II SA/Go 730/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędzia WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M.U. na decyzję Dowódcy [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 225 ust. 1 i 5, art. 456 ust. 1, art. 470 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825, dalej jako ustawa o obronie Ojczyzny), Dowódca [...] postanowił: 1. zawiesić od dnia [...].08.2025 r. do dnia [...].11.2025 r. sierż. M.U. w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym w [...]; 2. zawiesić od [...].09.2025 r. do dnia [...].11.2025 r. połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym dla sierż. M.U. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2025 r. do [...] w [...] wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z dnia [...] lipca 2025 r. zawiadamiające, o tym że ww. Prokuratura, nadzoruje postępowanie karne przeciwko sierż. M.U., któremu postanowieniem z dnia [...] lipca 2025 r. zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. tj. doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i wyłudzenie świadczeń na łączną kwotę 37048,24 zł na szkodę WOG. Zgodnie z art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyny przesłanką do zawieszenia w czynnościach służbowych żołnierza zawodowego jest wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego - na. Zawieszenie i przedłużenie zawieszenia w czynnościach czas nie dłuższy niż 3 miesiące służbowych następuje w drodze decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 225 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny). Z uwagi na charakter zarzucanego czynu Dowódca [...] zdecydował o zawieszeniu żołnierza w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku na okres 3 miesięcy. Dalej organ wskazał, że nie można pominąć wpływu zachowania żołnierza i jego skutków na pozostałych żołnierzy, bowiem nie zastosowanie zawieszenia w czynnościach służbowych mogłoby wpłynąć demoralizująco na pozostałych żołnierzy służących w [...]. Na podstawie art. 456 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym. Od powyższej decyzji M.U., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym w [...] od dnia [...].08.2025 r. do dnia [...].08.2025 r., jako terminu adekwatnego do okoliczności niniejszej sprawy. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez niewłaściwe jej zastosowanie, a mianowicie nie dokonanie przez organ I instancji wnikliwej analizy przesłanek mających znaczenie w sprawie, dotyczących wpływu zarzucanego czynu zabronionego na wykonywanie przez stronę obowiązków służbowych i tym samym na błędnym rozstrzygnięciu co do okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na tak długi okres; - naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, to jest nie wyjaśnienie faktycznych powodów i przesłanek oraz nie przytoczenie żadnych dowodów potwierdzających konieczność zawieszenia strony na tak długi okres, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także uniemożliwia dokonanie pełnej i rzetelnej kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zasadności; - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie żadnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięcie takich okoliczności jak zakres obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym oraz pozostałej dokumentacji służbowej strony obrazującej charakter wykonywanych obowiązków służbowych oraz dotychczasowy przebieg służby, a także okoliczności popełnienia czynu zabronionego o popełnienie którego jest podejrzany; - naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie przekonywania, a mianowicie organ wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, lecz w świetle okoliczności sprawy oraz ratio legi instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym nie mają znaczenia i pozostają w sprzeczności z celami tej instytucji prawnej, przez co rozstrzygnięcie zapadło w sposób arbitralny i nieracjonalny; - art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w "toczącym się" wobec strony postępowaniu administracyjnym, przez co strona nie mogła dokonać czynności istotnych w prowadzonym w stosunku do niej postępowaniu. Decyzją z dnia [...] października 2025 r. nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572., dalej jako kpa ), art. 225 ust. 1, ust. 4, ust. 5, ust. 6 i ust 8, art. 456 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025r. poz. 825), po rozpatrzeniu odwołania M.U. od powyższej decyzji organu I instancji Dowódca Dywizji [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przesłanki zawieszenia żołnierza zawodowego w czynnościach służbowych zostały zawarte w art. 225 ustawy o obronie Ojczyzny. Zawieszenie żołnierza zawodowego w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym jest obligatoryjne w przypadku wszczęcia przeciwko żołnierzowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, przy czym sformułowanie "ścigane z oskarżenia publicznego" odnosi się do kategorii przestępstw, a nie do ustalenia, kto realizuje prawa oskarżyciela. Zawieszenia obligatoryjnego dokonuje się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, z możliwością przedłużenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Wydanie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych na stanowisku służbowym jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku, gdy środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych nie został zastosowany w toku prowadzonego postępowania karnego przez prokuratora lub sąd (tak art. 225 ust. 8 ustawy o obronie Ojczyzny). Mając na uwadze powyższe należy uznać że organ I instancji stosując wobec żołnierza zawodowego obligatoryjną instytucję zawieszenia w czynnościach służbowych unormowaną w art. 225 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z przepisami k.p.a. dotyczącymi zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, musiał jedynie ustalić czy przeciwko żołnierzowi wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz czy w jego przypadku nie zachodziła przesłanka negatywna jaką jest zastosowanie w toku prowadzonego postępowania karnego tego środka zapobiegawczego przez prokuratora lub sąd. Na wydanie decyzji w sprawie zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych nie ma wpływu fakt, że popełnienie czynu zabronionego oraz przypisanie winy nie zostało dotychczas potwierdzone prawomocnym wyrokiem właściwego sądu. Również inne wskazane w uzasadnieniu odwołania okoliczności, w tym szczególności odnoszące się do zakresu obowiązków żołnierza, nie mają wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wobec sierż. M.U. zostało wszczęte postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jakim jest przestępstwo z art. 286 § 1 kodeksu karnego, a środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych nie został zastosowany w toku prowadzonego postępowania karnego przez prokuratora lub sąd. Z ugruntowanej w tym zakresie linii orzeczniczej stosowanej na gruncie ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że dopuszczalność zawieszenia żołnierza w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy żołnierzy co do popełnionych czynów (tak Wyrok NSA z 16.04.2021 r. w sprawie III OSK 142/21). Organ odwoławczy podzielił w części zarzut odwołującego, że organ pierwszej instancji stosując zawieszenie w czynnościach służbowych na okres maksymalny 3 miesięcy, naruszył przepis art. 107 § 1 k.p.a. polegający na braku wyczerpującego uzasadnienia powyższego okresu. Organ odwoławczy wskazał, że każdy żołnierz zawodowy, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe, musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Już bowiem samo wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy żołnierz zawodowy zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku polega na tym, że pomimo ciążących na żołnierzu zawodowym zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym, czy rzeczywiście jest on winny przestępstwa. Żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych, zawiesza się co prawda od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, jednakże w przypadku umorzenia postępowania karnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Celem zawieszenia w czynnościach służbowych żołnierza jest konieczność natychmiastowego odsunięcia go od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko niemu (karnego lub dyscyplinarnego) lub dobro służby. Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Biorąc pod uwagę fakt, że zawieszenia obligatoryjnego dokonuje się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, z możliwością przedłużenia do czasu zakończenia postępowania karnego, Organ odwoławczy uznał, że okres na jaki odwołujący się został zawieszony w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym jest adekwatny do charakteru i wagi zarzucanego mu czynu, który nie tylko dyskredytuje go jako osobę o nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, ale naraża też na szwank dobre imię Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, które zobowiązane są do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie odwołującemu się postawiono zarzut doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i wyłudzenia świadczenia na łączną kwotę 37048,48 zł na szkodę Wojskowego Oddziału Gospodarczego, tj. o czyn, o którym mowa wart. 286 § 1 kodeksu karnego. Jest on zatem podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Biorąc zatem pod uwagę, że to na odwołującym się będącym żołnierzem zawodowym ciąży obowiązek prezentowania w środowisku społecznym najwyższych wartości moralnych i obyczajowych oraz fakt, że ma on być wzorem, to nie powinno budzić wątpliwości, że waga postawionego zarzutu negatywnie wpływa nie tylko na jego osobisty wizerunek, ale również rzutuje na wizerunek Sił Zbrojnych w odbiorze społecznym, co może przekładać się na utratę zaufania do organów Państwa. Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że wydanie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy jest uzasadnione przede wszystkim charakterem popełnionego czynu kwalifikowanego, zarzucanego skarżącemu w postępowaniu karnym. Na powyższą decyzję Dowódcy Dywizji [...] z dnia [...] października 2025 r. nr [...] M.U, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. obrazę prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie nie dokonanie przez organy wnikliwej analizy przesłanek mających znaczenie dla prowadzonych postępowań w sprawie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, a dotyczących wpływu zarzucanego skarżącemu czynu zabronionego na wykonywanie przez niego obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym i tym samym błędnym rozstrzygnięciu co do okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym na tak długi okres; b) 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż "każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu", zawieszenie skarżącego na tak długi okres w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, dokonane przed prawomocnym orzeczeniem sądu, w szczególności gdy organy ścigania karnego nie zastosowały wobec skarżącego tego środka zapobiegawczego, stanowi nieadekwatną ingerencję w jego prawa wynikające ze stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oraz dobre imię, która opiera się wyłącznie na podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego, zaś działanie takie jawi się jako godzące w fundamentalną zasadę państwa prawa, jaką jest domniemanie niewinności. 