II SA/Go 742/10

Dnia 18 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. i J.M. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia numeru porządkowego dla nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] Prezydent Miasta ustalił numer porządkowy dla nieruchomości zabudowanej, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], zabudowanej budynkiem o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, będącej przedmiotem użytkowania wieczystego J.M. i J.M.. Nieruchomość otrzymała numer porządkowy [...]. Pismem z dnia [...] marca 2010 r., złożonym w Urzędzie Miejskim w dniu [...] marca 2010 r. J.M. i J.M. zakwestionowali powyższą czynność Prezydenta Miasta, nie wyrażając zgody na zmianę numeracji oraz na określenie budynku stanowiącego ich własność jako "budynek o przeznaczeniu innym niż mieszkalne". Pismem dnia [...] marca 2010 r. znak [...] Naczelnik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego udzielił J.M. i J.M. odpowiedzi na powyższe pismo z dnia [...] marca 2010 r. Kolejnym pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., złożonym w Urzędzie Miejskim w dniu 6 kwietnia 2010 r. (data prezentaty Urzędu) J.M. i J.M. odnieśli się krytycznie do treści odpowiedzi z dnia [...] marca 2010 r. uznając ją za zbyt ogólną i niewyczerpującą oraz zwrócili się do Prezydenta Miasta o wyjaśnienie zaistniałych ich zdaniem wątpliwości prawnych w sprawie. Po złożeniu powyższego pisma między stronami nadal trwała korespondencja, w toku której J.M. i J.M. złożyli m.in. w dniu [...] maja 2010 r. zażalenie do Prezydenta Miasta na postępowanie podległych mu pracowników. W dniu [...] czerwca 2010 r. J.M. i J.M. wnieśli zażalenie na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...], skierowane do "organu właściwego drugiej instancji" za pośrednictwem Prezydenta Miasta, w którym zakwestionowali zasadność nadania nieruchomości będącej ich własnością nowego numeru porządkowego. Prezydent Miasta przekazał powyższe zażalenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwróciło wniosek skarżącym. J.M. i J.M., złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zakwestionowali prawidłowość nie tylko powyższego postanowienia, ale również całokształtu czynności podjętych w sprawie przez Prezydenta Miasta oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystosowało do skarżących oraz Prezydenta pismo z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zawierające informację, iż przedmiotowa sprawa została zakończona postanowieniem Kolegium z dnia [...] lipca 2010 r., które zawierało pouczenie o przysługujących stronom środkach odwoławczych, sposobie i terminie ich wniesienia. Zatem jeżeli strony tego postępowania są niezadowolone z zapadłego rozstrzygnięcia, mogą wnieść od niego środek odwoławczy, zgodnie z pouczeniem zamieszczonym w postanowieniu. Na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.M. i J.M. wnieśli w dniu 19 sierpnia 2010 r. za pośrednictwem poczty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Go 718/10. W skardze J.M. i J.M. zaskarżyli również postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], a także "całe postępowania organów obu instancji", co zostało zakwalifikowane jako skarga m.in. na pismo Prezydenta z dnia [...] lutego 2010r. znak [...] w przedmiocie ustalenia numeru porządkowego dla nieruchomości. Skarga na postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz powyższe pismo Prezydenta zostały wyłączone do odrębnego rozpoznania. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga na pismo Prezydenta z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 października 2010 r. skarżący zostali wezwani do wykazania w terminie 7 dni, iż przed wniesieniem skargi na pismo Prezydenta z dnia [...] lutego 2010 r. skierowali do organu, w terminie 14 dni od dnia powzięcia wiedzy o powyższej czynności, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., pod rygorem przyjęcia, że wezwanie takie nie zostało skierowane. Jednocześnie Prezydent Miasta został wezwany do udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niezachowanie przez skarżących wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Pismo Prezydenta z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia numeru porządkowego dla nieruchomości skarżących nie miało charakteru decyzji bądź postanowienia, była to czynność materialno-techniczna. Do tego rodzaju czynności odnosi się art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje czy postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustawa wymaga jednak, aby przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na tego rodzaju czynność wezwać na piśmie właściwy organ – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Gdyby przyjąć, że pismo skarżących złożone w Urzędzie Miejskim w dniu [...] marca 2010 r. stanowi wezwanie Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa (o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.) wywołanego pismem z dnia [...] lutego 2010 r., znak [...], skierowane do organu w czternastodniowym terminie od dnia powzięcia przez skarżących wiedzy o dokonaniu czynności, to organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia [...] marca 2010 r. znak [...]. W aktach administracyjnych sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru tego pisma przez skarżących, jednak w kolejnym piśmie, złożonym w Urzędzie Miejskim w dniu [...] kwietnia 2010 r. (data prezentaty Urzędu) skarżący odnieśli się do treści tej odpowiedzi. Oznacza to, że najpóźniej w dniu [...] kwietnia 2010 r. skarżący otrzymali odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo z dnia [...] lutego 2010 r., znak [...] rozpoczął zatem swój bieg najpóźniej w dniu 7 kwietnia 2010 r. i upłynął w dniu 7 maja 2010 r. Tymczasem skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] została wniesiona w dniu 19 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 5 akt sprawy II SA/Go 718/10). Oznacza to, że skarga została wniesiona z przekroczeniem ustawowego trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu m.in. w przypadku wniesienia po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.