II SA/Go 73/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. W dniu [...] grudnia 2009r. Komendant Powiatowy Policji wydał rozkaz personalny nr [...], którym przedłużył J.R. zawieszenie w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] grudnia 2009r. do czasu ukończenia postępowania karnego oraz przedłużył zawieszenie wypłaty 50% ostatnio należnego uposażenia na okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w części dotyczącej daty, od której przedłużono zawieszenie w czynnościach służbowych, ustalił nową datę, od której przedłużył zawieszenie w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] grudnia 2004r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W dniu 2 lutego 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga J.R. na powyższy rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji. Do skargi J.R. załączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, uzasadniając go pogorszeniem sytuacji materialnej jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń bądź okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione, a staje się ono uzasadnione wtedy, gdy stronie grozi szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniawszy, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.220; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 167). W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Uzasadniając wniosek skarżący powołał się na możliwość pogorszenia sytuacji materialnej jego rodziny. Nie wykazał jednak, jaka w chwili obecnej jest jego sytuacja finansowa i na czym miałaby polegać ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazał też, czy jego dochody stanowią wyłączne źródło utrzymania jego i rodziny, nie załączył do wniosku żadnych dokumentów, które potwierdzałyby wydatki związane z utrzymaniem domu, wyżywieniem czy też ewentualnym leczeniem. W świetle orzecznictwa administracyjnego natomiast przyjmuje się, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia utratą zarobku, czy też zmianą statusu materialnego rodziny wnioskodawcy, nie stanowi wystarczającej przesłanki dla uwzględnienia wniosku (por. postanowienie NSA z 17 czerwca 2008r., sygn. akt l OZ 381/08, LEX nr 493879; postanowienie NSA z 27 listopada 2007r., sygn. akt l OZ 876/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl: postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2005r., sygn. akt l OZ 1315/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo należy podkreślić, że wyżej omówiona instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia ma na celu jedynie zapewnienie tymczasowej ochrony, gdyż po myśli przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 lutego 2010r. wyznaczony już został termin rozprawy na dzień 17 marca 2010r. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.