II SA/Go 708/08

Dnia 11 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.K. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Wojewoda jako organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] o wymeldowaniu B.K. z pobytu stałego w [...]. Skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, iż w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku stanie się osobą formalnie bezdomną, co bardzo utrudni jej codzienne funkcjonowanie czy załatwianie spraw urzędowych. Zarządzeniem z dnia 20 listopada 2008 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wykazanie, iż jej wykonanie pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności podane w złożonej skardze. Uzupełniając wniosek skarżąca podniosła, iż odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą dla niej niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków lub – w zależności od okoliczności – niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody. Wymeldowanie skarżącej sprawi, że stanie się ona osobą bezdomną i zepchnie ją na margines społeczeństwa. Brak stałego lub czasowego meldunku uniemożliwi skarżącej podjęcie wielu działań koniecznych dla zapewnienia utrzymania siebie oraz córki, np. podjęcie nowej pracy lub zaciągnięcie kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Wniosek strony postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może być uwzględniony wówczas, gdy strona wykaże, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest realne i znajduje potwierdzenie w konkretnych zdarzeniach czy okolicznościach. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162). Argumentacja przedstawiona przez skarżącą nie może zostać uznana za wystarczającą do uwzględnienia jej wniosku. Instytucja meldunku, oparta na ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) ma charakter ewidencyjny, rejestrowy, a fakt zameldowania w danym miejscu, pod konkretnym adresem, nie daje tytułu prawnego do lokalu czy też szerzej – do nieruchomości. Podobnie wymeldowanie danej osoby z konkretnego miejsca pobytu nie pozbawia jej tytułu prywatnoprawnego do lokalu, o ile strona tytuł taki posiada. Nie znajduje więc podstaw pogląd strony, iż na skutek wymeldowania stanie się ona osobą bezdomną. Z kolei twierdzenia o niemożliwości dokonywania czynności w rodzaju podjęcia nowej pracy, zaciągnięcia kredytu czy załatwiania spraw urzędowych zostały sformułowane na tyle ogólnie, iż nie sposób na ich podstawie uznać wniosek za uzasadniony. Skarżąca nie wykazała aby przedstawiono jej konkretną ofertę pracy, nie podała czy i jaki kredyt chce zaciągnąć, na jaki cel i w jakiej wysokości oraz że czyni właśnie starania o podpisanie umowy kredytu, nie wskazała również jakiej konkretnie sprawy urzędowej nie jest w stanie załatwić. W tym stanie rzeczy nie sposób ocenić również czy ewentualne niedogodności (których istnienie nie zostało przez skarżącą wykazane) związane z brakiem meldunku są w niniejszej sprawie równoznaczne z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. z wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy również mieć na uwadze fakt, iż Sąd umożliwił skarżącej uzupełnienie wniosku i podanie konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca jednak nie wykazała tych okoliczności w stopniu pozwalającym na uwzględnienie jej żądania. Termin rozprawy w niniejszej sprawie został już wyznaczony na dzień 15 stycznia 2009 r. Nie przesądzając w chwili obecnej o treści orzeczenia kończącego postępowanie należy podkreślić, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, Sąd stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. określi w wyroku, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Stan niepewności co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji będzie trwał nie dłużej niż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.