II SA/Go 736/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sądowy Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Naczelnik [...] w [...] (dalej: NUCS), decyzją z dnia [...] r., nr [...], wymierzył P. K. (dalej: skarżący), jako posiadaczowi zależnemu lokalu znajdującego się w [...] ul. [...], w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier: HOT SLOT nr [...], MAGIC GAMES II nr [...] i MAGIC GAMES II nr [...], karę pieniężną w kwocie [...] zł W dniu [...] r. skarżący skierował do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: DIAS) wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W oparciu o art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.) wskazał następujące podstawy nieważności decyzji: 1. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. polegająca na rażącym naruszeniu przepisu postępowania, tj. art. 148 § 2 pkt 2 w zw. z art. 148 § 3 w zw. z art. 150 o.p. w zw. z art. 98 § 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, poprzez wydanie decyzji ostatecznej z rażącym naruszeniem prawa, przejawiającym się w błędnym uznaniu przez NUCS za doręczoną decyzję z dnia [...] r., nr [...], w sytuacji gdy nie doszło do sytuacji pozwalającej na uznanie przesyłki za doręczoną, a nadto w okresie ograniczenia możliwości uznania za doręczone pism nieodebranych w okresie stanu epidemii obowiązującej na terenie kraju w dacie jej doręczenia, pozbawiającym skarżącego prawa do uczestniczenia w postępowaniu przed organem podatkowym, a co za tym idzie uniemożliwienia mu złożenia środków odwoławczych w terminie przewidzianym prawem, skutkiem czego doszło do uprawomocnienia się wydanej decyzji i wszczęcia na jej podstawie wobec skarżącego egzekucji w administracji, 2. art. 247 § 1 pkt 5 o.p. polegająca na naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2023 r., poz. 227 ze zm., dalej: u.g.h.), poprzez jego rażąco błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że możliwe jest wymierzenie kary pieniężnej każdemu podmiotowi, który spełnia przesłankę posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, niezależnie od przekazania tego posiadania i władztwa nad lokalem podmiotowi trzeciemu, jak też niezależnie od jakiegokolwiek związku ze znajdującymi się w lokalu automatami, co jest niegodne z funkcją przepisu i celem ustawy i w konsekwencji wydanie decyzji ostatecznej skierowanej do osoby niebędącej stroną, wynikającej z niewłaściwego ustalenia przez organ podmiotu, wobec którego należało wszcząć postepowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, skutkującym nałożeniem na niewłaściwy podmiot ww. kary pieniężnej, a co za tym idzie wszczęcia na jej podstawie egzekucji co do wyegzekwowania kary pieniężnej wobec skarżącego. DIAS decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji NUCS z dnia [...] r., nr [...]. Uzasadniając decyzję DIAS wskazał, że decyzja której stwierdzenia nieważności domagał się skarżący przesłana została na adres wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG). Zgodnie z tym rejestrem jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej skarżący wskazał [...]. Ten sam adres skarżący podał jako adres do doręczeń. W bazie Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (dalej: CRP KEP) figuruje ten sam adres. Jest to adres "korespondencyjny". Nie można zatem - jak uznał DIAS - stwierdzić, że NUCS adresował pisma (w tym decyzję) na dowolny, nieprawidłowy adres. DIAS powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał ponadto, że adres do korespondencji podany w CEIDG może być wykorzystywany do doręczenia pism w postępowaniu podatkowym odnoszących się do strony jako przedsiębiorcy - podatnika (płatnika) w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W dalszej części uzasadnienia decyzji DIAS wyjaśnił, że z dniem 31 marca 2020 r. wszedł w życie art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie Dz.U. z 2024 r., poz. 340, dalej: ustawa COVID-19), zmienionej ustawą z dnia 31 marca 2020 r. Zgodnie z tymi przepisami m.in. został zawieszony bieg terminów procesowych i nie biegł dalej do czasu wejścia w życie, tj. 16 maja 2020 r., przepisów ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, zgodnie z którymi terminy o których mowa w art. 15 zzs biegły dalej po upływie 7 dni, od wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r., tj. od 24 maja 2020 r. W tym czasie mocno zostały ograniczone również czynności, do których przeprowadzenia upoważniony był organ. Sporna decyzja została wydana po 24 maja 2020 r., a więc już po upływie okresu "ochronnego". Dlatego też - zdaniem DIAS - NUCS nie dopuścił się uchybień w zakresie doręczenia decyzji z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji DIAS wskazał ponadto, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z trybem nadzwyczajnym wzruszenia decyzji ostatecznej, zatem wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, że sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów, które może lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygniecie. Postępowanie szczególne, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest postępowaniem o charakterze merytorycznym, zmierzającym do ustalenia okoliczności sprawy i nie ma w nim miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. W ocenie DIAS nie można także twierdzić, że decyzja NUCS została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. NUCS ustalił bowiem w sposób bezsporny, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu, w którym znajdowały się trzy niezarejestrowane automaty do gier. Zdaniem NUCS skarżący nie wyzbył się władztwa poprzez dalsze podnajęcie części lokalu kolejnemu podmiotowi, zatem istniały podstawy do nałożenia kary, w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. DIAS decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji DIAS ponowił argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję z dnia [...] r., nr [...] skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy podatkowe i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a to w szczególności uznanie, że możliwe było doręczenie skarżącemu decyzji wymierzającej mu karę pieniężną jako posiadaczowi zależnemu lokalu znajdującego się w [...] przy ul. [...], a organ doręczający decyzję zastosował fikcję doręczeń pozbawiając skarżącego prawa do uczestnictwa w postępowaniu przed organem podatkowym, a w konsekwencji niezasadne uznanie, że decyzja NUCS z dnia [...] r., nr [...] została wydana bez rażącego naruszenia prawa, podczas gdy skarżący wyzbył się przymiotu posiadacza zależnego lokalu, a nadto organ nie zastosował się do przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji o zawieszeniu tzw. fikcji doręczeń, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 o.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy podatkowe i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a to w szczególności uznanie, że skarżący jest posiadaczem zależnym lokalu przy ul. [...] w [...], a przez to że jest on stroną w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a w konsekwencji niezasadne uznanie, że decyzja NUCS z dnia [...] r., nr [...] została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, podczas gdy na podstawie zebranego materiału dowodowego nie ma możliwości uznania, że skarżący jest posiadaczem zależnym przedmiotowego lokalu, a zatem nie ma możliwości uznania, że jest on stroną w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 o.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym polegającej na braku podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji; 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 247 § 1 pkt 3 i 5 o.p. poprzez bezzasadne uznanie, że decyzja NUCS z dnia [...] r., nr [...] nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności, w sytuacji gdy skarżący wykazał istnienie wad decyzji - wadliwość jej doręczenia oraz skierowanie do osoby niebędącej stroną w sprawie, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji; 5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 247 § 1 pkt 3 o. p. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 o.p. w zw. z art 148 § 3 o.p. w zw. z art. 150 o. p. w zw. z art. 98 § 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 poprzez błędne dokonanie przez organ doręczenia decyzji NUCS z dnia [...] r., nr [...], skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do uczestniczenia w postępowaniu przed organem podatkowym, a co za tym idzie uniemożliwienia mu złożenia środków odwoławczych w terminie przewidzianym prawem, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, która to stanowi podstawę wszczętej wobec skarżącego egzekucji w administracji; 6. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 247 § 1 pkt 5 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez jego rażąco błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że możliwe jest wymierzenie kary pieniężnej każdemu podmiotowi, który spełnia przesłankę posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, niezależnie od przekazania tego posiadania i władztwa nad lokalem podmiotowi trzeciemu, jak też niezależnie od jakiegokolwiek związku ze znajdującymi się w lokalu automatami, co jest niezgodne z funkcją przepisu i celem ustawy i w konsekwencji wydanie decyzji ostatecznej skierowanej do osoby niebędącej stroną, wynikającej z niewłaściwego ustalenia przez organ podmiotu, wobec którego należało wszcząć postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, skutkującym nałożeniem na niewłaściwy podmiot w/w kary pieniężnej, a co za tym idzie wszczęcia na jej podstawie egzekucji co do wyegzekwowania kary pieniężnej wobec skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji; 7. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, co natomiast winno skutkować uchyleniem decyzji NUCS z dnia [...] r., nr [...] i stwierdzeniem jej nieważności. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz stwierdzenie na podstawie art. 247 o.p. nieważności decyzji NUCS z dnia [...] r., nr [...]; 2. wstrzymanie wykonania decyzji NUCS z dnia [...] r. nr [...] albowiem egzekucja ww. decyzji jest już zaawansowana i skierowana do nieruchomości skarżącego, co pozbawi go miejsca zamieszkania, a decyzja ta zdaniem skarżącego została wydana z naruszeniem przepisów, 3. ewentualnie, w przypadku nie uwzględnienia wniosku z pkt 1 powyżej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 4. zasądzenie od organu zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Celem postępowania nadzwyczajnego uregulowanego w art. 247 o.p., jest ustalenie, czy badana decyzja dotknięta jest wadami kwalifikowanymi wymienionymi enumeratywnie w art. 247 § 1 o.p. Wady te to m.in. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3) oraz skierowanie jej do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 5). Prowadząc postępowanie w tym przedmiocie organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Ocena dokonywana przez organ w tym postępowaniu (o charakterze nadzorczym) jest ograniczona wyłącznie do zbadania wystąpienia wad nieważności. W przypadku ustalenia ich wystąpienia, organ ma obowiązek stwierdzić nieważność badanej decyzji (chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 247 § 2 o.p.). Niemniej jednak z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 o.p.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 o.p. Z tego też powodu wykładnia przesłanek nieważności powinna mieć charakter ścieśniający, a stwierdzenie nieważności decyzji powinno być oparte na bezspornym ustaleniu, że jest ona dotknięta którąś z wad uregulowanych w art. 247 § 1. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji NUCS z dnia [...] r., nr [...] , skarżący wskazał na przesłankę z art. 247 § 1 pkt 3 i 5 o.p. Stąd też, zdaniem Sądu, należało w niniejszej sprawie zbadać ze szczególną starannością wystąpienie tych wad nieważności. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że o ile w postępowaniu zwykłym naruszenie prawa może skutkować uchyleniem decyzji, o tyle w postępowaniu nadzwyczajnym organ może stwierdzić nieważność decyzji wyłącznie w wypadku jej wad kwalifikowanych. Za wady uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być uznane tego rodzaju błędy czy uchybienia, które w normalnym toku instancji, czyli w ciągu postępowania odwoławczego uzasadniałyby uchylenie decyzji. Muszą to być wady kwalifikowane i szczególne, i jak słusznie wskazał DIAS, tkwić muszą w samej decyzji. Rażące naruszenie prawa może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym zaznaczyć trzeba, że nie będzie uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu, gdyż wada kwalifikowana musi tkwić w samej decyzji, co zwykle jest konsekwencją naruszenia prawa materialnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 476/14, publ. LEX nr 1508278). Tymczasem w decyzji NUCS z dnia [...] r., nr [...], wymierzającej skarżącemu karę pieniężną w kwocie [...] zł, jako posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier, trudno jest się dopatrzyć jakikolwiek wad, tym bardziej wad kwalifikowanych (o czym poniżej). Kwestia doręczeń pism przez organy podatkowe na adres dla doręczeń przedsiębiorcy ujawniony w CEIDG była już - jak słusznie wskazał DIAS - przedmiotem rozważań sądów administracyjnych m.in. w wyrokach: WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2019 r., III SA/Wa 2740/18, WSA w Gliwicach z dnia 9 lipca 2020 r., I SA/Gl 386/20 (orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzeczeniach tych sądy wyrażały pogląd, że adres do korespondencji podawany w CEIDG w związku z miejscem prowadzenia działalności gospodarczej zgłaszanej w CEIDG nie może automatycznie stać się adresem do doręczeń wszelkich pism, w rozumieniu art. 148 § 1 o.p. Z treści art. 148 § 1 o.p. nie można wywieść, że domyślnym adresem do doręczeń dla wszystkich pism, także tych niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest adres korespondencyjny podawany przez przedsiębiorcę w CEIDG. Wpisowi do CEIDG nie podlega adres do doręczeń osoby fizycznej jako taki, ale adres do doręczeń osoby fizycznej jako przedsiębiorcy. Adres do doręczeń podawany w CEIDG przez przedsiębiorcę, a więc dla spraw związanych z prowadzoną działalności gospodarczą, nie może poprzez migrację do systemu CRP KEP stać się adresem do doręczeń we wszystkich sprawach podatkowych, także tych niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Takie przekształcenie charakteru i celu adresu do doręczeń z CEIDG nie wynika z ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, ani z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ani z samej o.p. Decyzja z dnia [...] r. jest - jak słusznie wskazał DIAS - decyzją związaną z prowadzoną przez skarżącego (jako przedsiębiorca) działalnością gospodarczą. Organ uprawniony był zatem do skutecznego doręczenia ww. decyzji na adres: [...]