II SA/Go 725/07

Dnia 16 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Majka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. Naczelnik Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, póz. 993 z późn.zm.), orzekł o wymeldowaniu M.L. z lokalu przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż we wniosku z dnia 25 kwietnia 2007 r. W.J. zwrócił się o wymeldowanie ze wskazanego wyżej lokalu M.L. z uwagi na nabycie przez niego spółdzielczego własnościowego prawa do tego lokalu w drodze licytacji oraz faktyczne przejęcie go od M.L. w dniu 20 kwietnia 2007 r.. M.S. potwierdził te fakty, a na rozprawie administracyjnej w dniu 30 maja 2007 r. oświadczył, że nie dokona wymeldowania ze spornego lokalu, gdyż zamierza dochodzić praw do niego. Organ ustalił, iż M.S. był zameldowany w lokalu na pobyt stały od dnia 25 kwietnia 1983 r. i nie jest nigdzie zameldowany na pobyt czasowy. Lokal ten wydał w dniu 20 kwietnia 2007 r. i opuścił, zabierając z niego wszystkie meble i rzeczy osobiste. Z tych powodów organ uznał, że M.S. opuścił lokal przy ul. [...], w związku z utratą praw do niego potwierdzoną postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. [...] w przedmiocie przesądzenia spornej nieruchomości będącej przedmiotem licytacji na rzecz W.J.. Opuszczenie lokalu wraz z wszystkimi rzeczami strony było dobrowolne i trwałe, co oznacza, że M.S. nie posiada już miejsca pobytu stałego pod tym adresem. W tej sytuacji z mocy art. 15 ust. 1 ustawy powstał obowiązek wymeldowania, który nie został zrealizowany. W związku z czym, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, organ orzekł o wymeldowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji M.S. podniósł, że nie wyraża zgody na jego wymeldowanie z przedmiotowego lokalu i prosi o przywrócenie zameldowania bądź przydzielenie lokalu zastępczego, w którym mógłby być zameldowany na stałe i odbierać korespondencję. Strona wskazała, że utrata lokalu jest wynikiem szeregu przestępstw na przestrzeni 20 lat, a zasadniczym powodem kłopotów 1 jest stworzony przez niego wynalazek - jonizator termoemisyjny. Zdaniem odwołującego się gdyby różne podmioty wspierały go w pracy nad wynalazkiem, lub przynajmniej nie przeszkadzały, nie utraciłby mieszkania, a jego jonizator dałby społeczeństwu zdrowie, pieniądze i zatrudnienie. Decyzją [...], Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego [...] działając z upoważnienia Wojewody Lubuskiego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca. W ocenie organu z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika jednoznacznie, że skarżący utracił uprawnienia do spornego lokalu na skutek zadłużenia finansowego i opuścił go dobrowolnie, co potwierdzają zgodnie obie strony postępowania oraz protokół zdawczo-odbiorczy sporządzony w dniu 20 kwietnia 2007 r. Wojewoda wskazał, że nie mógł wziąć pod uwagę prośby skarżącego o pozostawienie mu możliwości zameldowania na stałe w spornym lokalu do czasu otrzymania lokalu zstępczego, gdyż skarżący zdał klucze i przekazał wnioskodawcy lokal i w nim faktycznie nie zamieszkuje. Jego meldunek byłby zatem wyłącznie fikcją. W ocenie organu odwoławczego M.S. opuścił sporny lokal dobrowolnie i na trwałe. Natomiast sprawy przywołane przez niego w odwołaniu, a dotyczące jego wynalazku nie mogą być wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie dotyczącej wymeldowania. M.S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazał, że nie zgadza się z decyzją Wojewody Lubuskiego, a powody i uzasadnienie wniesienia skargi poda później, gdy zostanie ustalony termin rozprawy. Motywów takich skarżący do zamknięcia rozprawy nie wskazał. Odpowiadając na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenia, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wobec decyzji organu administracji publicznej obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. W zakresie tak określonej kognicji Sąd zważył, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, póz. 993 z późn.zm.) osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Zgodnie natomiast z przepisem ust. 2 art. 15 organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania się osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwające ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dlatego źródłem powinności organu administracji dokonania czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego czy posiada ona uprawnienie do przebywania w tym miejscu, czy tez nie. Ponadto należy podkreślić, że orzekając o obowiązku meldunkowym organy administracji publicznej nie rozstrzygają w zakresie tytułu prawnego do zajmowania danego lokalu, lub ewentualnego uprawnienia do zamieszkiwania w innym lokalu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, że spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Bezsporną w sprawie pozostaje okoliczność, iż M.S. nie zamieszkuje w lokalu położonym w Z. przy ul. [...], albowiem dobrowolnie opuści on ten lokal i wydał go w stanie opróżnionym wnioskodawcy W.J., w dniu 20 kwietnia 2007 r.. Należy zatem jednoznacznie stwierdzić, iż centrum życiowe skarżącego nie znajduje się obecnie w spornym lokalu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, po dokonaniu analizy zgromadzonego prawidłowo materiału dowodowego Sąd zważył, iż organy orzekające w rozpoznawanej sprawie wyjaśniły w dostateczny sposób okoliczności "opuszczenia" przez skarżącego przedmiotowego lokalu, a zwłaszcza że opuszczenie to wynikało z jego autonomicznej woli. Za trafne trzeba uznać stanowisko organów administracji, iż opuszczenie lokalu wskutek dobrowolnego wykonania przez skarżącego prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. [...] w przedmiocie dokonania przesądzenia nieruchomości stanowiącej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, będącej przedmiotem licytacji w dniu 19 grudnia 2005 r. na rzecz W.J., jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Okoliczność ta w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego z tego lokalu. Jak słusznie wskazały organy obu instancji, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu urzędowe potwierdzenie faktu przebywania w lokalu, przy zameldowaniu na pobyt stały - z zamiarem stałego pobytu. Jednocześnie orzekanie w sprawach meldunkowych nie rozstrzyga kwestii uprawnień do danego lokalu, w szczególności nie jest tożsame z orzeczeniem eksmisji. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, że gdyby skarżący faktycznie podjął odpowiednie działania prawne zmierzające do odzyskania prawa do lokalu i w konsekwencji w nim zamieszkał, zostanie ponownie zameldowany. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego, jak również przed sądem administracyjnym nie kwestionuje faktu dobrowolnego i trwałego opuszczenia spornego lokalu, domaga się jedynie utrzymania jak słusznie wskazał organ "fikcyjnego" stanu zameldowania w tym lub innym lokalu, dla odbioru korespondencji. Nie budzi wątpliwości, że ewidencja ludności i obowiązek meldunkowy nie służy takim celom. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.LJ. Nr 153, póz. 1270 z późn.zm.), skargę oddalił.