II SA/Go 743/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi T.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Burmistrz Miasta [...] (dalej: organ lub organ I instancji) powołując się na art. 17 ust. 1 i 1b, art. 20 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., dalej: u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił T. H. (dalej: strona) przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką K. H. Uzasadniając odmowę przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, organ I instancji wyjaśnił, że strona nie sprawuje opieki nad niepełnosprawną matką lecz jedynie pomaga jej w niektórych czynnościach dnia codziennego. Organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wywiad środowiskowy, dowodzi że matka strony korzysta jedynie z jego pomocy. Z powyższych przyczyn nie sposób przyjąć aby strona z uwagi na czynności jakie wykonuje opiekując się matką rzeczywiście musiała zrezygnować z zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu i nie może podjąć żadnego innego zatrudnienia. Czynności które podejmuje strona w ramach opieki nad niepełnosprawną matką, polegające jedynie na pomocy w utrzymaniu czystości w mieszkaniu, zrobieniu zakupów i realizacji opłat oraz kontakcie z lekarzem i przygotowywaniu leków, nie mieszczą się – zdaniem organu – nawet w szeroko rozumianym pojęciu prowadzenia gospodarstwa domowego. Czynności te nie wymagają dyspozycyjności strony, mogą być wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo. Opieka strony musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a jej zakres wykluczać możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Organ I instancji wyjaśnił, iż nie kwestionuje stanu zdrowia matki strony. Sporne jest natomiast czy zakres sprawowanej opieki uniemożliwia stronie podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia i uzasadnia rezygnację z zatrudniania na 0,25 etatu (ze świadectwa pracy wynika, że strona w okresie od [...] r. do [...] r. pracowała w takim wymiarze). Zdaniem organu nie sposób przyjąć, że przy odpowiedniej organizacji pomocy matce, strona nie może podjąć żadnego zatrudnienia, tym bardziej w niepełnym wymiarze czasu pracy. W ocenie organu czynności wymienione w wywiadzie środowiskowym trudno uznać za czynności wymagające dyspozycyjności opiekuna. Są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i zajmują się schorowanymi rodzicami. Podsumowując organ wskazał, że w sprawie zachodzą negatywne przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wynikające z art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. niepełnosprawność matki strony powstała po ukończeniu 25. roku życia, matka strony nie korzysta z opieki syna, a jedynie wsparcia z jego strony. Nie można także uznać, że strona zrezygnowała z zatrudnienia i nie podejmuje innego zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką, jeżeli pomoc świadczona matce nie wymaga od niej stałej dyspozycyjności. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona, wnosząc o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż musi opiekować się matką i nie może podjąć zatrudnienia. Decyzją z dnia [...] r., nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO lub organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W pierwszej kolejności SKO wyjaśniło, że w zakresie zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego przez pominięcie zmiany normatywnej wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z dnia 21 października 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. K 38/13. Tym samym błędnie ustalił zakres i treść obowiązywania podstawy materialnoprawnej podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem SKO przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r., w brzmieniu poddanym ocenie przez TK stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W punkcie 2 powyższego wyroku TK orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Brak zastosowania formuły odraczającej spowodował, że skutek derogacyjny (polegający na usunięciu z ocenianego przepisu u.ś.r. niekonstytucyjnej treści normatywnej) nastąpił w dniu publikacji orzeczenia w Dzienniku Ustaw, to jest w dniu 23 października 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1443). Jednocześnie SKO zauważyło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości te są rozstrzygane w kierunku uznania, że powyższy wyrok z dniem publikacji spowodował bezpośredni skutek derogacyjny, co oznacza, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. został pozbawiony niekonstytucyjnej treści normatywnej polegającej na niedopuszczalnym różnicowaniu sytuacji prawnej uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych w świetle kryterium wieku powstania niepełnosprawności osoby, nad którą uprawniony sprawuje opiekę. W tym stanie rzeczy - zdaniem SKO - organ I instancji zastosował art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia faktu, że doszło do zmiany stanu prawnego wskutek wejścia w życie przywołanego wyroku TK eliminującego z porządku prawnego niekonstytucyjny fragment tego przepisu. Pominięcie derogacyjnego skutku wyroku w postaci eliminacji niekonstytucyjnej treści normatywnej z art. 17 ust. 1b u.