II SA/Go 729/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu postanawia: I. odrzucić skargę. II. zwrócić A. S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2025 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Wraz ze skargą strona uiściła na rachunek bankowy Sądu kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 9 stycznia 2026 r. (k. 28 akt sprawy) wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 19 stycznia 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 41 akt sprawy). Do dnia wydania niniejszego postanowienia brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi doręczono skarżącej w dniu 19 stycznia 2026 r. Powyższe oznacza, że zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin na usunięcie braku formalnego skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 26 stycznia 2026 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nie usunęła braku skargi, pozostawiając wezwanie Sądu bez odpowiedzi. Istotne w okolicznościach sprawy jest również to, że w dniu 3 lipca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął w sprawie o sygn. akt II GPS 3/22 uchwałę, w której wskazał, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Sąd zobligowany był uwzględnić treść powyższej uchwały i z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o odrzuceniu wniesionej przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie skargi. (pkt I) W kwestii poniesionego wpisu należy wskazać, że na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w wysokości 200 złotych, a Sąd odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Wobec powyższego należało na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 złotych uiszczoną tytułem wpisu od pisma odrzuconego, o czym Sąd orzekł w pkt II.