 4. W skardze wniesionej do tutejszego sądu w terminie przeciwko całości wydanej decyzji, M.D., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie: - art. 165b § 1 o.p. przez wszczęcie postępowania w sprawie po upływie sześciu miesięcy od zakończenia kontroli, - art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie i uznanie, że w realiach sprawy ważny interes przewoźnika i interes publiczny nie przemawia za odstąpieniem od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, podczas gdy zgodnie z najnowszym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w interesie publicznym nie leży, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że nastąpiło pewne uchybienie formalne, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienie te nie tylko nie stanowiło realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzało ryzyka takiego uszczuplenia; - art. 122 o.p. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a dodatkowo zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuty te zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. 5. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b oraz lit. c p.p.s.a.). 7. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT, zgodnie z którym w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3 na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrolowany przewóz podlegał przepisom ustawy SENT zgodnie z § 1 pkt 7 rozporządzenia MF; dotyczył bowiem przewozu towarów innych niż wymienione w art. 3 ust. 2 pkt 1-3a ustawy SENT, tj. makulatury stanowiącej odpad w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699), które podlegają przepisom rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.), bez względu na ich ilość w przesyłce. Niesporne w sprawie było również to, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, odbywał się bowiem po drodze publicznej, zaś skarżąca była przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT, co wynika ze zgłoszenia SENT i przedstawionego listu przewozowego. 8. Stosownie do art. 12a ust. 1 ustawy SENT, jeżeli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Taki obowiązek został nałożony na skarżącą w odniesieniu do przewozu objętego zgłoszeniem [...]. W takiej sytuacji przewoźnik dokonujący przewozu towarów po drodze publicznej – zgodnie z art.12a ust. 3 ustawy SENT - jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli. W sprawie jest jasne i niekwestionowane, że skarżąca nie zastosowała się do wezwania i nie podstawiła do kontroli środka transportu przed opuszczeniem terytorium Polski. Potwierdzają to jednoznacznie wszystkie dane systemu geolokalizacyjnego. Strona, jako przewoźnik popełniła zatem opisany wyżej delikt administracyjny. 9. Kwestia odpowiedzialności za ten delikt i wymierzonej sankcji wiąże się w pierwszej kolejności z podniesionym zarzutem naruszenia art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT. Zgodnie z treścią art. 165b § 1 o.p., w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Zarzut ten jest niezasadny. Aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, że przepis art. 165b § 1 o.p. nie ma zastosowania w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2023 r., II GPS 1/23, CBOSA). Mając na uwadze powyższe oraz wzgląd na wartości wynikające z jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, WSA w Gorzowie Wlkp. w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, odstąpił od poglądu wyrażonego we wcześniejszych w wyrokach wydanych m.in. w sprawach o sygn. akt II SA/Go 200/22, II SA/Go 1086/21, podzielając aktualnie i uznając za własne stanowisko opowiadające się za uznaniem, że omawiany przepis art. 165b § 1 o.p. nie znajduje odpowiedniego zastosowania w sprawach nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT. 10. Sąd nie podziela również zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Postępowanie przed organami obu instancji odpowiadało standardom postępowania w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, zarówno w zakresie zabezpieczenia podstawowych uprawnień uczestników procesu, jak i realizacji odpowiadających im obowiązków organu wyznaczonych powołanymi powyżej przepisami. Okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach o.p. oraz w zgodzie z art. 191 o.p. Ponadto organy obszernie wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się wymierzając skarżącej karę pieniężną za stwierdzone naruszenie, nie korzystając z instytucji odstąpienia od kary. Również uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 210 § 4 o.p. w stopniu umożliwiającym kontrolę przez sąd administracyjny. To, że strona nie zgadza się z tą argumentacją, nie świadczy o naruszeniu zasady zaufania do organów administracji, czy też naruszeniu wspomnianego przepisu określającego elementy konieczne uzasadnienia decyzji. 11. Jeśli chodzi zaś o przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, sąd podziela ocenę organów o braku ich zaistnienia tak w kwestii ważnego interesu przewoźnika, jak i interesu publicznego (art. 22 ust. 3 ustawy SENT). Sytuacja przedsiębiorstwa skarżącej jest dobra i po jej stronie nie wystąpiły jakieś szczególne, nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiałyby jej poniesienie kary za stwierdzone naruszenie. Niewątpliwie zderzenie powyższych okoliczności z wysokością wymierzonej kary pozwala uznać, iż jej uiszczenie nie spowoduje utraty płynności finansowej skarżącej. Zasadnie również organy administracji publicznej przyjęły, że nie została spełniona także druga przesłanka uzasadniająca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. interes publiczny. Sąd zgadza się z tezą, że w interesie publicznym nie leży nakładanie przez organy kar pieniężnych na podmioty działające zgodnie z prawem, a dopuszczające się jedynie nieistotnych czy też oczywistych omyłek, błędów w zgłoszeniu SENT czy uchybień formalnych. Dowodem tego jest choćby orzecznictwo w innych sprawach. Jednakże są tu zupełnie inne przypadki niż stan faktyczny niniejszej sprawy. Tutaj bowiem przewoźnik nie przedstawił w ogóle do kontroli, na wezwanie, środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem. Brak przedstawienia środka transportu wraz z towarem uniemożliwił organowi jakąkolwiek kontrolę dokonywanego przewozu drogowego. Natomiast, jak trafnie podniósł organ odwoławczy, uniemożliwienie właściwym organom kontroli przewozów praktycznie wypacza sens ustawy SENT. Organy nie mogły bowiem w takim przypadku nie tylko ocenić, czy doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków, ale właściwie nie mogły niczego, co wiązało się z tym przewozem, ocenić. Nie wiadomo zatem jaki towar i w jakich rozmiarach był przewożony. Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. Co więcej był to kolejny taki delikt popełniony prze skarżącą co świadczy o naruszaniu tego obowiązku w sposób intencjonalny (por. sprawa II SA/Go 675/23 rozpatrywana przez tutejszy sąd). 12. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie wymierzona w sprawie kara pieniężna za stwierdzone naruszenie jest adekwatna do celów ustawy SENT i nie jest dla strony dotkliwa w takim stopniu, który uzasadniałby zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie przesłanki interesu publicznego, uwzględniającej treść zasady proporcjonalności. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można również przyjąć, że nałożona kara pieniężna doprowadzi do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, ani do sytuacji gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.