2. obrazę przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 8 i art. 107 § 3 k p a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, tj. nie wyjaśnienie faktycznych powodów i przesłanek oraz nie przytoczenie żadnych dowodów potwierdzających konieczność zawieszenia skarżącego na tak długi okres czasu, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także uniemożliwia dokonanie pełnej i rzetelnej kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zasadności; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie żadnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięciu takich okoliczności jak zakres obowiązków służbowych na zajmowanym przez skarżącego stanowisku służbowym oraz pozostałej dokumentacji służbowej obrazującej charakter wykonywanych obowiązków służbowych oraz dotychczasowy przebieg jego służby, a także okoliczności popełnienia czynu zabronionego o popełnienie którego jest podejrzany; c) art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie przekonywania, a mianowicie organy wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, lecz w świetle okoliczności sprawy oraz ratio legis instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych żołnierzy zawodowych na zajmowanym stanowisku służbowych nie mają one znaczenia i pozostają w sprzeczności z celami tej instytucji prawnej, przez co rozstrzygnięcie zapadło w sposób arbitralny i nieracjonalny. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dowódcy [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...], jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, 2) zasądzenie od Dowódcy Dywizji [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał argumentację przytoczoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiot tak rozumianej kontroli Sądu stanowiła w niniejszym postępowaniu decyzja Dowódcy Dywizji [...] z dnia [...] października 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Dowódcy [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. o zawieszeniu od [...] sierpnia 2025 r. do [...] listopada 2025 r. skarżącego w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym oraz o zawieszeniu od [...] września 2025 r. do [...] listopada 2025 r. połowy ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłaty dodatków o charakterze stałym. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, w tym art. 225 ust. 1 i ust. 5, art. 456 ust. 1 i art. 470 ust. 1. W myśl art. 225 ust. 1 żołnierza zawodowego zawiesza się w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Przy czym zawieszenie (i przedłużenie zawieszenia, o którym mowa w ust. 3) w czynnościach służbowych następuje w drodze decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 225 ust. 5). Jak wskazuje piśmiennictwo, cytowany przepis jest wzorowany na rozwiązaniach znanych z ustawy o Policji (art. 39-39d u.P) - w brzmieniu ukształtowanym ustawą z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610). Z powyższego względu przyjmuje się, że z uwagi na tożsamość celów przyjętych rozwiązań, a także zaliczenie adresatów tych przepisów do kategorii funkcjonariuszy publicznych ukształtowane na gruncie przepisów ustawy o Policji orzecznictwo sądów administracyjnych zachowuje - co do zasady - aktualność na gruncie ustawy o obronie Ojczyzny. Zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest konieczność natychmiastowego odsunięcia funkcjonariusza od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi lub dobro służby. Przy czym dopuszczalność zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy co do popełnionych czynów (por. J. Bulira (w:) Obrona Ojczyzny. Komentarz, red. H. Królikowski, Warszawa 2023, art. 225). Analiza treści cytowanego art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny wskazuje na obligatoryjność zastosowania przez organ instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych wobec żołnierza zawodowego w sytuacji spełnienia określonych w nim przesłanek, tj. gdy zostało przeciwko żołnierzowi wszczęte postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W tym zakresie organ nie został wyposażony w uznaniowość, lecz nałożono na niego bezwzględny obowiązek orzeczenia o zawieszeniu. Uznaniowością organu objęty jest wyłącznie okres na jaki orzeczone ma zostać zawieszenie w czynnościach służbowych, gdyż ustawodawca określił jedynie okres maksymalny - 3 miesiące, nie określając przy tym od jakich przesłanek uzależniona powinna być długość zawieszenia w czynnościach służbowych. Zdaniem Sądu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, że w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki zobowiązujące organ do wydania decyzji o zawieszeniu żołnierza w czynnościach służbowych. W aktach sprawy znajduje się pismo Prokuratora Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] lipca 2025 r. skierowane do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], w którym zawarto informację o tym, że Prokuratura Rejonowa [...] w [...] nadzoruje postępowanie karne przeciwko sierż. M.U. s. S., któremu