II SA/Go 725/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 24 czerwca 2014 r., Nr XLII/389/14 w przedmiocie określenia czasu bezpłatnego pobytu dziecka w przedszkolu oraz opłat za świadczenia udzielane przez przedszkola, dla których organem prowadzącym jest Gmina postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewoda skargą z dnia 15 września 2014 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. uchwałę Rady Miejskiej z dnia 24 czerwca 2014 r., Nr XLII/389/14 w przedmiocie określenia czasu bezpłatnego pobytu dziecka w przedszkolu oraz opłat za świadczenia udzielane przez przedszkola, dla których organem prowadzącym jest Gmina, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej § 3 ust. 2 w zakresie wyrazu "rozpoczętą", z powodu istotnego naruszenia art. 14 ust. 5a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Z uwagi na podjęcie przez Radę Miejską w dniu 30 września 2014 r. uchwały Nr XLV/404/14 w sprawie zmiany zaskarżonej uchwały Nr XLII/389/14 z 24 czerwca 2014 r., Wojewoda, pismem procesowym z dnia 28 października 2014 r. cofnął przedmiotową skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zdaniem Sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie przez stronę skarżącą nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć. Z tego względu Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.