II SA/Go 749/08

Dnia 4 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant ref. staż. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi T.N. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów utrzymania i nauki oddala skargę. W dniu [...] października 2008 roku (data prezentaty) pełnomocnik T.N. - adwokat S.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] września 2008 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Jednostki z dnia [...] maja 2008 roku, nr [...] ustalającą ppor. rez. T.N. zwrot zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartość kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę na Wyższej Szkole w okresie od dnia [...] sierpnia 2000 roku do dnia [...] czerwca 2004 roku w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, na kwotę 38.545,64 złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż ppor. rez. T.N. pobierał naukę w okresie od dnia [...] sierpnia 2000 roku do dnia [...] czerwca 2004 roku w Wyższej Szkole. Z uwagi na skazanie T.N. prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na podstawie art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z dniem [...] marca 2008 roku zwolniono wyżej wymienionego rozkazem personalnym Szefa Sztabu Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 roku oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] marca 2008 roku. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Szef Sztabu wskazał, iż T.N. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z uwagi na skazanie prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia z warunkowym zawieszenia wykonania tej kary. W związku z powyższym z urzędu wszczęto postępowanie w sprawie zwrotu równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę podlegających zwrotowi. W trakcie tego postępowania ustalono łączny koszt utrzymania i nauki (uwzględniający zakwaterowanie, umundurowanie, wyżywienie i świadczenia związane z nauką) T.N. na kwotę 74.721,52 złotych. W skutek powyższego na podstawie art. 54 ust. 1, 3-5 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003r. nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), i § 15, § 17 oraz § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalenia równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. z 2004r. nr 135, poz. 1451), Dowódca Jednostki Wojskowej ustalił zwrot zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartość wskazanych wyżej kosztów na kwotę 38.545,64 złotych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący wnosząc o odstąpienie nałożonego na niego obowiązku zwrotu wskazanej wyżej kwoty względnie o zawieszenie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 92/2 z dnia 24 stycznia 2008 roku. W uzasadnieniu swego odwołania skarżący wskazał, iż decyzja ustalająca zwrot przedmiotowych kosztów jest przedwczesna gdyż równocześnie toczy się postępowanie o wstrzymanie wykonania decyzji o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. T.N. wskazał także, iż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej gdyż będąc ojcem 11-miesięcznej córki pozostaje bez pracy a żona zarabia tylko 1200 złotych netto miesięcznie przy czym większość otrzymanego wynagrodzenia żony przeznaczona jest na spłatę kredytu mieszkaniowego. Dowódca Jednostki Wojskowej po rozpatrzeniu powyższego odwołania wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2008 roku utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał i przeprowadził sposób wyliczenia wysokości kosztów podlegających zwrotowi na rzecz Jednostki Wojskowej. W odniesieniu do wniosków zawartych w odwołaniu złożonym przez skarżącego od decyzji organu l instancji Dowódca Jednostki Wojskowej stwierdził, iż wniosek o zwolnienie z obowiązku zwrotu kosztów nauki zgodnie z art. 54 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych właściwym do jego rozpatrzenia jest Minister Obrony Narodowej. Nadto decyzje organu l i II instancji nie dotyczą odroczenia terminu zwrotu kosztów nauki gdyż są to jedynie decyzje ustalające koszty poniesione na utrzymanie i naukę podlegające zwrotowi. Zdaniem organu II instancji wniosek o odroczenie terminu zwrotu lub rozłożenie w/w kosztów na raty należy potraktować jako odrębną od ustalenia równowartości tych kosztów, sprawę administracyjną przy czym decyzje w tym przedmiocie wydaje dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową. W uzasadnieniu skargi T.N. wskazano, iż zaskarżona decyzja poprzez błędne ustalenie konieczności zwrotu całości zwą l o ryżowa n ej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w