II SA/Go 708/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi ze skargi "T" spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Dnia 28 maja 2010 r. do Prezydenta Miasta wpłynęło zgłoszenie Spółki z o.o. T zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na instalacji tablicy informacyjno - oświetleniowej typu LED. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Prezydent Miasta, powołując się na przepis art. 35 ust. 5 oraz ust. 7 pkt 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie wykonania zgłoszonych robót budowlanych polegających na montażu tablicy informacyjnej oświetleniowej typu LED na budynku położonym przy ul. [...] na działce nr ewid. gruntu [...] oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż wprawdzie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, jednakże zwolnienie to nie ma charakteru bezwzględnego. W postępowaniu zgłoszeniowym organ administracji architektoniczne - budowlanej dokonuje analizy zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów, a następnie w zależności od wyniku tej analizy, bądź przyjmuje je milcząco uznając, że wraz z załączonymi dokumentami odpowiada ono prawu, bądź też nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, względnie wnosi sprzeciw. Wskazał, że w myśl art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego pomimo, że projektowane przedsięwzięcie wymaga jedynie trybu zgłoszenia, właściwy organ może wnieść sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia oraz nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować m. in. zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Dalej organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem zgłoszenia jest montaż na dachu budynku usługowego przy [...] konstrukcji wsporczej dla tablicy informacyjnej oświetleniowej typu LED, o konstrukcji przestrzennej, stanowiącej budowlaną i techniczną całość. Organ wyjaśnił jednocześnie, iż z uwagi na wielkość reklamy (3 m x 5 m) i konstrukcji wsporczej (o wysokości powyżej 3 m), jej realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Z tej przyczyny, zdaniem organu, projekt konstrukcji reklamy oraz nadzór nad jej montażem powinien być wykonywany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, czego nie gwarantuje procedura zgłoszenia. Konieczna jest również ocena stanu technicznego obiektu, na którym urządzenie ma być zamontowane, zaprojektowanie odpowiedniego sposobu montażu, zapewnienie spełnienia obowiązujących dla tego typu obiektów warunków technicznych, a także ocena ich wpływu na nieruchomości sąsiednie, w tym bezpieczeństwo ruchu pojazdów. Przy tym czynności te powinny zostać wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, co gwarantuje tylko procedura obejmująca zatwierdzenie projektu budowlanego, wydanie pozwolenia na budowę oraz nadzór nad robotami udokumentowany w dzienniku budowy. W odwołaniu od decyzji inwestor T Sp. z o.o., żądając jej uchylenia, zarzucała, że organ i instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu dlaczego instalacja urządzenia służącego reklamie (stanowiącego łącznie tablicę i elementy montażowe konstrukcji wsporczej) objętego zgłoszeniem może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Podnosiła, iż organ l instancji odwołał się jedynie do wymiarów tablicy informacyjnej, co zdaniem strony jest nie wystarczające dla oceny stworzenia zagrożenia dla ludzi lub mienia, zwłaszcza przy uwzględnieniu wymiarów nieruchomości, na której miałaby być zainstalowana tablica. Zdaniem spółki organ z jednej strony dokonał oceny prawnej z przekroczeniem ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, a z drugiej strony nie ustalił w sprawie pełnego stanu faktycznego. Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Organ odwoławczy podobnie jak organ l instnacji, wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego planowane roboty nie wymagają pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, jednakże zwolnienie to nie ma charakteru bezwzględnego. W postępowaniu zgłoszeniowym organ administracji architektoniczne - budowlanej dokonuje analizy zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów, a następnie w zależności od wyniku tej analizy, bądź przyjmuje milcząco wraz z załączonymi dokumentami, co świadczy o tym, że odpowiada ono prawu, bądź też nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, względnie wnosi sprzeciw. Takie uprawnienie wynika z treści przepisu art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organ może nałożyć w drodze decyzji, o której mowa w art. