II SA/Go 739/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu E.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić sprzeciw. W dniu 30 października 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął sprzeciw E.D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...], którą organ uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Przedsiębiorstwu B. S.A. pozwolenia na budowę wytwórni mas bitumicznych wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, związanej z realizacją robót budowlanych na drodze krajowej [...] – w ciągu ulic: [...] poprzez [...] do granic miasta, [...], działki ewidencyjne nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 listopada 2019 r. E.D. została wezwana do usunięcia braku formalnego sprzeciwu, przez wykazanie interesu prawnego we wniesieniu sprzeciwu na ww. decyzję oraz podanie swojego numeru PESEL – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.). Ponadto odrębnym zarządzeniem z dnia 8 listopada 2019 r. wnosząca sprzeciw została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu (art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.). Oba wezwania zostały wysłane na adres podany w sprzeciwie. Przesyłka została awizowana w dniu 19 i 27 listopada 2019 r., zaś w dniu 5 grudnia 2019 r. została zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie. Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2019 r., wydanym na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), ww. przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 3 grudnia 2019 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd siedmiodniowego terminu, wnosząca sprzeciw ani nie uzupełniła braków formalnych sprzeciwu, ani nie uiściła wymaganego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Stosownie do treści art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 i § 2 do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednym z wymogów, jakie p.p.s.a. stawia pierwszemu pismu procesowemu w sprawie jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL strony wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Natomiast według art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W świetle natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Przepisy te, na podstawie powołanego już art. 64b § 1 p.p.s.a., należy stosować również do sprzeciwu. Pomimo dwukrotnego awizowania skierowana do wnoszącej sprzeciw przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu nie została odebrana. Stosownie zaś do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo), o jakim mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego przyjąć należało, że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona, po dwukrotnym awizowaniu, dnia 3 grudnia 2019 r., tj. licząc 14 dni od pozostawienia pod adresem wskazanym w sprzeciwie pierwszego awizo w dniu 19 listopada 2019 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwań Sądu upłynął zatem bezskutecznie z dniem 10 grudnia 2019 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu nie został uiszczony, ani też pozostałe braki formalne sprzeciwu nie zostały usunięte. Odnosząc się natomiast do zawartego w sprzeciwie wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia wyjaśnić trzeba, że wobec nie wykazania przez wnoszącą sprzeciw interesu prawnego we wniesieniu sprzeciwu, wniosek ten nie podlega rozpoznaniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.