wysokości 38.545,64 złotych, narusza interes prawny skarżącego Nadto strona skarżąca zarzuciła, decyzji organu II instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 54 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zdaniem T.N. zaskarżona decyzja narusza art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie zawiera w swoim uzasadnieniu wyjaśnienia wskazanych w odwołaniu od decyzji organu l instancji, okoliczności świadczących o dramatycznej sytuacji materialnej rodziny skarżącego, obciążeń związanych ze spłatą zaciągniętych kredytów, braku stałych dochodów przy czym w ocenie skarżącego te okoliczności mogły mieć istotny wpływ na treść decyzji w przedmiotowej sprawie. Zdaniem strony skarżącej organ II instancji naruszył przepis art. 54 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną jego wykładnię odmawiając skarżącemu rozpatrzenia wniosku o odroczenie terminu zwrotu lub rozłożenia na raty przedmiotowych kosztów nauki. W ocenie skarżącego skoro organ II instancji uznał, iż o zwolnieniu całkowitym decyduje Minister Obrony Narodowej to powinien rozpatrzyć zasadność wniosku o odroczenie terminu zwrotu tej kwoty lub rozłożenia jej na raty, jako wniosek z całą pewnością zawierający się we wniosku dalej idącym tj. wniosku o odstąpienie od obowiązku zwrotu przedmiotowej kwoty w całości. Na marginesie w skardze wskazano również, iż pozytywnie zaopiniowana przez Wojskowy Sąd Garnizonowy prośba o ułaskawienie została przedłożona Prezydentowi i czeka na rozpatrzenie. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej w całości a ponadto podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji nadmieniając tylko, iż umowa o kredyt hipoteczny została przez skarżącego zawarta w dniu [...] czerwca 2007 roku czyli w okresie gdy trwało postępowanie o zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej,. Organ II instancji stwierdził również, iż obecna sytuacja materialna skarżącego spowodowana jest jego świadomym działaniem i nie może obciążać konsekwencjami finansowymi organów wojskowych, które poniosły znaczne koszty na przygotowanie zawodowe skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w toku kontroli legalności zaskarżonego aktu podjętego w postępowaniu administracyjnym nie stwierdził istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę poczynił prawidłowe ustalenia i wbrew stanowisku skarżącego dokonał trafnej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż w myśl art. 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz zmianie niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2008r., do spraw dotyczących kosztów nauki kandydatów na żołnierzy zawodowych i żołnierzy zawodowych, w przypadku gdy pobierali naukę przed dniem wejścia w życie ustawy, a zwolnienie ze służby nastąpiło po dniu wejścia w życie ustawy, do obowiązku zwrotu równowartości kosztów poniesionych przez wojskowa jego utrzymanie i naukę stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że rozpatrując niniejszą sprawę zastosowanie będą miały przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007r. Materialnoprawną podstawą decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek zwrotu kosztów zakwaterowania, wyżywienia, umundurowania i świadczeń związanych z jego nauką w czasie studiów jest art. 54 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z ust. 1 tegoż artykułu żołnierz zawodowy będący absolwentem szkoły wojskowej, który wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej lub został z niej zwolniony na podstawie art. 111 pkt 1, 4, 6, 7, 9 lit. a oraz pkt 11-16, a także art. 112 pkt 1 w okresie nieprzekraczającym okresu dwa razy dłuższego od czasu trwania studiów, licząc od dnia ukończenia tych studiów -jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że T.N. w okresie od [...] sierpnia 2000 roku do [...] czerwca 2004 roku pobierał naukę w Wyższej Szkole oraz że ze służby został zwolniony rozkazem personalnym Szefa Sztabu z dnia [...] stycznia 2007r, na podstawie art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z pkt 1 wskazanego powyżej artykułu żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary. W świetle przytoczonego przepisu art. 54 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie budzi zatem wątpliwości, że jest on zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę. Zgodnie zaś z art. 54 ust. 3 i 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, waloryzacja kosztów, o której mowa w ust. 1, następuje corocznie w drodze pomnożenia ich równowartości