II SA/Go 709/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. oddalił skargę B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. [...] w przedmiocie odmowy wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego. Referendarz sądowy postanowieniem [...] ustanowił dla skarżącej radcę prawnego. Dnia 21 marca 2008 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika z urzędu B. D. radcy prawnego W.W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Do wniosku została dołączona skarga kasacyjna. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zarzucił wyrokowi: - obrazę art. 2 w zw. z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegający na orzeczeniu o odmowie wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz B. D. na podstawie przepisu art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, który to przepis wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r. sygn. akt P 28/07, został uznany za niezgodny z cytowanymi wyżej przepisami Konstytucji, co biorąc pod uwagę, iż zaskarżony wyrok zapadł około dwa miesiące po wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, prowadzi do wniosku, iż istniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji. W konkluzji skargi kasacyjnej jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. celem ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, gdyż skarżąca należności z tego tytułu nie uregulowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Już na wstępie należy podkreślić, iż skarga kasacyjna winna czynić zadość wymogom formalnym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i szczególnym przewidzianym dla tegoż środka odwoławczego, a także zostać prawidłowo opłacona (art. 176, art. 230 §1,2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, jej wniesienie jest obwarowane szeregiem wymogów odnoszących się zarówno do możliwych ustawowych podstaw tej skargi jak i do jej formy (art. 174 i art. 176 p.p.s.a.). To szczególny charakter skargi kasacyjnej sprawia, że przepisem art. 175 § 1 p.p.s.a. wprowadzono przymus adwokacko-radcowski związany z jej sporządzaniem. W art. 176 p.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 omawianej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczyć rodzaj sądu, zamieścić osnowę skargi kasacyjnej, podpis jej autora, wymienić załączniki, oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Po drugie skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Tylko w pierwszym przypadku, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych dla pisma procesowego mogą one ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a. Niespełnienie natomiast wymogów szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji. W konsekwencji obarczona nieusuwalnymi brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstawy kasacyjnej wraz z jej uzasadnieniem. Wskazując podstawę kasacyjną składający skargę powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika skarżącej nie zawiera prawidłowo skonstruowanej podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 176 p.p.s.a. Autor podając przepis art. 2 w zw. z art. 69 Konstytucji nie określił, czy stanowi to naruszenie prawa materialnego, czy też procesowego. Przyjmując, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, iż uczynił to nieprawidłowo. Pełnomocnik nie określił bowiem czy naruszenie nastąpiło przez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Stosownie zaś do art. 176 p.p.s.a. stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić, na czym polegała błędna interpretacja wskazanego przepisu prawa materialnego przez sąd. W uzasadnieniu tym należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować swoje własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2006 r, l OSK 459/06, Lex nr 281385). Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik nie podał na czym polegało naruszenie przez sąd art. 2 w zw. z art. 69 Konstytucji. Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu odniósł się zaś do art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, póz. 992 ze zm.), który nie został - co wymaga podkreślenia - wskazany w podstawie skargi kasacyjnej. W orzecznictwie wskazano również, że "...przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny sądu ograniczony jest do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym naruszenie to polegało. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., GSK 10/04 Monitor Prawniczy 2004, nr 9, póz. 392). W konkluzji należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest obarczona brakiem nieusuwalnym, w postaci nieprawidłowo wskazanej podstawy kasacyjnej, co czyni ją niedopuszczalną. Z tych względów na podstawie art. 178 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.