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja naruszać może ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotne - sanitarnych, wprowadzenie utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wojewoda wskazał, iż ocena czy w stosunku do konkretnego zgłoszenia występuje prawdopodobieństwo wystąpienia którejkolwiek z w/w sytuacji, należy do organu administracji architektoniczne -budowlanej prowadzącego postępowanie. Przy tym organ nie ma obowiązku wykazania, że zamierzone roboty budowlane spowodują naruszenie wymienionych w tym przepisie dóbr, ale jedynie, że takie zagrożenie mogą spowodować, co oznacza, że chodzi o stan potencjalnego zagrożenia. Wojewoda podzielił ocenę organu l instancji, iż wielkość reklamy i konstrukcji wsporczej może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także konieczna jest ocena stanu technicznego obiektu, na którym urządzenie ma zostać zamontowane, wykonana przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Wydanie pozwolenia na budowę zapewni, zdaniem organu II Instancji, odpowiedni nadzór nad przedmiotowymi robotami. Organ odwoławczy wskazał, iż skoro organ l instancji uznał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ze względu na jego powierzchnię, ciężar i rozmiary może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia zasadne było wniesienie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia obejmującego jego montaż i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie, w ocenie organu odwoławczego, powołane przez Prezydenta Miasta okoliczności wystarczająco uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Spółka z o.o. T Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że Wojewoda podzielił stanowisko organu l instancji, a jednocześnie stwierdził, iż decydującym czynnikiem w sprawie jest ocena stanu istniejącego budynku pod kątem wytrzymałości dodatkowych obciążeń wynikających z wagi i rozmiarów projektowanej reklamy, wskazując przy tym na możliwość dokonania oceny oddziaływania przedmiotowego obiektu na nieruchomości sąsiednie. Tym samym organ II instancji wskazał na nowe okoliczności dotyczące oceny stanu faktycznego, czyniąc to w sposób dowolny, bowiem nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie wykazał, iż w rozpatrywanym przypadku zgłoszenie robót budowlanych nie zapewnia dostatecznej kontroli ich wykonania i powoduje powstanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W konsekwencji powyższego, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ przepisu art. 107 § 3 kpa, naruszenie przepisów prawa materialnego, a także niedostateczne odniesienie się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. strona skarżąca uzupełniła skargę, przedkładając dodatkowo opinię inżyniera z dziedziny budownictwa stwierdzającą, iż montaż tablicy nie zagraża bezpieczeństwu użytkowania obiektu na którym ma być zamontowana, projekt budowlany dotyczący instalacji ekranu LED oraz projekt budowlany konstrukcji ekranu LED. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do pisma ją uzupełniającego i załączonych do niego dokumentów wywodził, iż przedstawiona opinia nie może być dowodem w sprawie, nie jest miarodajna, bo nie obejmuje konstrukcji wsporczej na której ma być zamontowany ekran o wymiarach 6,14 x 4,224 m zaś przedstawione rozwiązania konstrukcyjne tablicy i konstrukcji wsporczej nie odnoszą się do sposobu powiązania ich z budynkiem na którym urządzenie reklamowe ma być zamontowane, a właśnie zachowanie bezpieczeństwa tego budynku budzi największe wątpliwości organu administracji architektoniczne -budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami, co oznacza iż rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy Prezydenta Miasta, którą zgłoszono sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na montażu tablicy informacyjnej oświetleniowej typu LED na budynku położonym przy ul. [...] - działka nr ewid. Gruntu [...] oraz nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta stanowił przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ administracji architektoniczne - budowlanej uprawniony jest do nałożenia, w drodze decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu, o której mowa w art. 30 ust. 5, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Jednocześnie przepis art. 30 ust. 7 pkt 2 - 4 ustawy przewiduje, iż organ może zgłosić sprzeciw i nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę jeżeli realizacja przedsięwzięcia może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowoduje pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotne - sanitarnych bądź też wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego instalacja tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w znaczeniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, nie wymaga pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem co do zasady, postępowanie w zakresie zamiaru wykonania spornej inwestycji podlega uproszczonej procedurze zgłoszenia zamiaru wykonania robót. Postępowanie w sprawie zgłoszenia jest postępowaniem uproszczonym, które kończy się wydaniem decyzji tylko wówczas, gdy zachodzi konieczność wydania rozstrzygnięcia negatywnego dla strony postępowania (wnioskodawcy). Samo zgłoszenie zamiaru wykonania robót nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku zainteresowanego podmiotu, który w myśl Kodeksu postępowania administracyjnego wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze decyzji administracyjnej. Do wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami Kpa, mają natomiast zastosowanie reguły określone w ustawie - Prawo budowlane. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie dopiero od wydania decyzji o sprzeciwie. Decyzję tę organ wydaje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, gdy oceniając zamierzenie inwestycyjne ustali zaistnienie ustawowych przesłanek do wniesienia sprzeciwu. Zatem na organie administracji ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa) oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia (art. 107 § 3 kpa). Dodatkowo zauważyć należy, iż zastosowany przez organ przepis art. 30 ust. 7 ustawy wprowadza wyjątek od reguły stosowania trybu uproszczonego przy pewnej kategorii robót budowlanych. Okoliczność, iż w sprawie zaistniały - zdaniem organu -przesłanki dające podstawę do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy nakłada obowiązek dokładnego i szczegółowego wyjaśnienia oraz wyczerpującego uzasadnienia przyczyn zgłoszenia sprzeciwu. Wykazanie, że zamierzenie może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, aczkolwiek pozostaje w sferze ocen organów administracji architektoniczno-budowlanej nie może mieć jednakże charakteru dowolnego. Organ musi wykazać z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych, jakie dobro i przez jakie czynniki będzie zagrożone. Tym samym powinien w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnić odstąpienie od uproszczonego trybu zgłoszenia, bowiem przepis art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego w żadnym razie nie powinien być stosowany jako zasada. W razie wątpliwości co do zastosowania procedury uproszczonej, organ może także skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego ( postanowienie zobowiązujące do uzupełnienia dokumentów) zanim zastosuje instytucję sprzeciwu. Prezydent Miasta powołał się na przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego wskazując, iż realizacja przedsięwzięcia powodować może zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia z uwagi na wielkość tablicy reklamowej (3 m x 5 m) i konstrukcji wsporczej (powyżej 3 m). Uznał, iż powyższa okoliczność czyni niezbędnym dokonanie oceny stanu technicznego budynku, na którym posadowiona ma być konstrukcja tablicy informacyjno - reklamowa. Ponadto niezbędne jest wykonanie projektu budowlanego oraz nadzór nad montażem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Jednocześnie organ wywiódł z powyższego, iż dla tego typu obiektów niezbędna jest również ocena wpływu na "nieruchomości sąsiednie, w tym bezpieczeństwo ruchu pojazdów". Zatem powołując się na przesłankę zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 30 ust. 7 pkt 1), organ faktycznie poddał w wątpliwość czy w istocie wykonanie spornej inwestycji nie spowoduje wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla sąsiednich terenów, co wypełnia przesłankę z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy (nie powołanego w podstawie prawnej ). Podobnie jak pozostałe przesłanki, kwestia ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości podlega ocenie także w toku postępowania w sprawie zgłoszenia, co bezpośrednio wynika z treści w/w przepisu. W tym zakresie organ też nie zawarł w decyzji żadnej argumentacji, a nawet wskazania jakie tereny takie sąsiedztwo stanowią. Nie uzasadniał też stwierdzenia w jaki sposób montaż tablicy reklamowej wpłynie na bezpieczeństwo ruchu pojazdów. Z kolei Wojewoda powtórzył jedynie argumentację organu l instancji, uznając ją za wystarczającą do uzasadnienia zgłoszonego sprzeciwu. Powołał się przy tym na ustalenia faktyczne organu l instancji, których ten nie poczynił (brak ustaleń co do powierzchni i wagi tablicy oraz konstrukcji wsporczej). W sposób nieuprawniony stwierdził nadto, iż jedynie pozwolenie na budowę pozwoli na ocenę oddziaływania tablicy na nieruchomości sąsiednie bez sprecyzowania o jaki rodzaj nieruchomości chodzi ani wskazania jak przekłada się to i na które prawne przesłanki zgłoszenia sprzeciwu. W ocenie Sądu w decyzjach obu organów brak jest faktycznie umotywowanego wyjaśnienia przesłanek jakimi kierowały się one zgłaszając sprzeciw i podtrzymując jego zasadność. Ograniczenie się jedynie do powtórzenia za ustawodawcą, iż nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę uzasadnione jest możliwością wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, nie jest wyjaśnieniem wyczerpującym i dowodzi arbitralnego charakteru wydanego orzeczenia. Zdaniem Sądu ocena stanu faktycznego sprawy dokonana przez organ l instancji była oceną dowolną, pozbawioną umotywowanego uzasadnienia i sprowadzała się jedynie do powołania się na rozmiary tablicy. Okoliczności tej nie dostrzegł organ odwoławczy, który stosownie do zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 Kpa zobligowany był do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych zgłoszonych przez skarżącą. Tymczasem granice postępowania rozpoznawczego prowadzonego w drugiej instancji wyznaczają -analogicznie jak w postępowaniu w l instancji - generalne zasady postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego), a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności. Zasada prawdy obiektywnej, której normatywnym wyrazem jest przepis art. 7 (a także art. 77 kpa), nakłada na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Z zasady praworządności wynika obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu l instancji. Z kolei z zasady dwuinstancyjności wynika, iż organ odwoławczy może rozpoznać tylko sprawę, która była już wcześniej rozstrzygnięta decyzją organu l instancji (B. Adamiak (w:) Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 4, s. 284 i in.). Organ odwoławczy kierując się zasadami ogólnymi dokonuje oceny dowodów zebranych w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ niższego stopnia. Wynik tej oceny może między innymi stanowić podstawę przeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 kpa. W przypadku bowiem, gdy organ uzna, iż w postępowaniu przed organem stopnia podstawowego nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, lub istnieją uzasadnione wątpliwości, co do określonych okoliczności sprawy, zobligowany jest, na wniosek lub z urzędu, przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające (vide: wyrok NSA z dnia 4 maja 1982 r. sygn. akt l SA 95/82 ONSA 1982, z. 1, poz. 41). Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo ( por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986r., sygn. akt II S.A.1829/85 - ONSA 1986, Nr 2, poz.43). Wbrew stanowisku organu odwoławczego, okoliczność, iż o zastosowaniu przepisu art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego decyduje istnienie choćby potencjalnego zagrożenia, nie oznacza, iż organ zwolniony jest z obowiązku wyjaśnienia z rodzajem jakiego zagrożenia mamy do czynienia w danym przypadku, wskazania czynników zagrożenia czy powołania konkretnych norm prawnych, które mogą zostać naruszone. Wykazanie, iż w sprawie zachodzą przesłanki wydania decyzji na podstawie w/w przepisu należy do organu i nie może przebiegać dowolnie, z naruszaniem wskazanych zasad postępowania administracyjnego. Chodzi mianowicie o wykazanie wprawdzie nawet potencjalnego, ale konkretnego zagrożenia. Orzeczenie w tym zakresie w sposób istotny ogranicza prawo zabudowy, wynikające z art. 4 ustawy, a zatem, także w tym zakresie za niezbędne należy uznać wykazanie przez organ przesłanek w oparciu, o jakie ingeruję w sferę praw inwestora. W związku treścią odpowiedzi na skargę należy przy tym wskazać, że zawarta w niej dodatkowa argumentacja, uzupełniająca uzasadnienie decyzji nie może odnieść skutku bowiem nie stanowi aktu podlegającego kontroli sądowej. Zaś co do dodatkowych dokumentów przedłożonych przez skarżącą, to i one nie mogły być przedmiotem oceny Sądu bowiem jego kontrola dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania zaskarżonej decyzji i wg stanu akt administracyjnych sprawy na ten sam moment. Zważywszy na dyspozycję art. 134 § 1 p.p.s.a zwrócić należy uwagę, iż w sprawie uzasadnione wątpliwości budzi załączone do zgłoszenia oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wywodzone "ze stosunku zobowiązaniowego w postaci zgody właściciela E.W., Przedsiębiorstwo A, ". Oświadczenie to złożone zostało przez K.M., przy czym z jego treści nie wynika by dział on w imieniu skarżącej spółki T, jako jej jednoosobowy zarząd, ale jedynie jako osoba fizyczna. W ocenie Sądu, z treści wyrażonej zgody z dnia [...] maja 2010 r. jak też z akt administracyjnych sprawy nie wynika tytuł prawny jakim legitymuje się wskazana osoba do działki nr ewid. [...] ani budynku na niej usytuowanego, a na którym planowany jest, zgodnie ze zgłoszeniem, montaż tablicy informacyjno-oświetleniowej. Na zdjęciu załączonym do zgłoszenia znajduje się budynek usługowy "DJ", w którym mieścić się może kilka lokali użytkowych. Nie ma zatem pewności czy wskazany budynek w istocie stanowi wyłączną własność w/w podmiotu, a tym samym czy jego zgoda jest wystarczająca dla wywołania skutku rozporządzającego. Wskazać bowiem należy, iż stosownie do przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego inwestor obowiązany jest do zgłoszenia dołączyć oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Za treść oświadczenia odpowiada wnioskujący, ale istniejące w tej kwestii wątpliwości organ zobowiązany jest wyjaśnić. Badanie, czy deklaracja inwestora co do dysponowania nieruchomością odpowiada rzeczywistemu prawu jest konieczne zawsze wtedy, gdy w sprawie ujawnione zostaną okoliczności mogące świadczyć o braku uprawnienia. Odnosząc się do powołanego zdjęcia, wskazać należy, iż nie zostało też wyjaśnione czy na dachu budynku znajduje się już jedna tablica - ekran czy jest to jedynie wizualizacja tablicy objętej zgłoszeniem. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył dyspozycję przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, a także art. 7 i art. 77 Kpa z uwagi na niewykazanie zasadności zgłoszenia sprzeciwu i zobowiązania inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazane naruszenie nie tylko mogło mieć, ale w istocie miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem zdecydowało o utrzymaniu w mocy decyzji, którą organ stopnia podstawowego zgłosił sprzeciw i nałożył na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie planowanej inwestycji. Omówione powyżej okoliczności, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiły podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Przeprowadzone przez Wojewodę postępowanie odwoławcze wymaga uzupełnienia w zakresie ustalenia wskazanych powyżej okoliczności, z zachowaniem określonej przepisami ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego procedury zasad postępowania określonych także przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym również art. 30 ust. 5 ustawy. Zasadnym jest również aby rozpatrując sprawę ponownie organ zapoznał się z złożoną przez stronę w toku postępowania sądowoadministracyjnego dokumentacją techniczną. W tym celu organ może skorzystać z uprawnień wynikających z art. 136 kpa. Orzekając w sprawie Sąd również stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, do czego obligował go przepis art. 152 p.p.s.a.