na dzień ukończenia studiów przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określony w ustawie budżetowej na dany rok. Zwrot kosztów następuje natomiast w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia. Ponadto wskazać należy, że określenie szczegółowego sposobu ustalania równowartości kosztów, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, oraz warunków i trybu ich zwrotu, ustawodawca powierzył Ministrowi Obrony Narodowej, który na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy, wydał rozporządzenie z dnia 24 maja 2004 roku w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalenia równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką. Zgodnie z § 15 tego rozporządzenia, koszty rzeczywiście poniesione w związku z nauką żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy, obejmują koszty przypadające na jednego żołnierza szkolonego w zakresie zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia, świadczeń związanych z nauką, dojazdu do miejsca pobierania nauki oraz pomocy finansowej, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. W świetle § 17 ust. 1, 2 tego rozporządzenia, łączne rzeczywiste poniesione koszty, wynikające z ewidencji księgowej, przelicza się w odniesieniu na jednego kandydata lub żołnierza zawodowego. Koszty zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia i nauki oraz dojazdu do miejsca jej pobierania, zwane "równowartością kosztów", ustala się natomiast jako sumę faktycznie poniesionych kosztów tych świadczeń w okresie studiów i po ich ukończeniu. Z przytoczonych przepisów wynika, że ustawodawca, koszty związane z nauką żołnierza zawodowego dzieli na koszty rzeczywiście poniesione w związku z kształceniem żołnierzy w określonym czasie, wynikające z ewidencji księgowej (§ 17 ust. 1 rozporządzenia) oraz koszty faktycznie poniesione w związku z nauką konkretnego żołnierza (§ 17 ust. 2 rozporządzenia). W sprawie skarżący podnosi, że decyzje organów administracji wojskowej obu instancji błędnie ustaliły konieczność zwrotu całości zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w wysokości 38.545,64 złotych. W ocenie Sądu z powyższego wynika, iż strona skarżąca kwestionuje wyliczenie nakazanej do zwrotu kwoty. Z analizy uzasadnień organów obu instancji wynika, iż w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 roku w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym (...). Prawidłowo też wzięto za podstawę wyliczenia równowartości kosztów poniesionych na naukę zwaloryzowaną zgodnie ze wskaźnikiem cen towarów usług konsumpcyjnych na 2004 rok wynoszącym 102,0% tj. kwotę 76215,95 złotych. Słusznie również organy procesujące w niniejszej sprawie ustaliły okresy nauki, pełnionej zawodowej służby wojskowej po ukończeniu nauki jak i zawodowej służby wojskowej pozostającej do odbycia. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wyliczona równowartość kosztów podlegających zwrotowi została prawidłowo ustalona na kwotę 38 545,64 złotych. W tym miejscu wskazać należy, iż strona skarżąca, ani w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, ani w skardze do sądu nie przedstawiła dowodów wskazujących na to, że w przypadku T.N. koszty faktycznie poniesione były niższe od kosztów wynikających z ewidencji księgowej. Oznacza to, że koszty ujęte w ewidencji księgowej i przedstawione przez organy orzekające w niniejszej sprawie stanowią koszty faktycznie poniesione na naukę skarżącego. Wskazać bowiem należy, że dla skutecznego zakwestionowania prawidłowości wyliczenia przez organ kosztów obciążających skarżącego obowiązkiem zwrotu, w związku z zaistnieniem przesłanki określonej w art. 54 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie jest wystarczające podniesienie zarzutu, iż koszty te, ustalone wyłącznie na podstawie danych wynikających z ewidencji księgowej nie uwzględniają kosztów faktycznie poniesionych i że są od nich wyższe, lecz konieczne jest wykazanie, iż w określonym czasie organ nie poniósł określonych kosztów związanych z nauką konkretnego żołnierza wobec zaistnienia pewnych zdarzeń powodujących obniżenie kosztów, o jakich mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie brak jest zatem dowodów wskazujących na to, aby koszty poniesione na naukę skarżącego winny być niższe niż zostało to przyjęte w zaskarżonej decyzji. Należy zatem uznać, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił wysokość kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę T.N. w Wyższej Szkole. Jednocześnie wskazać należy, że skarżący miał