II SA/Go 715/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg B.C., D.B., R.B., W.K., M.P., L.B. i L.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę B.C., D.B. i M.P.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy z odwołania B.C., D.B., R.B., B.M., W.K., M.P., L.B. i L.B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy na działce nr [...] przy ul. [...] dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną, powołując się m. in. na przepisy art. 28, art. 27 § 1, art. 138 § pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) umorzyło postępowanie odwoławcze. Decyzja została przesłana odwołującym się w dniu 7 czerwca 2017 r. W dniu 10 lipca 2017 r. wniesiona (tj. nadana w urzędzie pocztowym) została, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarga na powyższą decyzję. Jako skarżących wskazano w niej B.C., D.B. R.B., W.K., M.P., L.B. i L.B.. Na podstawie zarządzenia z dnia 12 września 2017 r. wezwano wszystkich skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez przesłanie sześciu odpisów skargi własnoręcznie podpisanych przez wszystkich skarżących ( i/lub ich pełnomocników) bądź poświadczonych za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie pouczono skarżących, że wykonanie wezwania przez jednego z nich, zwalnia pozostałych skarżących z obowiązku jego wykonania. Wezwanie w tym zakresie skierowano do każdego ze skarżących z osobna. Ponadto na podstawie odrębnych zarządzeń wezwano każdego ze skarżących osobno, z uwzględnieniem faktu, iż L.B. oraz L.B. są zobowiązani solidarnie, do uiszczenia, każdy w swoim imieniu, wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zarówno wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi jak również wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przesłano jedną przesyłką poleconą, do każdego ze skarżących odrębnie. W odpowiedzi na te wezwania R.B. przesłał sześć egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych przez siebie, W.K. oraz L.B., który występuje w niniejszej sprawie zarówno we własnym imieniu jak i w imieniu L.B.. Jednocześnie przekazał dowody wpłaty wpisu sądowego dokonane w imieniu własnym oraz małżonków L. i L.B., a ponadto oświadczenia M.P., B.C. oraz D.B., w których cofają oni wniesione skargi. Z ustaleń Sądu wynika ponadto, że uiszczony został wpis w imieniu W.K.. Ponadto ustalono, że skarżący, którzy złożyli oświadczenie o cofnięciu skargi, nie uiścili wpisu sądowego od skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej p.p.s.a. ) zobowiązany jest odrzucić skargi M.P., B.C. i D.B., z uwagi na niewpłacenie wpisu sądowego od wniesionych skarg. Zgodnie z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłata w postaci wpisu sądowego od wniesionej skargi jest opłatą sądową (art. 212 § 1 p.p.s.a.) należną na podstawie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wszystkich skarżących wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionych w jednym piśmie skarg. Wezwania wysłano 18 września 2017r. i doręczono R.B., D.B., W.K. w dniu 21 września 2017r., B.C. w dniu 25 września 2017r., M.P. w dniu 26 września 2017 r. zaś L.B. w dniu 6 października 2017 r. Przesyłka skierowana do L.B. została zwrócona do tut. Sądu jako niepojęta w terminie, co pozwala na przyjęcie – stosownie do art. 73 § 4 w zw. z § 1 p.p.s.a. – fikcji prawnej skutecznego doręczenia tej przesyłki w dniu 5 października 2017 r. Termin dokonania czynności polegającej na uiszczeniu wpisu od skargi, dla kolejnych skarżących upływał – dla R.B., D.B., W.K. w dniu 28 września 2017 r., dla B.C. dnia 2 października 2017r., dla M.P. w dniu 3 października 2017 r. zaś dla L.B. w dniu 13 października 2017r., a dla L.B. w dniu 12 października 2017 r. Jednakże zaznaczyć należy, że małżonkowie L. i L.B. na podstawie art. 214 § 2 p.p.s.a. zobowiązani byli solidarnie do uiszczenia tej opłaty sądowej, co oznacza, że jej uiszczenie przez jednego z nich, zwalnia drugiego z tego obowiązku. R.B. oraz L.B. uiścili wpis sądowy w dniu 28 wrzenia 2017 r. Pierwszy w terminie otwartym przez wezwanie Sądu, drugi zaś przed doręczeniem wezwania sądowego w tym zakresie. Uiszczenie wpisu sądowego przez L.B. spowodowało zwolnienie z tego obowiązku L.B.. Wpis w imieniu W.K. uiszczono w dniu 27 września 2017 r. , a zatem w terminie. Natomiast M.P., B.C. oraz D.B. nie uiścili wpisu sądowego od skargi, po mimo upływu wyznaczonego terminu. Złożyli natomiast oświadczenie o cofnięciu skargi, które uzasadnili brakiem środków finansowych na ten cel. Jednocześnie zaznaczyć należy, że po mimo pouczenia w tym zakresie zawartego w wezwaniach, nie skorzystali z możliwości ubiegania o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd uznał, że świadomie podjęli decyzję o rezygnacji z ubiegania się o prawo pomocy i zdecydowali się cofnąć skargę. W tym miejscu jednak wskazać należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący – M.P., B.C. oraz D.B. nie uiścili wpisu sądowego, co stanowi w świetle art. 220 § 1 p.p.s.a. prawną przeszkodę do nadania ich skargom biegu, nie mogli skutecznie skorzystać z prawa cofnięcia skargi. Wobec natomiast nie uiszczenia opłaty sądowej, wniesione przez nich skargi podlegają odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w zw. 1 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że z chwilą uprawomocnienia się niniejszego postanowienia, skarżący, których skargi odrzucono, utracą status strony skarżącej w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie jednak staną się jego uczestnikami, co uprawnia ich do udziału w tym postępowaniu oraz składania w tym zakresie pism procesowych, udziału w rozprawie, itp., zgodnie bowiem z art. 12 p.p.s.a. ilekroć w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Sąd będzie informował ich i dokonywał na ich rzecz doręczeń, w takim zakresie, w jakim będzie to czynił także wobec stron postępowania i pozostałych uczestników postępowania. Nie będzie natomiast przysługiwało im np. uprawnienie wynikające z art. 200 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw W odniesieniu do B.C., która złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, zaś w wyznaczonym terminie nie wpłaciła wpisu sądowego, zachodzi również okoliczność, przeoczona uprzednio przez Sąd, w postaci braku jej osobistego podpisu pod pierwotnie wniesioną skargą, co uchybia art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. Wobec jednak nie uiszczenia opłaty sądowej od wniesionej skargi, jej skarga podlega odrzuceniu. Uzupełnienie wskazanego braku formalnego skargi w tym momencie byłoby pozbawione znaczenia prawnego, bowiem skarga i tak podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. i powodowałoby jedynie nieuzasadnione koszty zarówno po stronie skarżącej jak i po stronie Skarbu Państwa, w imieniu którego w tym zakresie występuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. Mając na uwadze powyższe, orzeczono na podstawie art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.