ś.r. i oparcie decyzji odmownej w sprawie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad jego niepełnosprawną matką na przesłance wieku powstania niepełnoprawności, stanowiło naruszenie prawa materialnego, którego postać bezpośrednio wpłynęła na treść zaskarżonej decyzji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że strona nie spełniła przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r., bowiem zakres opieki sprawowanej nad niepełnosprawną matką nie wyklucza przez nią zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze, a samo świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jedynie z tytułu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, ale z tytułu niemożności podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej i długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Wszystkie wymienione czynności, takie jak robienie zakupów, sprzątanie wykonywane przez stronę, można świadczyć albo przed pójściem do pracy, albo po powrocie do domu. Są to wprawdzie czynności codzienne ale jednak takie, które nie pochłaniają całego dnia, i nie skutkują obowiązkiem notorycznego czuwania nad podopiecznym. Co więcej z akt administracyjnych wynika, że matka strony jest osobą samodzielną, a pomocy wymaga jedynie w nieznacznym zakresie. Tym bardziej nie ma więc przeszkód, co do zatrudnienia się strony. Świadczenie pielęgnacyjnie nie ma bowiem zastępować wynagrodzenia za pracę w sytuacji, gdy opiekun ma możliwość podjęcia zatrudniania, choćby w niepełnym wymiarze, a sama sprawowana opieka nie wymaga dla niego ciągłego i stałego zaangażowania. Strona wniosła skargę na powyższą decyzję SKO. W skardze skarżący podał, że stan zdrowia jego matki znacznie się pogorszył. Matka skarżącego ma problemy z kręgosłupem, co w znacznym stopniu ogranicza możliwość poruszania się. Nie jest w stanie chodzić bez balkonika, nawet po domu. Skarżący wyjaśnił, że matka choruje również na cukrzycę, miażdżycę, co wiąże się z nawracającymi infekcjami, zmęczeniem i osłabieniem. Ponadto u ojca skarżącego wykryto raka płuc i oskrzeli z licznymi przyrzutami. Obecnie ojciec skarżącego poddawany jest chemioterapii i również potrzebuje całodobowej opieki. Dlatego też skarżący zamieszkał z rodzicami i nie jest z związku z tym w stanie podjąć żadnej pracy. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zdaniem Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Świadczenie pielęgnacyjne, którego domagał się skarżący, przyznawane jest na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie k.r.o. ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że matka skarżącego legitymuje się orzeczeniem stwierdzającym znaczny stopień niepełnosprawności. Niepełnosprawność istnieje od 59-go roku życia (ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] r.). Jak wynika z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] r., matka skarżącego wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Trafnie SKO – w przeciwieństwie do organu I instancji – pominęło w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., nie czyniąc go podstawą odmowy przyznania świadczenia. Zgodnie z tym przepisem świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Przepis ten bowiem wyrokiem TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., której niekonstytucyjność została stwierdzona powyższym wyrokiem (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r., I OSK 8/19, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Rz 298/18, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2019 r., II SA/Sz 450/19, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 czerwca 2020 r., II SA/Łd 303/20, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W związku z tym, że ojciec skarżącego – S. H. także zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie z dnia [...] r.), nie zachodziła przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Nie ulega również wątpliwości, iż skarżący jako syn należy do grona osób zobowiązanych co do zasady do alimentacji wyżej wymienionej, stosownie do art. 128 k.r.o., który stanowi, że obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. rezygnacja z zatrudnienia musi pozostawać w bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Zatem nie każda rezygnacja z zatrudnienia stanowi podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a tylko taka, która jest podyktowana opieką. Należy przy tym podkreślić, że organ pomocowy nie ma prawa ustalać przyczyn braku zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Organ jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki. Opieka ta musi stanowić oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej – powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania. W każdym razie związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia, a sprawowaną opieką, musi być bezpośredni i ścisły (por. B. Chludziński /w/ P. Rączka, Świadczenia rodzinne. Komentarz, WKP 2021, t. 4.1 i powołane tamże orzecznictwo). Zauważyć trzeba, że na gruncie u.ś.r. ustawodawca nie wprowadził definicji legalnej wyrażenia "opieka" ani "sprawowanie opieki". Ustawodawca nie posłużył się jakimkolwiek przymiotnikiem konkretyzującym zakres lub jej charakter. Nie chodzi przy tym o opiekę rozumianą jako wykonywanie czynności opiekuńczych bez przerwy, przez 24 godziny na dobę (por. np. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., I OSK 2454/11 i wyrok NSA z dnia 6 października 2020 r., I OSK 371/20, CBOSA). Cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają wskazać, że w art. 17 ust. 1 u.ś.r. chodzi raczej o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną. Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości lub długoterminowości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego – udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość jej niesienia (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2022 r., I OSK 1867/21, CBOSA). Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., I OSK 2454/11, CBOSA). Omawiane świadczenie nie jest więc przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za zaprzestanie lub niepodejmowanie zatrudnienia z uwagi na konieczność opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W związku z tym świadczenie to nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu, a jako rekompensata za zaprzestanie zatrudnienia z uwagi na rzeczywistą konieczność sprawowania opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Jak wskazuje się w orzecznictwie, świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawną matką, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku dziecka względem rodzica, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2021 r., I OSK 351/21, CBOSA, K. Małysa-Sulińska (red), U.ś.r. Komentarz, LEX 2015, t. do art. 17). Innymi słowy, musi istnieć bezpośredni związek między zaprzestaniem lub niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką. Natomiast w sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej (ciągłej) lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje (por. wyrok NSA z 8 lutego 2023 r., I OSK 631/22, CBOSA). Obowiązkiem organu administracji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym jest więc ustalenie związku między niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, tj. ustalenie wymiaru faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy. Takich ustaleń faktycznych nie można jednak – utożsamiać z oceną wskazań dotyczących osoby niepełnosprawnej wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Poza sporem oczywiście pozostaje, że w przypadku osób z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r., nie podlega badaniu, w toku innego postępowania administracyjnego, czy w odniesieniu do takiej osoby zachodzi konieczność sprawowania opieki i konieczność udzielania jej pomocy w sposób określony w stosownych przepisach. O ile konieczność stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną wynika z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, to dla ustalenia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w danym przypadku konieczne jest jednak ustalenie, czy rodzaj bądź/i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie, podejmowanie zatrudnienia. Ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2022 r., I OSK 136/22, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, mając na względzie prawidłowo zgromadzony i oceniony przez organy obu instancji materiał dowodowy, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., należało uznać, iż nie istnieje wspomniany związek przyczynowo-skutkowy między zaprzestaniem lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaną opieką nad matką. Matka skarżącego – co ustalono w trakcie wywiadu środowiskowego – cierpi na cukrzycę, nadciśnienie, miażdżycę oraz schorzenia kręgosłupa. Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że skarżący oraz jego matka podali, że opieka skarżącego nad matką – z którą nie zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym a którą odwiedza codziennie (czasami nawet 2 razy dziennie) - polega na robieniu zakupów, wykupywaniu leków, sprzątaniu mieszkania, wieszaniu prania oraz jeżdżeniu na wizyty do lekarza. Trafnie zatem organy uznały, iż opieka nad osobą niepełnosprawną nie jest na tyle absorbująca i wymagająca podejmowania szeregu czynności opiekuńczych, że skarżący nie jest w stanie zająć się inną pracą (chociażby wykonywaną na 1/2 etatu). Podzielić zatem należy ocenę organów, że ustalony zakres faktycznie sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką, nie stanowi czynności, które powodują konieczność sprawowania "stałej opieki" nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Tak świadczona pomoc nie wykracza bowiem w zasadzie poza standardowe obowiązki domowe, nie uniemożliwia więc podjęcia pracy, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko organów, że w przedmiotowym stanie faktycznym brak jest bezpośredniego i ścisłego związku między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia a sprawowaną przez niego opieką nad matką – w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Tym samym należy przyjąć, że skarżący w tak ustalonym stanie faktycznym nie spełnia przesłanek do przyznania mu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ odwoławczy, a skarżący nie zgłosił żądania przeprowadzenia rozprawy.