możliwość zapoznania się ze sposobem wyliczenia kosztów. Pismem z dnia [...] kwietnia oraz [...] maja 2008r. (k. 10 i 12 akt administracyjnych) skarżący został poinformowany o wyliczeniu zwrotu kosztów kształcenia oraz o możliwości przeglądania zebranych w postępowaniu akt. Z akt sprawy nie wynika jednakże aby skarżący kwestionował sposób wyliczenia kosztów. Analizując wskazany przez stronę zarzut naruszenia prawa materialnego przez organ II instancji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 54 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. stwierdzić należy, iż Dowódca Jednostki Wojskowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie wskazał, iż wniosek o zwolnieniu go z obowiązku zwrotu kosztów nauki z powodu trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej na podstawie art. 54 ust. 6 w/w ustawy winien rozpatrzyć Minister Obrony Narodowej. Za bezzasadny należy również uznać twierdzenie strony skarżącej, iż skoro organ II instancji uznał, że o zwolnieniu całkowitym decyduje Minister Obrony Narodowej to powinien rozpatrzyć zasadność wniosku o odroczenie terminu zwrotu tej kwoty lub rozłożenia jej na raty, jako wniosek z całą pewnością zawierający się we wniosku dalej idącym tj. wniosku o odstąpienie od obowiązku zwrotu przedmiotowej kwoty w całości. Analizując powyższy zarzut w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w odwołaniu od decyzji organu l instancji nie zawarto wniosku o odroczenie terminu lub rozłożenie na raty zwrotu równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę żołnierza. Następnie podkreślić należy, iż wskazane wyżej postępowania w sprawie są odrębnymi postępowaniami wszczynanymi na wniosek z powodu różnych przesłanek a zatem organy administracji nie mogą z urzędu bez wniosku w tym zakresie orzekać o innym rodzaju żądania. Przy tym wniosek o odstąpienie obowiązku zwrotu przedmiotowej kwoty oparty jest na nieistnieniu tego obowiązku natomiast wniosek o odroczenie terminu lub rozłożenie na raty zwrotu przedmiotowej kwoty w swej istocie nie neguje istnienia obowiązku zwroty równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę żołnierza lecz potwierdza istnienie takiego obowiązku. Powyższe uzasadnia twierdzenie, iż organ II instancji orzekając w niniejszej sprawie nie mógł tak jak twierdzi strona skarżąca potraktować z urzędu wniosku o odstąpienie zwrotu przedmiotowej kwoty jako wniosku o odroczenie terminu zwrotu lub rozłożenie na raty. Jednocześnie trzeba przyznać rację twierdzeniom Dowódcy Jednostki Wojskowej, iż zgodnie z art. 54 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest on władny tylko do wydania decyzji o ustaleniu równowartości przedmiotowych kosztów, odroczenia terminu ich zwrotu lub rozłożenia kosztów na raty natomiast o zwolnieniu żołnierz zawodowego z obowiązku zwrotu kosztów w całości lub w części między innymi ze względu na trudną sytuację rodzinną i materialną orzekać może wyłącznie Minister Obrony Narodowej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie jest również wskazana w skardze kwestia pozytywnego zaopiniowana przez Wojskowy Sąd Garnizonowy prośby o ułaskawienie, przedłożonej do rozpatrzenia Prezydentowi. Zdaniem Sądu tocząca się procedura ułaskawienia nie ma żadnego znaczenia przy rozstrzyganiu o legalności zaskarżonej decyzji. Nadto słuszność należy przyznać Dowódcy Jednostki Wojskowej, iż niewątpliwie trudna sytuacja osobista i materialna skarżącego nie ma znaczenia przy rozstrzyganiu o ustaleniu zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej. Wydając decyzję o zwrocie wskazanych wyżej kosztów organ bierze pod uwagę istnienie obowiązku zwrotu oraz okresy niezbędne przy wyliczeniu wskazanych wyżej kosztów w dalszej kolejności jak już wskazano powyżej dane te są waloryzowane zgodnie ze wskaźnikiem cen towarów konsumpcyjnych. Tylko informacje bądź okoliczności związane z powyższymi danymi mogę mieć znaczenie przy wydawaniu decyzji ustalającej zwrot przedmiotowych kosztów. Innymi słowy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie organy orzekając o obowiązku zwrotu w/w kosztów nie mogły uwzględniać sytuacji osobistej i materialnej skarżącego. Już tylko na marginesie Sąd pragnie również wskazać, iż jak wynika z pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego T.N. adwokat S.S.-Ś., pełnomocnictwo to obejmowało wyłącznie wniesienie skargi dlatego też korespondencję w niniejszej sprawie Sąd kieruje tylko do skarżącego jako osoby występującej bez profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.