II SA/Go 754/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Zarządu Związku Celowego Gmin z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] nakładającą na J.G. karę pieniężną w wysokości 1700 zł za przekazanie po terminie Zarządowi Związku Celowego Gmin sprawozdania, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm., określanej dalej jako u.u.c.p.) obejmującego IV kwartał 2016 r. W odrębnych pismach z tej samej daty - [...] października 2018 r. – skierowanymi odrębnie do organu oraz do Sądu, przesłanymi przez organ do Sądu wraz ze skargą, skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż łączna kwota nałożonych na niego kar pieniężnych (sprawy zarejestrowane pod sygn. II SA/Go 752 i 753/18) wynosi 6100 zł i uiszczenie jej przekracza możliwości budżetu skarżącego. Skarżący podał, iż zapłata takiej kwoty skutkowałaby koniecznością sprzedaży ciężarówki do przewozu nieczystości, która jest jego narzędziem pracy i źródłem utrzymania rodziny. Skarżący dodatkowo wskazał na zbiorowe nakładanie kar na przedsiębiorców wywożących nieczystości ciekłe po upływie dwóch lat od zmiany przepisów u.u.c.p. SKO nie wydało rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie odniosło się do niego w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, określanej dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest zatem wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex Polonica nr 375764). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, Lex Polonica nr 409861). Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania skarżonego aktu, inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia w dostatecznym stopniu okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje podmiotowi, który go składa. Niebezpieczeństwo wyrządzenia, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. To na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia takiego zagrożenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/2006, Lex Polonica nr 418133; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007r., I SA/Łd 1132/2007, Lex Polonica nr 1793221). Wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą natomiast stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, iż zapłata kar pieniężnych nałożonych na niego w przedmiotowej i pozostałych sprawach, w łącznej kwocie 6100 zł, stanowi zagrożenie dla jego budżetu domowego, mogąc nawet prowadzić do sprzedaży pojazdu specjalistycznego, którym skarżący posługuje się wykonując działalność gospodarczą. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów uprawdopodabniających okoliczności przywołane we wniosku. Przede wszystkim skarżący nie wskazał jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył też żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową. Wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącego, jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kara pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest, to, więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Samo stwierdzenie, że wykonanie decyzji będzie wiązało się przekroczeniem możliwości finansowych skarżącego nie stanowi o wystąpieniu szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku stwierdzeń nie może przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.