II SA/Go 717/18
PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2018-11-15
Skład orzekający: Referendarz sądowy Krzysztof Rogalski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jest bezprzedmiotowy, skoro ustawa zwalnia strony z ponoszenia kosztów w tego typu sprawach?Ratio decidendi
Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego podlega umorzeniu, ponieważ na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA strona skarżąca w tego typu sprawach jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W konsekwencji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne.Stan faktyczny
Skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiającą przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W trakcie postępowania złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd uznał, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 15 listopada 2018 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku C.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
C.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Dnia 7 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął złożony na urzędowym formularzu PPF wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy należało umorzyć.
W myśl art. art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej w skrócie p.p.s.a. strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Niniejsza sprawa należy więc do spraw, o których mowa w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Merytoryczne rozpoznawanie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy zatem uznać za bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy z mocy ustawy nie spoczywa na niej obowiązek ponoszenia tych kosztów.
W myśl art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek o przyznanie prawa pomocy lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w tym przedmiocie umarza się.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło