II SA/Go 738/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekretarz sądowy Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z.G. i M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Tytułem wykonawczym nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N., będący jednocześnie wierzycielem iorganem egzekucyjnym, powołując się na przepisy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7lipca 1994r. Prawo budowlane (DZ.U nr 156 poz. 1118 ze zm.) i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (DZ. U. Nr 38 poz. 229) oraz napodstawie orzeczenia z dnia 17 lutego 2005r. nr 83/2005, zobowiązał Z.G. do wykonania zmian i przeróbek w celu doprowadzenia werandy wejściowej dobudowanej w warunkach samowoli budowlanej do budynku mieszkalnego na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w K., do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie zalecenia z ekspertyzy opracowanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń ppoż, polegającego na zamurowaniu otworu okiennego w ścianie werandy od strony działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w K.. W tytule wykonawczym zawarto stwierdzenie, że upomnienie doręczono w dniu 11 listopada 2006r. Tytuł wykonawczy zaopatrzony został w klauzulę o skierowaniu do egzekucji, zawarto w nim pouczenie o podstawach i terminie wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz umieszczono w nim w wymagane pieczęcie urzędowe. Tytuł wykonawczy doręczony został Z. G. w dniu 29 czerwca 2007r. W dniu 5 lipca 2007r. (data stempla pocztowego na kopercie) Z. G. i M. G.i, powołując się na przepisy art. 33 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. DZ.U. z 2005r. Nr 229 póz. 1954 ze zm.) –zwaną dalej ustawą, wnieśli zarzuty do wskazanego powyżej tytułu wykonawczego. Zobowiązani zarzucili, że w tytule wykonawczym nie oznaczono prawidłowo danych dotyczących egzekwowanego obowiązku, albowiem obowiązek wykonania określonych robót budowlanych wynika z dwóch decyzji administracyjnych, czyli decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] - jako organu II instancji, przy czym na mocy decyzji organu II instancji , decyzja organu l instancji została w części uchylona. W ocenie zobowiązanych w tytule wykonawczym winny być wymienione decyzje wydane w dwóch instancjach. Sygn. akt II SA/Go 738/07 Strony wskazały, że zapadłe w sprawie decyzje administracyjne, będące podstawą egzekwowanego obowiązku, adresowane były do Z. G. i M. G., również upomnienie skierowane zostało do obojga małżonków G. Ta okoliczność, w ocenie stron, wskazuje, że wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnych obciąża łącznie małżonków G., a zatem wskazanie w tytule wykonawczym jako zobowiązanego jedynie Z. G. stanowi nieprawidłowe oznaczenie osoby zobowiązanej. Nadto strony podniosły, że tytuł wykonawczy doręczony został w rzeczywistości w dniu 29 czerwca 2007r. , a nie jak w nim wskazano - w dniu 27 czerwca 2007r., natomiast w polu przeznaczonym na złożenie podpisu przez otrzymującego widnieje jedynie adnotacja o treści:" wysłano pocztą listem poleconym". Postanowieniem nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. uznał złożone zarzuty za niezasadne. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że przedstawiony przez zobowiązanego zarzuty nie mieszczą się w treści art. 33 ustawy. Nadto organ stwierdził, że organ egzekucyjny miał prawo wyboru osoby zobowiązanej, spośród osób na które nałożony został obowiązek wynikający z decyzji administracyjnej. Na powyższe postanowienie organu l instancji Z. G. i M. G. wnieśli zażalenie, zarzucając iż wydane ono zostało z naruszeniem przepisów: art. 18 ustawy w związku z art. 124 § 1 k.p.a., poprzez nieoznaczenie strony skarżonego postanowienia, art. 18 ustawy w związku z art. 6,7,8 i art. 124 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia w oparciu o nieprawidłową podstawę prawną, art. 34 § 3 ustawy poprzez podjęcie zaskarżonego postanowienia bez uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, art. 18 ustawy w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niezajęcie stanowiska w kwestiach dla stron istotnych, art. 18 ustawy w związku z art. 124 § 1 i § 2 oraz art. 126 w związku z art. 107 §2 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia. Nadto strony zarzuciły błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie, że zgłoszone zarzuty nie mieszczą się w treści art. 33 ustawy, poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy w sposób prawidłowy wskazuje akt prawny, z którego wynika egzekwowany obowiązek oraz poprzez uznanie, że organ egzekucyjny w sposób dowolny może decydować przeciwko komu ma być prowadzona egzekucja. Sygn. akt II SA/Go 738/07 W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazali, że postanowienie, wbrew wymogom art. 124 § 1 k. p. a. nie zawiera określenia stron postępowania, nadto skoro tytuł wykonawczy wystawiony został tylko na Z. G., to zgłoszone przez M. G. zarzuty do postępowania egzekucyjnego winny być oddalone, jako nie wniesione przez stronę. Ponadto skarżący podnieśli zarzut, że w podstawie prawnej postanowienia błędnie powołano przepis art. 123 k.p.a., podczas gdy prawidłowo winien być powołany przepis art. 17 § 1 ustawy, który jest przepisem szczególnym. Skarżący podnieśli, że organ l instancji, który jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, zgodnie z treścią art. 34 § 1 ustawy, przed rozpatrzeniem zarzutów i wydaniem skarżonego postanowienia, w ramach struktur organizacyjnych organu, winien zasięgnąć stanowiska odpowiedniego wydziału zajmującego się działalnością orzeczniczą. Kolejne zarzuty skarżących dotyczyły lakonicznego ustosunkowania się organu do zarzutu nieprawidłowego określenia egzekwowanego obowiązku, gdyż jak podano, w ocenie skarżących, tytuł wykonawczy winien zawierać w swej treści wskazanie decyzji l instancji i II instancji, oraz - zarzutu nieprawidłowego uzasadnienia prawnego i faktycznego postanowienia, albowiem organ administracyjny nie wskazał podstawy prawnej, z której wynika jego prawo do dowolnego kształtowania zakresu podmiotowego egzekucji administracyjnej. Za błędne uznali skarżący stanowisko organu, w myśl którego zgłoszone przez nich zarzuty nie mieszczą się w treści art. 33 ustawy. Ponadto skarżący zarzucili, że w oznaczeniu podstawy prawnej obowiązku, czyli decyzji organu l instancji, nie podano znaku decyzji - [...], co - ich zdaniem - świadczy o nieprawidłowym określeniu aktu prawnego, z którego wynika egzekwowany obowiązek. Postanowieniem nr [...] Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że w sprawie wszczętej przedmiotowym tytułem wykonawczym Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. występuje jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny. W takiej sytuacji przepis art. 33 § 1 ustawy, z którego wynika obowiązek uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, nie ma zastosowania. Sygn. akt II SA/Go 738/07 Organ II instancji stwierdził, iż nie podziela stanowiska organu l instancji wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym charakter podniesionych przez Z.G. i M.a G. kwestii sprawia, że nie mogą one stanowić podstawy do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, jednakże zarzuty te - organ II instancji - uznał za niezasadne. Zgłoszone przez skarżących zarzuty organ zakwalifikował jako wniesione w oparciu o przepisy art. 33pkt3i4 ustawy. Organ wskazał, że obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na obojga małżonków wynika z art. 27 c ustawy, który to przepis dotyczy egzekucji należności o charakterze pieniężnym, a zatem nie ma zastosowania do egzekucji o charakterze niepieniężnym, a taki charakter ma egzekucja prowadzona w niniejszej sprawie. Dalej organ stwierdził, że kierując się definicją zawartą w art. 1a pkt 20 ustawy, postępowanie egzekucyjne może być prowadzone wobec konkretnej osoby fizycznej, niezależnie od tego czy egzekwowany obowiązek obciąża jedną osobę, czy też kilka osób fizycznych. Decyzja w zakresie skierowania egzekucji do wszystkich osób obciążonych obowiązkiem lub tylko do jednej z nich, zdaniem organu, należy do swobodnej oceny wierzyciela. Powyższe stanowisko wynika z darnego charakteru zobowiązania. Za niezasadny organ uznał również zarzut