II SA/Go 710/16

Dnia 14 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K., Z.K., I.S. i D.S. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 11 lutego 2008 r. nr XIX/168/2008 w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie na skutek wniosku skarżących o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Go 710/16 p o s t a n a w i a : odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Go 710/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi K.K., Z.K., I.S. i D.S., stwierdził nieważność uchwały Sejmiku Województwa z dnia 11 lutego 2008 r. nr XIX/168/2008 w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie – w części dotyczącej obwodów łowieckich [...], określonych w załączniku do tej uchwały. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, powołując się na treść art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwrócili się do z wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do zakresu rozstrzygnięcia, albowiem ich zdaniem sentencja wyroku może wskazywać, iż sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości dla obwodów łowieckich nr [...]. Wprawdzie – zdaniem skarżących – z uzasadnienia wyroku wynika, iż dotyczy on tylko nieruchomości skarżących, ale brak wymienionych nieruchomości skarżących wzbudza wątpliwości strony przeciwnej, które mają wpływ na praktyczne wykonanie wyroku, a raczej jego ignorowanie przez władze. W świetle powyższego przedmiotowy wyrok wymaga wykładni i wyjaśnienia, czy zakresem jego rozstrzygnięcia objęte jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej obwodów łowieckich nr [...] w zakresie nieruchomości skarżących, czy też przedmiotem rozstrzygnięcia jest całość obwodów łowieckich nr [...] (pomimo, iż – zdaniem skarżących – nie było to przedmiotem skargi). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek okazał się niezasadny. Stosownie do treści art. 158 § 1 p.p.s.a. sąd, który wydała wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku nie może także prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Odnosząc się do przedstawionego wyżej wniosku skarżących o wykładnię wydanego w niniejszej sprawie prawomocnego wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. zwrócić należy uwagę, iż zarówno rozstrzygnięcie zawarte sentencji wyroku jak i uzasadnienie w sposób jasny i precyzyjny wskazują, jaki był zakres orzeczenia rozstrzygającego niniejszą sprawę. W pkt I sentencji wyraźnie wskazano bowiem, iż Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego aktu, w części dotyczącej obwodów łowieckich [...], określonych w załączniku do tej uchwały. Z kolei w uzasadnieniu wyraźnie zaakcentowano konieczność stwierdzenia na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej obwodów łowieckich nr [...] – w skład których wchodzą nieruchomości skarżących. Dodatkowo stwierdzono, iż ograniczenie się przy stwierdzeniu nieważności uchwały tylko do działek należących do skarżących, a nie obwodów, w których skład wchodzą, spowodowałoby, że pozostała część obwodów łowieckich utraciłaby przymiot ciągłości, zatem nie spełniałaby wymogów ustawowych. Są to wypowiedzi na tyle jednoznaczne, że nie wymagają jakichkolwiek dalszych wyjaśnień. Dodatkowo okoliczność, iż pewne organy władzy publicznej mają wątpliwości co do jego zakresu lub – jak wskazano we wniosku – wręcz go ignorują, a także fakt nieczynienia przez skarżących użytku z prawem przewidzianych środków celem wyegzekwowania prawomocnego wyroku, nie mogą stanowić podstawy do dokonywania jakiejkolwiek dalszej wykładni zupełnie jednoznacznego w swej treści orzeczenia. W świetle powyższego, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.