. W takim zakresie adres do korespondencji przedsiębiorcy podany w CEIDG został zatem wykorzystany do doręczenia decyzji w postępowaniu podatkowym, odnoszącym się do strony jako przedsiębiorcy - podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19, w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis powyższego artykułu dodany został przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 568), który wszedł w życie z dniem 31 marca 2020 r. Terminy rozpoczęły swój dalszy bieg w dniu 23 maja 2020 r. (ewentualnie w dniu 25 maja 2020 r. z uwagi na dni ustawowo wolne od pracy), na skutek uchylenia art. 15 zzs ustawy COVID-19 przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) i wprowadzenia art. 68 ust. 6 i 7, w myśl którego terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, bądź których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg bądź biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powyższe oznacza, że w dacie wydania decyzji, tj. w dniu [...] r., przepisy ww. nie obowiązywały. Słuszne jest zatem stanowisko DIAS, że decyzja nakładająca karę została wydana już po upływie okresu "ochronnego". Dlatego prawidłowo w zaskarżonej decyzji wskazano, że brak było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazał także art. 247 § 1 pkt 5 o.p., stwierdzając że decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Odnosząc się do tego stanowiska wskazać należy, że zakresem przedmiotowym przepisu art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z ust. 4 pkt 3 u.g.h. jest objęcie sankcją administracyjną działań podmiotów wskazanych w tym przepisie, polegających na ulokowaniu niezarejestrowanych automatów do gier w lokalach, w których prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Dla nałożenia sankcji nie mają znaczenia kwestie własnościowe dotyczące automatów do gier i urządzeń. Nie ma więc znaczenia, czy urządzenie jest własnością posiadacza lokalu, jest przedmiotem dzierżawy czy też prawa do niego przysługują podmiotowi trzeciemu. Dla nałożenia kary wystarczające jest bowiem, by automat do gier znajdował się w danym lokalu. Dla zastosowania sankcji konieczne jest, by w danym lokalu, w którym znajduje się niezarejestrowany automat do gier, prowadzony był wymieniony w ustawie typ działalności (gastronomiczna, handlowa lub usługowa). Nie ma przy tym znaczenia, czy działalność prowadzona jest bezpośrednio przez posiadacza samoistnego/zależnego lokalu, czy też przez podmiot trzeci. Działalność taka musi być wykonywana w sposób faktyczny. Zdaniem Sądu organ niewadliwie stwierdził, że w dniu przeprowadzenia kontroli, tj. w dniu [...] r. przedmiotowy lokal, tj. lokal z automatami znajdujący się w [...] przy ul. [...] , był we władaniu skarżącego, co wynika z treści umowy najmu z dnia [...] r., zawartej pomiędzy R. S. (wynajmującą) a skarżącym, jako najemcą. Zgodnie z treścią tej umowy najemca przejmuje lokal na czas oznaczony, do dnia [...] r. Następnie, w dniu [...] r., skarżący podnajął lokal spółce [...]. Umowa ta została zawarta na czas nieokreślony. Obie umowy zostały podpisane przez skarżącego. Stanowisko zatem skarżącego, iż nie był posiadaczem zależnym przedmiotowego lokalu, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W ocenie Sądu zawarcie umowy podnajmu lokalu prowadzi do zasadnego uznania, że takie zachowanie skarżącego zmierzało do uniknięcia odpowiedzialności za prowadzenie działalności, która w świetle zmienionych przepisów u.g.h. podlegała sankcji administracyjnej, w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. Należy także wskazać, że w orzecznictwie NSA utrwaliło się stanowisko, iż przepis art. 89 ust. 1 pkt 3 wskazuje na podmiot podlegający karze, którym jest posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym jest prowadzona działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. W przypadku prowadzenia działalności polegającej wyłącznie na oferowaniu gier na niezarejestrowanych automatach do gier, (...), należy uznać, że przedmiotem działalności podmiotu jest świadczenie tylko tego typu usługi, tj. działalność usługowa. Tym samym lokal, w którym oferowana jest gra na automatach, stanowi lokal, w którym prowadzona jest działalność usługowa w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 (...) u.g.h. Nie można zatem przyjąć, że decyzja z dnia [...] r. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu. SWSA Grażyna Staniszewska SWSA Krzysztof Rogalski SWSA Michał Ruszyński