nieprawidłowego określenia w tytule wykonawczym podstawy prawnej obowiązku, albowiem wskazana w tytule wykonawczym decyzja organu l Instancji z dnia 17 lutego 2005r. na mocy decyzji organu II instancji została uchylona w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, natomiast w pozostałej części została utrzymana w mocy. Dalej organ stwierdził, że podniesiona przez zobowiązanych okoliczność, iż w tytule zamieszczono błędną datę doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, w świetle treści art. 33 ustawy nie może stanowić podstawy do wniesienia zarzutu i nie ma wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Z. G. i M. G., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu l instancji. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie przepisów art. 18 ustawy w związku z art. 6, 7, 8, 9 i 15 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zarzuty skarżących nie zostały poddane ocenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N., nadto – Sygn. akt II SA/Go 738/07 naruszenie art. 18 ustawy w związku z art. 6,7,8, 9 i 15 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy wskutek niewłaściwie przeprowadzonej kontroli instancyjnej w zakresie zarzutów opartych na przepisach art. 33 pkt 3 i 4 ustawy, dalej - naruszenie przepisu art. 18 ustawy w związku z art. 6,7,8, 9 i art. 126 w związku z art. 110 k.p.a. poprzez wydanie na podstawie tego samego stanu faktycznego dwóch sprzecznych rozstrzygnięć w ramach zarzutu opartego na przepisie art. 33 pkt 4 ustawy, nadto - naruszenie przepisów art. 18 i 59 § 1 pkt 7 ustawy w związku z art. 6,7,8 i 9 k.p.a. wskutek uznania, iż niezgodne z prawdą określenie daty doręczenia tytułu wykonawczego nie ma znaczenia prawnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wywodził, iż w sprawie naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania, gdyż organ l instancji nie rozpatrzył merytorycznie zarzutów skarżących, co nastąpiło natomiast w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Taki stan sprawy, zdaniem pełnomocnika, pozbawił skarżących możliwości obrony ich praw przed organem l instancji. W pozostałym zakresie pełnomocnik skarżących potrzymał w całości zarzuty i argumentację skarżących zawartą w zażaleniu od postanowienia organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego , samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której wyżej mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, DZ.U. z 2002 Nr 153, poz. 1269). Nie każde stwierdzone naruszenie przepisów prawa przez organ administracyjny w procesie wydawania aktu administracyjnego, skutkuje jego uchyleniem. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze Sygn. akt II SA/Go 738/07 zm. - zwaną dalej p. p. s. a.),sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) Inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każda stwierdzona wada prawna decyzji lub postanowienia kwalifikuje je do wyeliminowania z obrotu prawnego, koniecznym jest zaistnienie przesłanek o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p. p. s. a. lub art. 145 § 2 p. p. s. a. -w wypadku stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa skutkującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Należy w tym miejscu podnieść, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p. p. s. a). Oznacza, to że rozpatrując daną sprawę sąd ma obowiązek zbadania legalności nie tylko zaskarżonego aktu, ale również aktów go poprzedzających, jednakże - w granicach danej sprawy. W wypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa, a w wyniku jego wydania sanowane zostały uchybienia prawnomaterialane lub formalne jakimi dotknięte zostały akty poprzedzające zaskarżony akt, sąd nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu. Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów skargi, należy stwierdzić co następuje. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 15 k.p. a.. Z zasady tej wynika reguła, że wszystkie decyzje nieostateczne (odpowiednio również postanowienia) mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję (odpowiednio - postanowienie). W orzecznictwie wyrażono pogląd, że "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu l instancji (art. 138 w zw., z art. 144 k.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu Sygn. akt II SA/Go 738/07 egzekucyjnym w administracji) ( wyrok NSA z 22 marca 1996r. SA/Wr 1996/95, ONSA1997, nr 1, poz. 35). Należy również zwrócić uwagę, że po myśli przepisu art. 138 k.p.a. organ II instancji, w wypadku gdy materiał dowodowy jest kompletny, ma obowiązek orzekania ad meritum, natomiast dopiero gdy materiał dowody wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, organ odwoławczy może uchylić orzeczenie organu l instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. . Orzeczenie kasacyjne wydane przez organ II instancji, w sytuacji gdy nie było przeszkód do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez tenże organ, narusza przepis art. 138 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, nie było podstaw do uchylenia postanowienia organu l instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, zebrany materiał dowodowy dawał bowiem podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Sąd zwrócił uwagę, że orzeczenie organu II instancji mogło zostać wydane w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednakże zastosowanie wskazanej tu podstawy prawnej, w rezultacie, nie wpłynęłoby na wynik postępowania, albowiem merytorycznym rozstrzygnięciem organu II instancji (tak jak organu l Instancji) jest uznanie zarzutów za niezasadne. Zarzut z art. 33 pkt 3 ustawy polega na określeniu w tytule wykonawczym egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia administracyjnego. Jeżeli zarzut ten okaże się trafny, to postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu (art. 59 § 1 pkt 3 ustawy). Powstanie rozbieżności między treścią obowiązku opisanego w tytule, a treścią obowiązku określonego orzeczeniem stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, jest możliwe na skutek tego, że tytuł wykonawczy jest nowym dokumentem ( Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dariusz Jankowiak, Komentarz 2005, Unimex, str. 318). W świetle powyższego, niezasadny jest zarzut skargi, zgodnie z którym poprzez niezamieszczenie w tytule wszystkich danych dotyczących decyzji organów l i II instancji egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią decyzji. Zarzut z art. 33 pkt 3 nie ma związku ze sposobem opisania decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, dotyczy on sposobu opisania obowiązku podlegającego wykonaniu, który to opis obowiązku powinien odpowiadać opisowi wynikającemu z decyzji administracyjnej. Dodatkowo należy wskazać, że w Sygn. akt II SA/Go 738/07 rozpatrywanej sprawie decyzja organu II instancji w żaden sposób na treść egzekwowanego obowiązku nie wpłynęła. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dokonał analizy zgłoszonego w tym zakresie zarzutu -jako zarzutu opartego na przepisie art. 33 pkt 10 ustawy, czyli niespełnienie wymogów z art. 27 ustawy. Stosownie do treści art. 27 1 pkt 3 ustawy tytuł wykonawczy zawiera - w przypadku egzekucji o charakterze niepieniężnym - treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny. Przez podstawę prawną rozumie się akt prawa materialnego na podstawie którego wydano decyzję administracyjną, lub też decyzję administracyjną wydaną na podstawie danego aktu prawnego. Przyjmuje się, że pełną realizacją tego przepisu jest podanie obydwu tych elementów ( akt prawny i decyzja wydana na jego podstawie). W analizowanej sprawie prawidłowo wskazano akt prawny będący podstawą wydania decyzji administracyjnej, również oznaczenie decyzji l instancji poprzez wskazanie jej numeru i daty wydania spełnia wymogi z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy. Dane zawarte w tytule pozwalają na prawidłową identyfikację orzeczenia stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Należy również zwrócić uwagę, że to w decyzji organu l instancji określony został obowiązek podlegający wykonaniu, a decyzja organu odwoławczego w żaden sposób nie wpłynęła na treść obowiązku, a zatem prawidłowo w tytule wykonawczym powołano decyzję organu l Podobne stanowisko w przedstawionych zagadnieniach zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2007r., II FSK 304/06, LEX nr 314389, gdzie w tezach 1, 2 i 3 Sąd stwierdził, cyt.:" 1. Analiza treści art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954 ze zm.) nie pozwala na stwierdzenie, że poprzez wskazanie podstawy prawnej obowiązku będącego przedmiotem egzekucji należy rozumieć wskazanie jednocześnie decyzji i aktu prawnego, na podstawie którego ową decyzję wydano. Jeżeli egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, za prawidłowe należało uznać stanowisko, iż powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. 2. Skoro we wzorze tytułu wykonawczego, określonym na podstawie rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. Sygn. akt II SA/Go 738/07 1541 ze zm.), jako elementy identyfikujące orzeczenie stanowiące podstawę prawną egzekwowanego obowiązku wskazano jedynie datę oraz numer tego orzeczenia, a w niniejszej sprawie organ dysponował jedynie datą decyzji, uznać należy, że wierzyciel uczynił zadość obowiązkowi podania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, wskazując wszystkie wymienione w pozycji 30 tytułu wykonawczego elementy, które były możliwe do wskazania. 3. Artykuł 27 § 1 pkt 3 nie obliguje do wskazania organu, który wydał decyzję stanowiącą podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji. Konieczność wskazania organu nie wynika również z wzoru tytułu wykonawczego określonego w ww. rozporządzeniu. Ponadto biorąc pod uwagę fakt, że wierzycielem jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie może budzić wątpliwości, że pod pojęciem orzeczenia należy rozumieć orzeczenie wydane przez ten właśnie organ." (koniec cytatu). Sąd rozpatrując niniejszą sprawę w pełni podzielił stanowisko wyrażone w przytoczonych tezach wyroku NSA. Stosownie do treści art. 1a pkt 20 ustawy przez zobowiązanego rozumie się między innymi osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Zgodnie z treścią decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N.[...] zobowiązanymi do wykonania obowiązku są M. G. i Z. G. W tytule wykonawczym jako osobę zobowiązaną wskazana została Z. G. A zatem nie nastąpił błąd co do osoby zobowiązanej, albowiem Z. G. , na mocy wskazanej powyżej decyzji administracyjnej, jest zobowiązana do wykonania obowiązku wynikającego z tejże decyzji. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego winien dotyczyć kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (tamże). Zarzut oparty na przepisie art. 33 pkt 4 ustawy ma przeciwdziałać skierowaniu egzekucji do osoby, która de facto i de iure nie jest zobowiązana do wykonania określonego obowiązku. Przy wielości osób zobowiązanych ustawa nie nakłada obowiązku objęcia ich wszystkich jednym tytułem wykonawczym (oprócz egzekucji o charakterze pieniężnym z majątku zobowiązanego i jego małżonka - art. 27c, który to przepis ze względu na charakter rozpatrywanej sprawy - jako egzekucji niepieniężnej, nie miał w niniejszej sprawie zastosowania). Skierowanie egzekucji do jednej z osób obciążonych na mocy decyzji administracyjnej wykonaniem określonego obowiązku, może w ocenie organu zapewnić jego szybkie wykonanie, Sygn. akt II SA/Go 738/07 a należy pamiętać, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) mają pełne zastosowanie. Również za niezasadny w powyższym zakresie należało uznać zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 2 ustawy, albowiem wymóg prawidłowego oznaczenia zobowiązanego nie oznacza wymogu wymieniania w tytule wszystkich zobowiązanych, lecz wskazania prawidłowych danych personalnych zobowiązanego lub ewentualnie innych danych - w wypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, pozwalających na identyfikację zobowiązanego. W tytule wykonawczym organ zawarł błędną datę doręczenia tytułu wykonawczego - 27 czerwca 2007r, podczas gdy doręczenie tytułu nastąpiło w dniu 29 czerwca 2007r. Okoliczność tę pełnomocnik podniósł w skardze w kontekście zastosowania środka egzekucyjnego. Postępowanie w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia jest postępowaniem