przedstawiono zarzut popełnienia dwukrotnego przestępstwa z art. 286 § 1 kk, tj. doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i wyłudzenia świadczeń na łączną kwotę 37048,24 zł na szkodę WOG. Wobec wym. nie zastosowano środków zapobiegawczych. Informacja o powyższej treści nakładała na organ obowiązek zastosowania wobec skarżącego środka, o którym mowa w art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny. Trzeba też zauważyć, że okoliczność wynikająca z w.w. informacji Prokuratora Rejonowego [...] w [...], czyli fakt przedstawienia skarżącemu w postępowaniu karnym zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk szkodę WOG nie była w toku postępowania administracyjnego kwestionowana. Należy wskazać, że brak jest ustawowej definicji wszczęcia postępowania karnego, jednak analiza treści przepisów Kodeksu postępowania karnego, w tym przede wszystkim art. 71 k.p.k., wskazuje, iż do wszczęcia postępowania karnego przeciwko określonej osobie dochodzi w sytuacji wydania postanowienia o przedstawieniu jej zarzutów albo bez wydania takiego postanowienia w sytuacji postawienia jej zarzutu w związku z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z treścią art. 286 § 1 kk kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy. Przestępstwo z art. 286 § 1 kk jest zatem przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego, o którym mowa w art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny. Odwołując się do orzecznictwa sądów na gruncie ustawy o Policji, gdzie w podobny sposób uregulowana jest instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych, wskazać należy, iż w jego świetle przyjmuje się, że dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjantów co do popełnionych czynów" (wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., III OSK 142/21). Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnienia wymaga, że z uwagi na wynikającą z art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny obligatoryjność orzeczenia o zawieszeniu w czynnościach służbowych w sytuacji wszczęcia wobec strony postępowania karnego, organ w postępowaniu administracyjnym nie jest uprawniony do uwzględnienia takich okoliczności jak np. przebieg dotychczasowej służby, zakres obowiązków służbowych, uzyskane oceny, opinie itd., gdyż kwestie te pozostają bez wpływu na wynik postępowania dotyczącego zawieszenia w trybie art. 225 ust. 1 ww. ustawy Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Odnośnie rozstrzygnięcia dotyczącego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych (maksymalnie 3 miesiące) trzeba mieć na uwadze, że - jak wyżej wskazano - opiera się ono na uznaniowości organu. Wbrew stanowisku skarżącego organ odwoławczy uzasadnił tę część rozstrzygnięcia. Fakt toczącego się postępowania karnego w stosunku do żołnierza podejrzanego o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk na szkodę WOG i związana z tą okolicznością obawa co do należytego wykonywania obowiązków służbowych, stanowiła w ocenie organu odwoławczego uzasadnienie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Podkreślić w tym miejscu należy, iż wbrew stanowisku skarżącego zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych w żaden sposób nie stanowi kary w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa. Ocena sytuacji służbowej, charakteru zarzucanego mu czynu oraz wpływu tego czynu na pełnione obowiązki nie stanowi przesądzenia o winie, lecz jest uzasadnionym działaniem prewencyjnym służącym zapewnieniu bezpieczeństwa i prawidłowego funkcjonowania służby. Jako prawidłową należy ocenić argumentację organu, który wskazuje, że wojsko jest instytucją zaufania publicznego, tym samym wykonywanie obowiązków służbowych przez żołnierza, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym tożsamym z interesem służby oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Nie powinno również ulegać wątpliwości, że taka sytuacja negatywnie wpływałaby na morale innych żołnierzy. Z powyższych względów Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazywane przez skarżącego zaniechania organów w zgromadzeniu materiału dowodowego, czy też zarzut pominięcia takich okoliczności jak zakres obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku oraz pozostałej dokumentacji służbowej obrazującej charakter wykonywanych obowiązków służbowych oraz dotychczasowy przebieg służby są indyferentne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na przesłanki, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, w tym dotyczące okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a argumentacja organu nie przekracza granic uznania administracyjnego. Organ wskazał, że waga przedstawionego skarżącemu zarzutu w postępowaniu karnym negatywnie wpływa na jego osobisty wizerunek, ale również na rzutuje negatywnie na wizerunek Sił Zbrojnych w odbiorze społecznym. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono również podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. jest nieuzasadniony. Fakt, że skarżący nie zgadza się z decyzją nie oznacza, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Konsekwencją orzeczenia opartego na art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny jest rozstrzygniecie wydane na podstawie art. 456 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1 i 3. W myśl art. 456 ust. 2 w przypadku umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu o którym mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.