odrębnym od rozpatrywanego, którego przedmiotem są zarzuty w postępowaniu administracyjnym. Należało zatem rozważyć jak zakwalifikować ten zarzut, w myśl art. 33 ustawy. W ocenie Sądu uchybienie w powyższym zakresie nie wpływa na prawidłowość tytułu wykonawczego. Przepis art. 27 § 1 ustawy określający warunki formalne jakie winien spełniać tytuł wykonawczy, w ogóle nie nakłada obowiązku umieszczenia w nim adnotacji dotyczącej daty doręczenia tytułu wykonawczego. Błąd w tym zakresie może mieć ewentualnie znaczenie w postępowaniu o zastosowanie środka egzekucyjnego. A zatem uchybienie powyższe nie mieści się w treści art. 33 ustawy, a konkretnie w dyspozycji art. 33 pkt 10, a jak wynika z treści przepisu art. 33 tylko zarzuty mieszczące się w dyspozycji tegoż przepisu ustawy podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu. W myśl art. 32 ustawy istotnym jest, aby przystępując do czynności egzekucyjnych organ doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, jeżeli wcześniej nie został doręczony. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest okoliczność, że tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu przed przystąpieniem do czynności egzekucyjnych. Stosownie do treści art. 34 § 1 ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o Sygn. akt II SA/Go 738/07 których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Ratio legis przytoczonego tu przepis ustawy polega na zbadaniu zasadności zgłoszonych zarzutów i przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania wyjaśniającego według reguł k.p.a., przy zastosowaniu przepisów o postępowaniu dowodowym. Należy bowiem pamiętać, że w wypadku gdy wierzyciel nie jest organem egzekucyjnym, materiałem dowodowym w sprawie dysponuje wierzyciel i jedynie on może merytorycznie wypowiedzieć się co do zasadności zarzutów. Nie zachodzi potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i wydawania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym i jest w posiadaniu wszystkich dokumentów w sprawie, które dają podstawę do stwierdzenia zasadności zarzutów. W takim przypadku organ w oparciu o posiadany materiał dowodowy może wprost merytorycznie zarzuty rozpatrzeć. Nadto należy zwrócić uwagę na inny, zasadniczy w swym charakterze, aspekt tegoż zagadnienia. Zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r.Nr 89, poz. 414 j.t.) zadania nadzoru budowlanego wykonuje, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. W myśl art. 86 ust. 3 tej samej ustawy powiatowy inspektor nadzoru budowlanego wykonuje swoje zadania przy pomocy powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego. A zatem pracownicy inspektoratu stanowią aparat urzędniczy, któremu nie przysługują kompetencje organu, gdyż organem jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Wyrażenie stanowiska przez wierzyciela następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 34 § 2 ustawy). Wobec powyższego, za całkowicie chybione należy uznać stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym odpowiednia komórka organizacyjna urzędu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. , powinna wypowiedzieć się co do zgłoszonych przez skarżących zarzutów, albowiem organem administracyjnym i wierzycielem jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego i jedynie on jest uprawniony do wydawania orzeczeń administracyjnych. Sąd nie stwierdził, również aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia pozostałych zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 8, 9 k.p.a.). Jednocześnie uchybienie formalne w postaci przyznania przymiotu strony M. G., w sytuacji gdy zgodnie z treścią przedmiotowego tytułu wykonawczego nie był on zobowiązanym do wykonania obowiązku, jak Sygn. akt II SA/Go 738/07 również tytuł wykonawczy nie został mu doręczony, nie stanowi uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nadto nie pozbawia skarżącego możliwości odpowiedniej obrony praw, w wypadku skierowania egzekucji administracyjnej w celu wykonania wskazanego powyżej obowiązku o charakterze niepieniężnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.